Daily Nintendo

Jouw online Nintendo Magazine

[Review] Going Under

Lees hier ons oordeel over een dungeon crawler vol gefaalde start-ups, kantoorartikelen en stagiaires.

Going Under een is een rogue-like satirische dungeon crawler. Jij speelt Jackie Fiasco, een onbetaalde stagiair die vol goede moed aan het werk gaat bij Frizzle. Frizzle is een start-up die maaltijddranken verkoopt die, naar eigen zeggen, ontbijt, lunch en diner kunnen vervangen. Jij bent daar aangenomen voor een marketingpositie maar op je eerste dag blijkt al snel dat dat niet is wat je gaat doen. In plaats daarvan kom je erachter dat monsters ontsnappen uit de ruïnes van andere gefaalde start-ups en jij bent aangesteld om deze te verslaan. Via glijbanen (het zijn natuurlijk wel hip-and-happening start-ups) daal je af naar de ruïnes, waar je ze daadwerkelijk met alles wat je te pakken krijgt te lijf gaat. Laptops, stoelen, punaises en bodypillows, niets is veilig in jouw quests om de falende start-ups in de kerkers te houden.

Vechten met kantoorartikelen

Gameplay gezien is het een kleine maar vermakelijke roquelike. Er zijn een aantal levels die je kunt doen (elk gebaseerd op een andere gefaalde start-up) en de levels zijn randomly generated. Dat klinkt misschien indrukwekkend, maar erg veel variatie is er niet. Elke dungeon bestaat uit drie verdiepingen en een boss fight. Elke verdieping bestaat uit een aantal kamers, maar naast een aantal losse kamers waar je power-ups krijgt of kunt kopen, lopen de kamers in één rechte lijn naar de uitgang. Je hoeft dus geen keuzes te maken of bang te zijn dat je iets mist, want je loopt altijd alle kamers door. Je wapens bestaan uit alles wat je kunt vinden. Vrijwel alles is op te pakken in Going Under, en verschillende items hebben verschillende statistieken. Zo zullen stoelen en tafels zware wapens zijn die hard slaan, terwijl zwaarden of punaises een stuk sneller en makkelijker hanteerbaar zijn. Hoewel dit een leuke mechaniek is die voor veel variatie zorgt (je weet nooit waar je een dungeon mee begint en wat je tegenkomt), betekent het ook dat het erg willekeurig is. Je kan tot op drie wapens meenemen en soms goede wapens kopen in de shop, maar over het algemeen heb je geen idee waar je dit keer mee zult vechten. Het helpt ook niet dat de game je niet vertelt waar je mee werkt. Naast een klein pijltje dat aangeeft of je huidige wapen beter of slechter is dan wat je vasthoudt krijg je namelijk geen info.

Power-up

Ook de vele power-ups die je tegenkomt in de dungeons werken zo. De power-ups geven je nieuwe eigenschappen die voor die dungeon blijven gelden. Denk bijvoorbeeld aan power-ups waarmee je meer geld vindt dan normaal, of waardoor je vijanden onder stroom komen te staan bij een crit. Leuk, maar ook hier moet je eigenlijk zelf uitzoeken hoe ze werken. De power-ups zelf geven nauwelijks bruikbare informatie. Nu kun je misschien nog uitvogelen dat “Bigger is better” betekent dat al je wapens groot worden, maar hoe moet je bij “Bombs away” weten dat je elke keer als je dodged een bom laat afgaan? Als je de game een tijdje speelt leer je ongetwijfeld onthouden wat de effecten doen, maar sommigen zijn nog steeds onduidelijk. Hoe moet ik nou weten wat “YEET” doet?

De wereld van start-ups

De selling-point van deze game is echter het feit dat het een satirische dungeon crawler is. Het neemt op een gevatte manier de “hippe” start-up cultuur in de zeik, en alhoewel dit in de toekomst misschien snel verouderd (het refereert specifieke memes uit deze tijd) is het nu hilarisch. Dat niet alleen, de game weet op één of andere manier PRECIES neer te zetten hoe het is om als marketing stagiair ergens aan de bak te gaan. Het is niet zo dat je de frustraties en grappen niet snapt als je geen marketing studie hebt gedaan (iedereen herkent wel de frustratie van het niet gewaardeerd worden en de hele dag koffie halen), maar als je dat wel gedaan hebt zitten er zoveel herkenbare momenten in dat je er bijna PTSS van krijgt. Stand-ups die vrijwillig verplicht zijn waar iedereen elke week zijn doelen moet bespreken terwijl de helft van elkaar niet eens weet wat ze doen? Check! Mensen die denken dat het ontwikkelen van een app al je problemen oplost en dan willen dat die app binnen godsonmogelijke tijd af is? Check! CEO’s die banen schrappen en/of veranderen omdat één of ander gaar online onderzoek heeft aangetoond dat dat beter werkt maar eigenlijk geen idee heeft wat dat inhoud? Onnodig positieve attributen en/of slogans omdat een groot bedrijf zou hebben bewezen dat het de productiviteit verhoogt, maar hier vervolgens niets mee doen? CHECK. De game weet het gelukkig speels te houden en beledigt nooit iemand, maar als oud communicatie stagiair weet ik precies waar Jackie last van had. Oef.

Kleurrijke chaos

De game ziet er daarnaast prima uit. De grafische stijl die de game aanhoudt is erg kleurrijk en cartoonisch, iets wat meehelpt aan de satirische natuur van de game. Het de gefaalde start-ups op grappige manieren neer: zo verandert een gefaald crypto-currency project in een letterlijke mijn vol skeletten en nep geld. De personages zijn sowieso erg leuk, met stereotypische personages die je vindt in een start-up. De overwerkte accountant, de positiviteitsguru, de manager die op alles ja en amen zegt om maar promotie te krijgen, ze zitten er allemaal in. De enige vreemde eend in de bijt zijn de 3D modellen. Deze zijn namelijk versimpeld ten opzichte van de fantastische art. Zo lijkt Jackie’s 3D model op zo’n bewegende opblaaspop die wel eens bij een garage staat. Gelukkig werkt het prima en doen de modellen niet af aan de gameplay. De game draait prima op de Switch. Vooral tijdens gevechten vult je scherm al snel met vele kleurrijke effecten, maar nergens heb ik problemen gehad met frame-drops of iets dergelijke. Ook de muziek is wellicht niet benoem waardig, maar verder prima.

Soms te moeilijk

Het enige probleem is dat de game zich op sommige momenten iets te serieus neemt. In normale kerkers zijn de gevechten namelijk vaak een zooitje. Je bevecht meerdere vijanden tegelijkertijd, met wapens die om de haverklap breken. Omdat de ruimtes bezaait liggen met wapens is dit echter geen probleem, en de chaos waarin jij aanvallen probeert te ontwijken resulteert vaak meer in een button-mash feest dan een gecoördineerd gevecht. Latere levels worden echter ineens een stuk moeilijker. Plotseling is de gameplay een uitdaging: er zijn een aantal levels waar wapens moeilijk verkrijgbaar zijn en je maar twee of drie speciale krachten krijgt. Hiermee moet je plotseling een baas bevechten die een stuk gecoördineerder is dan de andere die je tot nu toe bevochten hebt, en plots faalt er een heleboel. Zo valt het ineens op hoe onhandig je dodge eigenlijk is als je een voorwerp vasthoudt, of merk je dat sommige wapens verschrikkelijk vage hitboxen hebben. Ook werken de controls lang niet zo soepel als je zou willen in zo’n gevecht. Het probleem is echter ook dat je niet “beter” kan worden. Als je doodgaat begin je weer opnieuw, en behaalde wapens of krachten uit die kerker ben je dan weer kwijt. Je bent compleet afhankelijk van wat de game je op dat moment geeft, waardoor sommige boss-fights erg frustrerend kunnen worden. Ook omdat je niet zomaar bij de boss bent: daarvoor moet je de complete kerker weer doorlopen!

Conclusie

Going Under is een korte en ietwat oppervlakkige rogue-like die desondanks erg vermakelijk is. De stijl is super-kleurrijk, wat meehelpt aan de humoristische en satirische toon die de game probeert neer te zetten. Dit doet het trouwens erg goed: de game lijkt precies te weten hoe stages en start-up bedrijven werken, en zet ze te hak zonder ze te beledigen. Het is alleen jammer dat het zo snel voorbij is. De game is namelijk absoluut niet lang, en zelfs met alle side-quests vlieg je op een gegeven moment door de levels heen. Jammer is ook dat de game zich op sommige momenten net iets te serieus neemt, waardoor een vrolijke chaotische dungeon crawler plotseling in iets verandert dat moeilijker is dan je zou willen. Al met al is het echter een leuke korte game, die door de verschillende mogelijkheden je best een paar uur zoet kan houden. Een voorzichtige aanrader!

Cijfer: 7,2