Over het algemeen ben ik wel te porren voor een game met een unieke invalshoek, dus ik was direct nieuwsgierig naar Keep Driving. De woorden ‘adventure’ en ‘RPG’ in dezelfde zin zijn voor mij vaak al een goede combinatie, zeker als het allemaal in een creatief nieuw jasje wordt gestoken. De game is sinds kort te spelen op Nintendo Switch, en er valt er genoeg over te vertellen.
In Keep Driving ga je op een roadtrip naar de andere kant van het land. Het is begin jaren 2000. Er waren nog geen smartphones, social media was een obscuur concept hoofdzakelijk in de vorm van MySpace, en muziek stond nog op cd’s. Het leven was … eenvoudiger. Rustiger. De zomer staat voor de deur en je hebt net je eerste auto gekocht. Tijd om op avontuur te gaan en met je nieuwste aanwinst een muziekfestival te bezoeken. Op het moment dat je je personage hebt gemaakt en voor het eerst het gaspedaal intrapt, begint de game.
Life is a highway
Het idee van Keep Driving is eigenlijk heel simpel: je rijdt naar de festivallocatie door een procedureel gegenereerde kaart. Je eerste avontuur in de grotemensenwereld. Er komt van alles op je pad, van lifters die de richting van je game bepalen tot moeilijkheden als autopech, files of schapen die de weg blokkeren. Hier komt het RPG-element van de game om de hoek kijken. Al deze zogeheten ‘road events’ vormen namelijk de combat in de game. Turn-based combat, welteverstaan! Met skills en items die je tijdens je avontuur verzamelt, probeer je elk event met zo min mogelijk schade op te lossen om te voorkomen dat je langs de weg strandt. Ondertussen moet je zorgen dat je niet te moe, hongerig, gestresst, etc. raakt. Het voelde soms een beetje als een bordspel, alleen dan compacter.
Daarnaast zit er ook nog een stuk resource management bij, want je bewaart al je spullen in de kofferbak van je auto. En die raakt natuurlijk vol (denk aan bijv. het inventory-systeem van Dredge). Daar komt bij dat je je auto moet onderhouden en geld moet verdienen om regelmatig te tanken. Zo is er ineens toch best veel om aan te denken.
A Hitchhiker’s Guide
Als bestuurder ben je niet de enige met skills – elke lifter die je meeneemt, brengt een eigen skill met zich mee. Hoe langer een lifter meerijdt, hoe meer skills diegene krijgt. Daar staat tegenover dat er ook passieve effecten worden vrijgespeeld die juist een negatief effect kunnen hebben. Het is bij elke lifter dus afwegen of het nog de moeite waard is om ze in de auto te hebben. Zo zat er iemand in mijn auto met een paar handige skills, maar hij had schulden. Resultaat: bij elk stoppunt werd ik opgewacht door gewapende loan sharks die hun agressie botvierden op mijn arme autootje. De beste man is vriendelijk doch gedecideerd uit de auto geschopt. Naast skills geven de meeste lifters je ook een of meerdere quests, die beloningen kunnen opleveren of je naar een van de eindes van de game leiden. Tip: de meeste quests zijn tijdgebonden, dus maak niet dezelfde fout als ik en ga niet eerst doodleuk de rest van de wereld verkennen.
Hoge replayability
Keep Driving legt grote nadruk op replayability. Ik was aanvankelijk een beetje sceptisch, want meestal ben ik daar niet zo van. Nog voor het einde van de eerste playthrough was ik echter al overtuigd. Omdat de game je veel zelf laat ontdekken, doopte ik mijn eerste run al om tot een trial run en nam me voor om na afloop meteen een nieuwe run te starten.
Een playthrough duurt maar maximaal een enkele uurtjes. Je kunt het natuurlijk bij één playthrough laten, maar dan mis je een groot stuk van de game. Er zijn ontzettend veel keuzes en negen eindes om te vinden. Bovendien houd je bij elke herstart desgewenst alle upgrades aan je auto. Dat maakt de drempel om ‘opnieuw’ te beginnen niet alleen lager, het moedigt een replay juist aan. Er zijn zo veel keuzes dat je nieuwsgierigheid telkens aangewakkerd wordt. Hoewel ik de gameplay zelf na een tijdje wat repetitief vond worden, verloopt elke playthrough inhoudelijk toch weer anders. Je komt ook steeds andere mensen tegen en krijgt andere traits, waardoor je niet altijd op dezelfde manier hoeft te spelen.
Geen roadtrip zonder muziek
De makers achter Keep Driving hebben absoluut oog voor detail, en dat zorgt nét voor dat beetje extra immersie. Een van aspecten waar dit het meest duidelijk naar voren komt, is de muziek. Zoals vaker in games waarbij je vaak in een auto rijdt, komt de muziek uit de autoradio in plaats van dat er een algemene gamesoundtrack speelt. Dat is hier ook het geval. Alleen heb je geen radio, maar cd’s. Misschien weet je het nog wel: in vrijwel elke auto lag destijds een dikke map met allemaal (zelf samengestelde) cd’tjes. Zo werkt het hier ook. Je verzamelt onderweg muziek en stelt op basis daarvan korte afspeellijstjes samen – altijd maximaal zes nummers. Zijn ze afgelopen, moet je weer nieuwe kiezen als je niet in stilte wilt rijden. Hoewel het redelijk bewerkelijk is, voelt het wel echt als iets uit die tijd. Geen zorgen als je geen zin hebt om elke keer tunes samen te stellen – de muziekspeler heeft ook een shuffleknop die zelf zes nummers selecteert.
Paradise by the dashboard light
Er valt niet altijd even veel te zeggen over de visuals van een game, maar voor Keep Driving zijn ze absoluut het vermelden waard. Over de look en feel van de game lijkt uitgebreid na te zijn gedacht. Het ziet er eenvoudig uit: een 2D-scenario waarbij je van links naar rechts door de wereld rijdt, die je aan je voorbij ziet flitsen. Je ziet de hele game echter door je eigen voorruit. Alle informatie vind je op je dashboard, van uitleg over statuseffecten tot waarschuwingslampjes tijdens de road events die de combat vertegenwoordigen. Je hebt zelfs een handschoenenvakje voor extra items en hebt een plekje om zo’n Hawaïaanse danseres met een hoelarokje neer te zetten. Wanneer je tussen skills van verschillende lifters wisselt, zie je bovendien in je binnenspiegel wie je hebt geselecteerd. Het zijn allemaal van dit soort details die het allemaal tot een mooi, goed doordacht geheel maken.
Daar staat tegenover dat het soms iets te ver werd doorgetrokken. Ken je die autoradio’s waarop tekst niet in zijn geheel leesbaar is? De tekst schuift dus telkens van links naar rechts, dus het duurt even voordat je alles hebt kunnen lezen. Sommige tekst werkte hier ook zo. Vooral als er verschillende regels onder elkaar staan, kan dat soms een beetje vervelend zijn. Zeker een authentiek detail, maar het vertaalt zich niet zozeer naar goede leesbaarheid. Dit was voor mij een van de weinige stoorzenders van de game. Daarover gesproken…
Soms ruzie met de controls
Hoewel de controls eenvoudig zijn, zijn ze niet altijd even intuïtief. Wat bij mij regelmatig misging, waren de Exploration-secties. Hier navigeer je door een steegje of bospad en kun je items vinden, waarna je terug naar het startpunt moet om ze te claimen. Druk je echter per ongeluk op B, ga je direct uit die omgeving en ben je die items kwijt. De items zijn daarna niet meer vindbaar. Meestal geen ramp, maar alsnog jammer. Mijn laatst struikelpunt is het accepteren van de sidequests. Vaak betekenen die iets vervoeren van A naar B. Het jammere is alleen dat je pas na het accepteren van een quest kunt zien of je er wel plek voor hebt. Heb je dat niet, fail je de quest meteen. In mijn geval kreeg ik daarvoor ook meteen de trait Untrustworthy, wat inhield dat ik de rest van de playthrough minder quests zou vinden. Toegegeven – er staat tegenover dat je alles wat wél in je kofferbak past kunt claimen en kunt verpatsen, dus je kunt toch een zakcentje verdienen.
Tot slot
Keep Driving was eigenlijk alles wat ik ervan had verwacht: een creatieve game die dat gevoel van avontuur en zorgeloosheid aanwakkert, je aanmoedigt om nieuwe paden uit te proberen en een gevoel van nostalgie weet op te roepen. De combinatie van gameplay-elementen en de zoektocht naar nieuwe eindes hielden het interessant, en runs zijn kort genoeg dat de combat pas repetitief begint te voelen als je er al bijna doorheen bent. Ondanks wat kleine frustratiepuntjes heb ik me hier prima mee vermaakt, al ben ik blij dat ik in het echte leven niet zoveel meemaak op de weg.
