Mijn laatste Call of Duty was op de Wii U, hoewel ik geen groot fan ben van de standaard shooters, wilde ik deze zeker weer eens een kans geven. Na al die jaren afwezigheid op Nintendo-consoles was ik benieuwd naar wat er van gemaakt was. Ook de setting van Korea klonk interessant dus ik dook er in en het stelt niet teleur.
In 13 jaar tijd is er veel veranderd in de wereld van Call of Duty. Echter, de afgelopen installaties waren erg gemengd ontvangen, ook door de vele rare cross-vers en bovennatuurlijke elementen. Met Modern Warfare 4 keert Infinity Ward redelijk terug naar de basis. De game is meer gegrond en voelt ook op de Switch 2 uitstekend aan.
Zo is de game in de campaign 30 fps, maar wel stabiel waardoor het alsnog goed speelt. Zeker doordat de game hierdoor grafisch net wat meer kan bereiken vind ik dat wel een acceptabel compromis. Het interessante aan de game is dat alleen de campaign standaard op 30 fps draait. Zo is DMZ 40 fps op de tv en 30 op handheld. Multiplayer is echter wel 60 fps zodat je niet achterloopt met andere platformen. Zeker in combinatie met de mogelijkheid van de muisbesturing werkt de game echt uitstekend op de Switch 2.
Qua resolutie zie je natuurlijk wel duidelijk minpunten tegenover andere systemen, maar het is niet dusdanig storend dat de game onspeelbaar wordt. De pop-in is bijvoorbeeld beperkt en de besturing voelde voor mij ook gewoon snel genoeg aan om te doen wat ik moest doen. In elk geval niet slechter dan mijn andere ervaringen met shooters.
Ook qua content zit de game verrassend goed in elkaar. Zoals ik hierboven al liet doorschemeren is het spel verdeeld in drie grote delen. De campaign, DMZ en multiplayer. Ieder brengt iets anders naar de tafel, dus ik wil ze ook apart van elkaar bespreken.
Een goede, maar chaotische campaign
Zelf ben ik in zo’n zeven uur door de campaign heen gegaan. In essentie is het de sterkste Call of Duty campaign die ik heb gespeeld tot nu toe. Het is zeker niet perfect, maar het is een uitstekende rollercoaster. Je reist de hele wereld over en bekijkt een grootschalig conflict door meerdere ogen. Zoals Captain John Price, een Noord-Koreaanse soldaat en een soldaat in Zuid-Korea. Wat ik jammer vind aan deze opbouw is dat het in het begin erg warrig overkomt je springt heen en weer tussen locaties en personages. Hierdoor is de koppeling in het begin niet duidelijk hoe alles samenwerkt.
Dat komt op den duur gelukkig wel goed, maar ik miste vooral bij Price wel achtergrondinformatie. Ook heb ik het idee dat morele keuzes niet echt een verschil maken. Soms krijg je iets van een achievement, maar daarbuiten blijft het verhaal gewoon doorlopen. Ook merkte ik dat er soms wat rare grenzen zijn in de gameplay. Hierdoor liep ik een keer uit de missiegrenzen waardoor het game over was en sprong ik niet goed waardoor ik naast een bus sprong en ook game over ging. Met het hoogteverschil zou ik niet denken dat ik hierdoor dood zou kunnen gaan, maar blijkbaar was het toch te veel voor de achtervolging door te zetten.
Ook al is de campaign dus niet perfect, door het sterke acteerwerk en de individuele personages is er een sterke presentatie neergezet. Hoewel het veelal natuurlijk oorlog voeren is, is het goed om te zien dat Activision hier een sterk verhaal heeft neer weten te zetten.
DMZ is enorm en uitgebreid
DMZ is een speciale modus waarin je een extraction-style gameplay hebt. Je hebt een enorme map om te verkennen met zowel echte spelers en NPC’s. De wereld is bezaaid met dingen om te doen. Zo zijn er verhalende missies, verschillende objectives of je kunt vrij rondbewegen. Dit kun je alleen of met anderen doen, en hoewel het alleen goed te doen is, maakt een squad het wel een stuk leuker.
Wat voor sommige spelers mogelijk een minpunt kan zijn is dat er erg veel onderdelen tegelijk op je afkomen. De wereld echt overweldigend vol. Hierdoor weet je misschien niet waar je mee moet beginnen. Maar je kunt in je eigen tempo alles afwerken. Het sterkste element is waarschijnlijk dat het eigenlijk verder bouwt op de campaign. Dus ik raad eigenlijk aan dit pas na de campaign op te pakken.
Multiplayer werkt uitstekend
Het meest gespeelde element van Call of Duty is natuurlijk de multiplayer. Hier zijn flink wat opties zo zijn er 13 verschillende opties. Natuurlijk heb je de klassieke opties als Team Deathmatch, Free-for-all enzovoort. Iedere modus brengt wat anders voor spelers en hoewel ze zeker niet allemaal bij iedereen in de smaak zullen vallen zorgen ze voor meer dan voldoende afwisseling. Van meer arcade-achtige modussen zoals Gun Game tot grootschalige 32-tegen-32-modus als Ground War.
Ieder van de modussen voelt qua framerate stabiel aan, al zie je bij sommigen net iets meer grafische inlevering dan bij de ander. Toch denk ik dat de Switch 2 een uitstekende ervaring biedt. Ook in combinatie met de keuze voor gyro besturing of de muisbesturing. Die laatste is redelijk wennen, maar werd uiteindelijk een favoriete optie voor mij.
Je hebt bijna een overweldigende hoeveelheid keuze. En dat is nog maar de lanceringsopties. Er zullen met toekomstige seizoenen meer en andere opties ook toegevoegd worden. Er zit alleen een klein nadeel aan de toevoegingen. Net als op andere systemen zijn de update bestanden van Call of Duty erg groot. Zo heeft de game op de Switch 2 om te downloaden meer dan 100 GB nodig om vervolgens terug te keren naar zo’n 80 GB. Ook updates hebben flink veel ruimte nodig puur om te downloaden waarna de game het weer kleiner maakt.
Niet perfect, wel een erg goede eerste versie
Over het algemeen worden ontwikkelaars steeds beter met de ontwikkeling voor systeem, maar de eerste Call of Duty voor de Switch 2 voelt al erg goed aan. De ontwikkelaars hebben goede afwegingen gemaakt in de ontwikkeling zoals de 60 fps voor de multiplayer en meer grafisch spektakel voor de campaign. Het feit dat je de volledige ervaring overal kunt spelen is een flinke bonus en eerlijk ik ben positief verrast.
