In 2019 verscheen Dragon’s Dogma op de Nintendo Switch. Dit was toen al geen nieuwe game – het origineel kwam uit 2012 – maar ik had er nog nooit van gehoord. Dat was nog best wel vreemd, want de game is gemaakt door niemand minder dan Capcom. Capcom heeft een aantal van mijn favoriete games gemaakt, dus hoe kon het dat ik nog nooit van hun aRPG gehoord had? Nu, zo’n 7 jaar later, snap ik misschien hoe dat kan.
Het lijkt bijna wel alsof ze geen zin hebben om de game in de spotlight te zetten. Toen Dragon’s Dogma 2 uitkwam, was er wel wat marketing, maar dat is inmiddels ook al vijf jaar geleden. De meeste mensen dachten dat de game geheel af was, tot hij plotseling in de Nintendo Direct verscheen. Er werd door middel van een simpele trailer aangekondigd dat de game naar de Nintendo Switch 2 kwam… en oh ja, ook dat er een DLC bijzat. De Dark Arisen DLC. Wacht, wat?
Dit werd aangekondigd zonder enige aanleiding, opbouw of zelfs indicatie dat er überhaupt nog een DLC zou komen. De trailer was daarnaast zo vaag dat de helft van de fans niet eens zeker wist of het wel een DLC was; dat moest Capcom eerst nog even verduidelijken. Het is duidelijk dat deze games een niche zijn, al snap ik zelf niet helemaal waarom. Dragon’s Dogma was al een ontzettend interessante en unieke game. Je kwam in deze game ideeën en mechanieken tegen die je bijna nergens anders tegenkomt, en de combinatie van deze aspecten zorgde voor een complete unieke game-ervaring. Deel twee lijkt in eerste instantie dat weer te zijn, maar nu gewoon nog beter. Maar is dat ook zo?
Het vervolg
Dragon’s Dogma 2 is een sequel, en eerlijk, zo voelt het ook. Natuurlijk is het een enorme grafische update en is de wereld nieuw, maar als je de eerste Dragon’s Dogma gespeeld hebt, zullen veel dingen hetzelfde voelen. De gevechten, het Pawn-systeem en zelfs de gobelins lijken grotendeels hetzelfde. Het is ook niet lastig in te beelden wat je kunt verwachten: een middeleeuwse fantasy setting met cyclopen, griffioenen en verlaten kerkers, klinkt aardig standaard nietwaar?
En toch. Het verbaast me hoe … anders de game toch elke keer weer weet te voelen. Hoe het kleine dingen introduceert die je even laten weten dat nee, dit is toch duidelijk een sequel. De vreemde maar ontzettend gave manieren waarop je kan vechten. De unieke interacties tussen partyleden die je echt niet tegenkomt in andere games. Een vreemd soort vrijheid in een game die op het eerste gezicht heel gestroomlijnd lijkt. De gehele game is zo belachelijk ‘uniek’ dat ik niets anders kan doen dan er een intense bewondering voor hebben.
Jij bent Arisen
Waar dat precies vandaan komt vind ik moeilijk te zeggen. Het lijkt namelijk allemaal best standaard. Zo is het uitgangspunt van de game grotendeels hetzelfde. Jij bent Arisen, ofwel iemand die een draak waardig genoeg heeft geacht om hem ooit te kunnen verslaan. Dat klinkt als een eer, ware het niet dat de draak dit besluit door je hart nog kloppend uit je borstkas te rukken en het dan op te eten. Jep. Dit is ook met jou gebeurd, al wist je dat aan het begin van de game niet meer.
Jij bent je geheugen kwijt, en bent aan het werk gezet in een werkkamp, waar iedereen je behandelt als een ‘Pawn’. Pawns zijn mensen … of eigenlijk, geen mensen, die juist alleen maar bestaan om de Arisen te dienen. (Denk er maar niet te veel over na.) Als er geen Arisen is, lopen ze een beetje rond en helpen ze de mensen, die ze maar al te graag als betaalde en onbetaalde krachten inzetten. In ieder geval, het duurt het niet lang voordat andere krachten je eraan herinneren dat jij de Arisen bent, waarna je op avontuur gaat om een aantal dingen recht te zetten en uiteindelijk de draak een kopje kleiner te maken.
Actie-RPG
De gameplay lijkt in eerste instantie ook aardig standaard. Dragon’s Dogma 2 is een actie-RPG, en de actie staat dan ook centraal. Je kunt in het begin één van vier classes kiezen (hier vocations genoemd), die allemaal hun eigen wapens, vaardigheden, voor- en nadelen hebben. Bij elk level krijg je een aantal stats erbij en kun je nieuwe vaardigheden en speciale aanvallen leren. Je kunt op elk moment zes van zulke aanvallen bij je hebben (een verbetering ten opzichte van de basisgame, waarbij er maar vier waren) en deze kun je koppelen aan een knoppencombinatie. Gevechten zijn verder dan ook in real-time, met een light attack, heavy attack en dus je speciale aanvallen. Na bepaalde mijlpunten of quests te hebben gedaan unlock je daarnaast advanced vocations, met hun eigen unieke skills en vaardigheden.
Pawns reiken een helpende hand
Dragon’s Dogma 2 heeft daarnaast een uniek party-systeem dat gebruikmaakt van Pawns. Het is namelijk niet de bedoeling om de game in je eentje te tackelen, dat is een tikkie lastig. In plaats daarvan heb je Pawns bij je, een ras mensen dat specifiek bestaat om de Arisen te dienen. Maar dit zijn geen simpele NPC’s. Dit zijn personages gemaakt door andere spelers die niet bestuurbaar zijn, maar wel kunnen leren.
Dat zit zo. In het begin van de game maak je twee personages, de Arisen en één Pawn. In de game bepaal jij van deze twee personages alles: van hoe ze eruitzien, welke vocations ze hebben en wat voor uitrusting ze dragen. Het enige verschil is dat je de Arisen direct bestuurt en de Pawn niet. Maar alles wat jij leert, leert hij ook. Waar schatten liggen. Hoe quests opgelost worden of waar de short-cuts zitten. Wat zwakke punten zijn van monsters.
Deze Pawns worden vervolgens gedeeld via het internet. Het is niet zo dat je Pawn weggaat, maar andere spelers kunnen hem wel lenen. En vise versa. Je maakt hierdoor dus een party van vier personen, waarvan twee kennis kunnen hebben die jij niet bezit. En dit is dan ook waar het unieke van de game boven komt drijven. Dit zorgt namelijk voor hele aparte en unieke momenten. Niet alleen omdat de Pawns maar blijven babbelen waardoor het echt als een adventuring party voelt (gelukkig hebben ze wel meer voicelines dan in deel één), maar ook omdat je situaties kunt tegenkomen waar de game helemaal nog niet om vraagt.
Pawns kunnen plotseling aangeven dat ze zich herinneren dat er hier vlakbij een kerker verstopt zit. Als je dat gaat onderzoeken, kun je de meest waanzinnige schatten tegenkomen. Of als jij bijvoorbeeld niet weet hoe je een puzzel moet oplossen, kan een Pawn plotseling het verlossende antwoord bieden.
Het is jouw avontuur
Het voelt hierdoor echt als jouw avontuur. Ik had hierdoor overigens ook de grootste moeite om de quests te volgen, want de game blijkt vol geheimen te zitten. Je hoeft maar een stukje te lopen en je vindt alweer iets nieuws: van een bandietenkamp tot een tombe vol eeuwenoude skeletten. Daarnaast zijn de quests wel een tikkie lastiger dan moderne RPG’s: Dragon’s Dogma 2 laat vaak wel zien op de map waar je ongeveer moet wezen maar hoe je er komt of waar het precies is zul je zelf moeten uitzoeken. Het is dus helemaal niet vreemd dat je twintig keer wordt afgeleid voordat je op je plek van bestemming bent: vooral niet als je eigen partyleden je maar blijven afleiden.
Maar ook in gevechten zijn Pawns een unieke toevoeging. Zo kan het zomaar zijn dat jij met een compleet nieuw monster vecht, maar dat een Pawn al een veteraan is op dat gebied. Hij begeleidt je dan door alvast de zwakke punten van het monster door te geven, maar zal ook proberen samen te werken met andere Pawns om ze sneller uit te schakelen. Zo heb ik verschillende keren gezien dat de één een andere een zetje geeft, zodat ze meteen bij het oog van een cycloop konden komen!
Hoe doet de game het op de Nintendo Switch 2?
Dit allemaal werkt overigens prima op de Nintendo Switch 2. Het is een port zoals we die de laatste tijd wel vaker tegenkomen: ééntje die misschien niet de pracht van andere versies bevat, maar gameplay gezien niet onderdoet aan die versies. Dragon’s Dogma 2 ziet er prima uit op de Nintendo Switch 2 en loopt vloeiend, maar als je van heel dichtbij kijkt zul je wel een aantal kleine pijnpuntjes kunnen ontdekken. Zo kunnen monsters op een afstandje nogal stotterig bewegen en heeft de game op sommige momenten laadtijd nodig om textures in te laden: dit is me vooral opgevallen in cutscenes.
Framedrops zijn er nauwelijks, maar willen nog wel eens voorkomen in bijvoorbeeld drukke straten of als je heel dichtbij een gebouw staat. Daarnaast kan de AI van zowel je Pawns als de NPC’s nog wel eens wat clunky zijn: sommige lopen door cutscenes heen of weten zich niet altijd natuurlijk te gedragen als je aan het ontdekken bent. In gevechten zelf heb ik gelukkig nog geen problemen gemerkt.
‘Dark Arisen’-DLC: To be Continued
De Nintendo Switch 2-versie bevat overigens meteen de ‘Dark Arisen’-DLC, die hiervoor nog niet was verschenen. Deze brengt vooral wat kleine verbeteringen mee te opzichte van het origineel. Zo krijg je nu bijvoorbeeld al snel een ‘Eternal Ferrystone’ een steen waardoor je snel tussen een aantal grote plekken kunt reizen. In het origineel kon dit ook wel, maar moest je daardoor door veel meer hoepels springen dan simpelweg een steen in de lucht gooien. Naast dit soort kleine verbeteringen zijn er een aantal nieuwe dungeons toegevoegd en een compleet nieuw continent, met een soort van roguelike-modus die doet denken aan de ‘Dark Arisen’-DLC van de eerste Dragon’s Dogma. Helaas kan ik daar nu nog niet teveel over vertellen, omdat ik nog even met de basisgame bezig ben. Verwacht daar later meer over.
Tot slot
In ieder geval, Dragon’s Dogma 2 is wederom een actie-RPG zoals je die niet veel tegenkomt. Ik beschreef de originele Dragon’s Dogma ooit als volgt: “alsof je een Dungeon’s and Dragons-sessie aan het spelen bent. Je begint met een personage dat je zelf kunt bouwen, vindt daarna 3 anderen die af en toe best goede ideeën hebben maar ook alle loot in eigen zakken steken, en beleeft daarmee de gekste avonturen.” Dragon’s Dogma 2 weet ditzelfde gevoel naar boven te brengen, en dit doet op één of andere manier nog groter en beter dan eerst. De Pawns voelen nog meer als volwaardige partyleden, en de avonturen die je beleeft voelen nog meer van jou. Het is een unieke game, en als je op zoek bent naar een goed avontuur kan ik hem zeker aanraden.
