Afgelopen juni werd Final Fantasy Resonance aangekondigd, een ‘nieuwe Final Fantasy-game in HD-2D-stijl’. Met de actie-RPG Final Fantasy-games die Square Enix de afgelopen jaren heeft uitgebracht, zou je bijna vergeten dat Final Fantasy oorspronkelijk turn-based RPG’s waren. De game werd dan ook gepresenteerd als een retro-Final Fantasy-game, waarbij de game ’terugkeert naar zijn roots’, met intense turn-based gevechten en prachtige pixelart. Er waren behoorlijk wat mensen die hier maar al te blij mee waren, omdat zij persoonlijk niets hadden met de nieuwe richting van Final Fantasy-games.
En de game gaat zeker terug naar zijn roots, maar is stiekem niet helemaal nieuw. Final Fantasy Resonance is namelijk een ‘remake’ van Brave Exivus, een mobiele game die van ongeveer 2020 tot 2025 bestond. Nou moet het woord ‘remake’ wel heel losjes worden genomen, want veel van de aspecten van de mobiele app bestaan niet meer. Zo is het geen gacha meer, heeft het een strakker verhaal en zijn de gevechten ouderwets turn-based. Het is nu een volwaardige singleplayer-ervaring, maar helemaal op zichzelf staat het dus niet. De vraag is dan ook, weet de game te overtuigen als retro-Final Fantasy-game?
Kristallen in je Final Fantasy-game? Komt meer voor dan je denkt!
Laten we beginnen met het verhaal. Spelers die de mobiele game gespeeld hebben zal dit wellicht bekend in de oren klinken. Jij volgt het verhaal van Rain, een ridder van Grandshelt. Grandshelt is de beschermer van de ‘Earth crystal’, één van de acht kristallen die de wereld in balans houden. Wanneer er op een dag vreemde dingen gebeuren en ze te horen krijgen dat de barrière rond de Earth shrine is verdwenen, worden hij en (zijn soort van geadopteerde broer) Lasswell hier op af gestuurd. Onderweg krijgen ze een visioen van een meisje dat beweert dat het kristal op het punt staat om vernietigd te worden. Daar aangekomen ontmoeten ze inderdaad de Sworn Six of Paladia, een groep personen die alle kristallen wil vernietigen. Iets met dat het straf zou zijn voor zeven eeuwen. Rain en Lasswell doen hun best, maar zijn geen partij voor deze groep.
Geschokt en gewond proberen ze zo snel mogelijk weer in Grandshelt te komen, welke inmiddels in brand staat. De Sworn Six is hier om een waardevol artefact te stelen. Wanneer ze deze keer wel op het punt staan om je af te maken, word je gered door het meisje uit het visioen van eerder. Ze wint, maar na de confrontatie verliest ze haar geheugen. Waar iedereen het echter over eens is, is dat de Sworn Six gestopt moet worden. Dus gaan Rain, Laswell en nieuwkomer Fina op pad om dit voor elkaar te krijgen.
Middelmatig verhaal
Dit verhaal is best oke, maar weet nergens echt te verbazen. De story beats zijn standaard als je bekend bent met JRPG’s en er zaten maar een paar echte twists in. De meeste gebeurtenissen zie je ver van tevoren aankomen, en zelfs de wat emotioneler momenten voelen daardoor wat plat aan. Ook de rest van de verhalen zijn niets om naar huis te schrijven. Side-quests hebben een klein verhaaltje dat soms doorloopt en je personages willen nog wel eens met elkaar praten, maar deze blijven oppervlakkig.
De game bevat daarnaast voldoende humor, maar dit is wel van het niveautje veilig. Het ene personage vraagt of een ander niet jaloers is. Het (normaal stoïcijnse) personage schreeuwt dat dat echt niet het geval is en rent er stampvoetend vandoor. Iemand maakt mot met de Mecha-Choboco die aanvalt en blijft aanvallen, waarbij andere personages op de voorgrond gewoon doorpraten terwijl er op de achtergrond om hulp geschreeuwd wordt. Dat soort dingen.
Visioenen van andere Final Fantasy-personages
De gameplay lijkt daarnaast op het eerste gezicht standaard, maar bevat een aantal leuke twists die het geheel naar een hoger niveau tillen. Jij bestuurt Rain, die langzaam maar zeker meerdere personages verzamelt die met hem mee gaan. Van deze personages kun je er vier uitkiezen om gevechten mee te doen, en ze levelen allemaal als je een gevecht wint. Bij bepaalde levels krijgen ze nieuwe skills, en je kunt ze verder wapens, uitrustingen en accessoires geven om hun stats te beïnvloeden.
Aardig standaard nietwaar? Het wordt dan ook pas echt interessant wanneer de game ‘visions’ introduceert. Over het hele land zijn namelijk altaren met kristallen te vinden, die een visioen geven van een personage uit een andere Final Fantasy-game. Denk bijvoorbeeld aan Cloud uit FFVII, Squall uit FFVIII en The Warrior of Light uit FF. Iedereen kan ook één vision equipen, en tijdens gevechten kun je er ook voor kiezen om zijn of haar krachten te gebruiken.
Bouwen met je partyleden
Niet alleen heb je hierdoor veel meer aanvallen tot je beschikking, ook deze visions levelen. In tegenstelling tot nieuwe krachten krijgen deze passieve bonussen, welke je ook kunt equipen als je de vision niet meer gebruikt. Je kunt hierdoor je partyleden een beetje bouwen. Zo heb ik inmiddels een healer gecreëerd die nauwelijks MP gebruikt (en deze op verschillende manieren weer terugkrijgt) en een personage dat bij bijna alles wat er gebeurt zijn breaker-power verhoogt. Een groot onderdeel van gevechten is namelijk het ‘breaken’, het spammen van aanvallen waar vijanden zwak tegen zijn om ze te breken. Tijdens deze status verliezen ze hun aanval en kun jij extra veel schade doen. Weet je daarnaast elke vijand op het scherm tegelijkertijd te breken, dan mag je een vision uitkiezen om een breaker attack te doen, ontzettend krachtige aanvallen die je partyleden soms ook wat buffs geven.
Goed nagedacht over balans
Interessant is dat hierbij goed aan balans is gedacht. In de mobiele app was dit natuurlijk het gacha-gedeelte, en als je een sterk personage trok werd de game al snel makkelijker. Omdat je hier het verhaal doorloopt, kom je vooral in het begin de altaren op een bepaalde volgorde tegen. Personages met echt interessante passieve bonussen kom je pas later tegen, maar tegen die tijd heb je wel al gretig gebruik gemaakt van de eerdere mogelijkheden.
Daarnaast kunnen visions niet meteen hun krachtigste aanvallen doen. Ze beginnen allemaal op niveau nul (nog steeds gerepresenteerde door sterren) en als je ze upgrade met bepaalde kristallen, krijgen ze betere aanvallen tot hun beschikking. Deze kristallen moet je echter verdienen door bepaalde monsters te verslaan of side-quests te doen. En dit werkt. De game voelt hierdoor nooit echt moeilijk, maar is ook niet te makkelijk. Als je tenminste niet gaat levelen als een gek, het blijft een JRPG.
Prachtige game, HD-2D-stijl geperfectioneerd
De game zelf ziet er verder uit om door een ringetje te halen. Square Enix heeft de HD-2D-stijl inmiddels geperfectioneerd en de omgevingen zijn prachtig. Van het majestueuze Grandshelt tot de waterstad Olderion, de pixel-details zijn prachtig en geven de gebieden ontzettend veel leven mee. Maar ook de stijl van de portretten vind ik super gedaan. Alhoewel de emoties wel wat uitgebreider hadden gekund (een andere pose was geen overbodige luxe geweest), is de artstijl die gebruikt wordt precies goed. Lekker veel detail en net iets volwassener dan typische JRPG’s.
Verder is de game ontzettend cinematisch, maar het niveau dat gebruikt wordt loopt per cutscene uiteen. Zo heb je bijvoorbeeld de intro-cutscene, een prachtig straaltje cinema met een unieke blend van pixel en animatie. Dit in tegenstelling tot andere cutscenes, waarbij simpelweg de pixel-modellen uit de game zelf tegen elkaar vechten. En dit weer in tegenstelling tot de breaker-animaties van je visions, welke een complete CGI-animatie laten zien. (En in het Japans zijn terwijl je de taal op Engels hebt staan?) Dit klinkt misschien wat vreemd, maar is een overblijfsel van de mobiele game. De CGI-cutsecenes zijn simpelweg overgezet, wat eerlijk het wel iets minder imposant maakt. Ze zijn namelijk prachtig, maar ik dacht dat ze speciaal voor deze game gemaakt waren!
Fantastische old-school sfeer
Het klinkt misschien alsof ik op sommige punten negatief ben, maar ik moet zeggen dat het allemaal goed werkt. Er is iets in de sfeer van deze game dat me meeneemt naar vroeger, toen RPG’s een stuk simpeler waren dan tegenwoordig. Final Fantasy Resonance is namelijk ook geen bakbeest, na een uurtje of 30, 40 heb je de game wel uitgespeeld. Er is genoeg content om dit te verdubbelen, maar het is geen RPG waar je verplicht 100 uur in moet steken.
De progressie gaat daarnaast een stuk sneller, en er zijn een aantal dingen welke juist de irritante aspecten van old-school RPG’s tegengaan. Savepoints (met een mogelijkheid tot healing) voor elke boss-fight, op bepaalde punten een auto-save ‘voor-het-geval-dat’ en een duidelijk bericht voor points-of-no-return. De game bevat daarnaast nog steeds random encounters, maar heeft een radar welke aangeeft hoe lang het nog duurt voordat je er één tegenkomt. Erg handig!
Tot slot
Al met al is Final Fantasy Resonance een fijne game. Hoewel het verhaal wat in de middelmatigheid blijft hangen, is vooral de gameplay een plus. Het ouderwetse turn-based systeem werkt goed samen met het ‘breaker’ systeem, en de combinatie van de partyleden gecombineerd met visions zorgt voor een leuke en strategische gameplayloop. Daarnaast heeft Square Enix goede keuzes gemaakt over wat ouderwets moet zijn en wat niet. De game heeft hierdoor het gevoel en de sfeer van een ouderwetse Final Fantasy-game, zonder de aspecten die oudere JRPG’s snel frustrerend maken. Zeker een aanrader!
