Ein-de-lijk! Nadat Harold Halibut in 2018 werd aangekondigd komt deze handgemaakte game vandaag, op 12 november, toch echt naar de Switch 2. De game is zo lang in ontwikkeling geweest, dat we maar liefst twee keer een hands-on hebben gehad – in 2018 en in 2023. Ontwikkelaar Slow Bros doet hun naam dus eer aan en heeft hart en ziel in dit project gestoken. Het is namelijk een hele bijzondere game, waarbij er echte sets en poppen zijn gebouwd die vervolgens gescand zijn om in de virtuele wereld tot leven te komen. De game is in 2024 uitgekomen voor andere platformen en nu kunnen Nintendo-spelers ermee aan de slag. Of dat op de Switch 2 een succes is lees je in deze review van Harold Halibut!
Een ruimteschip in een buitenaardse oceaan
Deze verhalende game gaat over – je raadt het al – Harold Halibut. Een toch wel onnozele, maar aandoenlijke man aan boord van de Fedora I – een ruimteschip zo groot als een stad in een buitenaardse oceaan. Hoe dat zo? Nou, 250 jaar geleden aan de vooravond van de Koude Oorlog, ontvluchtte dit ruimteschip de Aarde. Met als doel om een bewoonbare planeet te bereiken waar de mensheid zou kunnen overleven. Maar de reis verliep anders. Na zo’n 200 jaar rondgedoold te hebben door vele zonnestelsels bleek de beloofde planeet geen bewoonbaar landoppervlak te hebben en zich juist in een giftige atmosfeer te bevinden. Het gevolg: de Fedora I stortte neer in een buitenaardse oceaan en de omstandigheden van deze planeet voorkomen dat het schip kan doorvliegen.
Aanvankelijk vooral slice-of-life
Zo’n 18250 dagen a.c. (‘after crash’ = na de crash) bevindt het schip zich nog steeds in die buitenaardse zee. Vijf generaties na de crew die van Aarde is vertrokken, zijn de bewoners van het schip veelal mensen die op het schip zijn geboren en het leven op aarde nooit hebben gekend. Zo ook onze Harold. Hij heeft bijvoorbeeld geen idee wat een vlinder is. Harold slijt zijn dagen als assistent van professor Jeanne Mareaux, hoofdwetenschapper van het schip. Zij weigert zich neer te leggen bij het feit dat hun leven zich nu afspeelt aan boord van de Fedora I en werkt met hulp van Harold onvermoeibaar verder aan een manier om te vertrekken, op weg naar een ander thuis.
Filter schoonmaken hier, graffiti verwijderen daar, boodschap ophalen zus en spullen wegbrengen zo. Dag in dag uit dezelfde routine voor Harold. Ter afleiding maakt hij ook graag een praatje met zijn bijzondere medebewoners. Of het nu een medewerker van All Water is (de organisatie die de touwtjes op Fedora I stevig in handen heeft), apotheker Sunny, de gespierde schoolleraar Chris of postbode Bunny. Voor iedereen staat hij klaar. Totdat een bijzondere ontmoeting de wereld van Harold op zijn kop zet. Vormt dit een sleutel tot de plannen van Mareaux?
Stop-motion stijl is geweldig
Zonder twijfel is de grote blikvanger van deze game natuurlijk de stop-motion stijl. Alles wat je ziet is minutieus met de hand gemaakt van klei, textiel of hout. Het is overduidelijk dat er door de makers veel tijd en liefde in is gestoken. Het resultaat is een unieke game die er geweldig uitziet. Ook al is er wel degelijk sprake van texture pop-in. Dit is een passieproject dat neigt naar een filmische ervaring. Dat komt niet alleen door de graphics, maar ook door het geweldige stemwerk. De game is volledig ingesproken dus elke bewoner van de Fedora I heeft zijn /haar eigen unieke stemgeluid. Tel daarbij op een script vol humor en spanning en dat resulteert in een magnifieke presentatie. De gameplay daarentegen is een ander verhaal.
Weinig echte gameplay
Want eigenlijk is dit bijna geen game te noemen. Het heeft heel in de verte iets weg van een point-and-click avontuur of een visual novel. Zo mag je wanneer zich een ‘pin à al Google maps’ zichtbaar is met iemand praten of een voorwerp oppakken/activeren, of af en toe een keuze maken voor een dialoog. Maar de meeste tijd loop je van A naar B, weer terug naar het Centraal Station om via het All Water Tube-systeem terug te keren naar A. En onze Harold loopt nogal traag, dus waar ik in het begin vrolijk heen en weer sjokte voelde dat al snel als een verplicht nummer. Net als dat het de eerste keer charmant is dat Harold ‘goed gaat staan’ wanneer je een gesprek start of een voorwerp pakt, gaat dat op een gegeven moment wel storend worden. Waarom? Het haalt je uit de flow van toch wel een heel vermakelijk verhaal. Al moet het plot wel echt op gang komen.
Memorabele personages
Het verhaal ontvouwt zich op een heel rustig tempo, waardoor je de eerste uren vooral de bewoners en setting leert kennen. En dat is absoluut geen straf, want het zijn mede de personages die deze verhalende titel dragen. Vooral die onnozele, aandoenlijke Harold. Het moment waarop hij in zingen uitbarst en zich afvraagt of het leven niet meer is dan schoonmaken en klusjes doen, sloot ik hem in mijn hart. ‘Isn’t there mooooooore to life? There must be more to liiiiiiife’! Wat een geweldige awakenings-scene. Meteen daarna doet zich een bijzondere ontmoeting voor waarna er schot in het verhaal komt. En vanaf dan wil je blijven doorspelen om te weten hoe het afloopt.
Speelt niet probleemloos
Ik vond het dan ook erg jammer om te merken dat de game op de Switch 2 niet vlekkeloos speelt. Zo zijn er toch wel regelmatig wat langere laadtijden, maar problematischer zijn de crashes. Die gebeuren zo af en toe wanneer je de PDA (via de X-knop) opent. Dat is Harolds futuristische mobiel die je takenlijst bevat, notities opslaat en waarop berichtjes binnenkomen. Ik heb een handvol keren gehad dat de game dan vastloopt en crasht. Soms was opnieuw opstarten voldoende, maar 1 keer heb ik hem echt opnieuw moeten installeren voordat ik weer verder kon. Voor deze review heb ik versie 1.2.3. gespeeld, laten we hopen dat er snel een stabielere versie wordt uitgebracht.
Vooral voor liefhebbers van verhalende games
Want ondanks deze problemen is Harold Halibut voor de juiste speler absoluut de moeite waard. Wie houdt van verhalende games met geweldige personages die gameplay-wise niet veel van je vragen, moet deze zeker eens overwegen. Ook al is het prijskaartje van €34,99 voor de 12 uur speeltijd wel wat aan de hoge kant. Houd hem dan vooral in de gaten. Afgezien van de prestatie-issues heb ik echt genoten van dit bijzondere passieproject van Slow Bros. Het moment van Harold’s zingende ‘awakening’ zal me zeker nog lang bijblijven.
