One Piece: Grand Gourmet is een game van Kairosoft, een studio die bekend staat om het maken van sim-games. Deze games worden niet alleen uitgebracht op consoles, maar ook op Android en iOS. Dit was mijn eerste Kairosoft-game, en ik wist dan ook niet zo goed wat ik moest verwachten. Maar als er One Piece in de titel staat, wil ik de game proberen. In deze review neem ik je mee door mijn speelervaring, die begon met aanzienlijke frustratie maar desondanks al snel uitgroeide tot een kortstondige verslaving.
Je eigen restaurant
In One Piece: Grand Gourmet nemen we een pauze van het verhaal uit de populaire anime. De Straw Hats zijn van elkaar gescheiden geraakt. De Fake Straw Hats (ja, die van Sabaody Archipelago) hebben een Fake Baratie opgericht en bezoedelen daarmee de reputatie van Sanji’s geliefde restaurant. Sanji en Luffy besluiten daarom om samen met jouw personage een eigen restaurant-op-zee op te richten om die reputatieschade ongedaan te maken. Hierbij sta jij letterlijk en figuurlijk aan het roer. Met het meest onaerodynamische schip allertijden begin je aan je avontuur.
Geen kookgame, een managementgame
Als deze game op je lijstje staat, wil ik je op het hart drukken om te starten met de juiste verwachtingen. Persoonlijk had ik iets meer hands-on interactie verwacht met bijvoorbeeld het koken of de restaurantbediening. Het is echter echt een management-sim. En Kairosoft-games zijn een vrij specifieke soort management-sim. Je hebt daarbij totaal geen invloed over je eigen personage – hij of zij bestaat gewoon in de wereld. Wat jij moet doen, is het restaurant inrichten en uitbreiden. Denk hierbij niet alleen aan meer zitplekken en aankleding, je kunt ook een zwembad, winkels en zelfs een kaarsenvetmonument (verzoekje van Mr. 3) aanleggen. Tussendoor stuur je Luffy op verkenning uit om ingrediënten, cadeautjes voor gasten en je verdwenen nakama te vinden. Sanji, de andere bemanningsleden of de gasten kunnen vervolgens nieuwe gerechten verzinnen, en die kun jij weer combineren tot lekkere en winstgevende combimaaltijden.
Opletten geblazen!
Ik noemde eerder al dat deze game ook zeker zijn frustratiepunten kent. Die hadden voor mij voornamelijk de vorm van tekst die automatisch doorspoelt en vensters die sluiten voordat je hebt besloten welke optie je wilt kiezen. Als je net als ik geen al te snelle lezer bent: standaard scrolt de tekst automatisch door, en op een behoorlijk tempo. Dit kun je in de tutorial gelukkig wel uitzetten, maar dan ook alléén voor de tutorial. In alle andere cutscenes is deze toggle niet beschikbaar. De game heeft geen voice acting, dus je bent aangewezen op de tekst. Alleen gaat die tekst zo snel dat het heel makkelijk is om iets te missen als je bijvoorbeeld net even niet oplet of iets te langzaam met je ogen knippert. In een tijd waarin games steeds toegankelijker worden voor mensen dankzij allerlei accessibility features, verbaast het me wel dat het klassieke ‘druk op een toets om door te gaan’ hier grotendeels ontbrak. Voor mij toch wel een minpuntje. De game is echter nog vrij nieuw, dus misschien komt er nog een update.
Ook het vermelden waard: naarmate je restaurant groeit en je meer gasten over de vloer hebt, heeft de game het soms moeilijk. Niet per se storend, maar wel merkbaar. En de muziek? Tsja, die is heel vrolijk, maar ontzettend repetitief. Terwijl ik dit typ hangt het deuntje nog altijd in m’n hoofd.
Stiekem nog verslavend ook
Maar het is zeker niet alleen maar slecht nieuws. Op basis van het bovenstaande concludeerde ik al vrij snel dat dit de meest ongeduldige game is die ik ooit heb gespeeld, maar dat snelle tempo vond ik op andere vlakken van de gameplay juist wel chill. Het tempo blijft er zo goed in zitten en er is altijd wel iets te doen. Soms word je een beetje overdonderd met het ene na het andere verzoek van gasten, maar die kun je gewoon parkeren tot je zin hebt om ernaar te kijken. Bovendien is het allemaal aardig laagdrempelig, dus het is perfect voor als je even iets tussendoor wilt spelen wat niet te veel hersenkracht vergt. En kom op – het is One Piece!
Dankzij die combinatie van One Piece, laagdrempeligheid en het hoge tempo kwam ik na een paar uur tot een onverwachte conclusie: die game met die frustrerende tutorial (ik had de autotext toggle niet gezien) is potverdrie nog verslavend ook. Toen ik de smaak eenmaal te pakken had, vlogen de uren voorbij. Wel denk ik dat die verslaving niet van lange duur zal zijn. Ik heb de game nog niet helemaal uitgespeeld, maar merk wel dat de gameplay ook in latere stadia vrijwel onveranderd blijft. Daardoor blijft het veelal bij hetzelfde handjevol dingen die elkaar afwisselen. Soms is dat precies het soort gameplay dat je nodig hebt. Soms kan het juist ook een beetje repetitief worden. Vooralsnog heerst de verslaving echter nog.
One Piece gooit het over een andere boeg
Oké, genoeg over de gameplay – laten we wat meer naar het One Piece-aspect van de game kijken. Deze game mist de actie die we gewend zijn van de gemiddelde One Piece-game, maar dat is helemaal niet erg. Want wat juist leuk is aan Grand Gourmet, is dat er ontzettend veel personages de revue passeren. Veel meer dan in de andere games. Kairosoft heeft meer dan 400 geweldige pixelart-figuurtjes gemaakt van One Piece-personages. Dat zijn er veel, en dat betekent dat ook de minder bekende personages een rolletje spelen in de game. Heel leuk om te zien! Allemaal komen ze eten in jouw onaerodynamische drijvende restaurant, allemaal met hun eigen voorkeuren en wensen. En het is een cozy game, dus iedereen is ontzettend lief voor elkaar. Zelfs de meest venijnige bloed-onder-je-nagels-vandaan-halende slechteriken uit de serie vechten elkaar niet de tent uit. Wat ik zelf leuk vond, is dat iedereen diens pre-timeskip look heeft. Misschien schop ik wat One Piece-fans tegen de schenen, maar dat deel van de anime vond ik het allerleukste en het is leuk dat dit in deze game meer aandacht krijgt. Zelfs Sky Island wordt niet overgeslagen!
Waar voor je geld?
Is One Piece: Grand Gourmet de moeite waard? Ja en nee. Ik heb me ondanks de initiële frustraties prima een flink aantal uren vermaakt. Wel moet ik zeggen dat 20 euro wat aan de dure kant is voor een game als deze. Natuurlijk hebben de developers een hoop tijd en liefde gestoken in het maken van de game en alle verschillende personages. Dat is duidelijk te zien. Als het echter op gameplay aankomt, heeft Grand Gourmet niet genoeg te bieden om de prijs te rechtvaardigen. Hoe verslavend het ook is, je raakt er uiteindelijk wel op uitgekeken. Een deel van de prijs komt ongetwijfeld ook door de One Piece-naam. Mijn conclusie is dus dat het in principe de moeite waard is als je One Piece-fan bent, van management-sims houdt en snel kunt lezen. Alleen misschien niet voor deze prijs. Let wel: het is in principe een mobile game, dus je kunt ‘m ook iets goedkoper aanschaffen als je de game op je telefoon of tablet wilt spelen. De keuze is aan jou.
