Ah, Ratatan. Iedereen die deze game voor het eerst onder ogen krijgt (en een beetje geïnteresseerd is in rhythm games) zal meteen denken aan Patapon. Deze game, uit 2008 alweer, was namelijk een unieke blend van een rhythm en management game die je niet zo snel vergeet. Niet alleen was de gameplay verslavend, maar ook de unieke stijl en zijn herkenbare muziek zorgde ervoor dat het uitgroeide tot één van de pareltjes van de PSP. Als je ze nu speelt, zul je alleen wel merken dat ze wat oud zijn geworden. Niet dat ze per se slechter zijn, maar het is overduidelijk een product van zijn tijd. De gameplay loop wordt snel wat vermoeiend en het is een stuk afstraffender dan games van deze tijd.
En dat moet beter kunnen, zal Ratata Arts gedacht hebben. In 2023 kondigden zij namelijk Ratatan aan, een spirituele opvolger van het genre. Net zoals Patapon gaat Ratatan daarnaast voor dezelfde kleurrijke stijl, een roguelike management idee en een soortgelijke verslavende muziek. En nu, na enkele vertragingen en een zeer vermakelijke demo, is de game eindelijk beschikbaar op de Nintendo Switch 2. Dus dan nu de vraag, hoe houdt de game daar stand?
Orders op de maat van de muziek
Voor iedereen die onbekend is met de Pata en de Pons: Ratatan is een rhythm game waarop je, op de maat van de muziek, orders geeft aan een klein legertje. Dit legertje wandelt van links naar rechts door je beeld, en zul je op de maat van de maat van de muziek vertellen wat ze moeten doen. In Ratatan speel je echter geen almachtig wezen maar een enkele Ratatan. Goed, deze probeert dan wel weer een mysterieuze godin te ontmoeten in de ‘Everafter’. Om daar te komen is alleen niet zo makkelijk, en je zult verschillende gevaarlijke landen moeten doorkruisen vol met piraten, vijandige stammen, en enorme monsters om haar te ontmoeten.
Jij kiest in het begin één van acht Ratatan uit. Deze hebben elk met zijn eigen instrument en speciale vaardigheden, en hiermee begin je aan je lange tocht.Geluykkig hoef je niet alleen te gaan, want je krijgt al snel hulp van de Cobun, kleine visachtige wezentjes die bij het horen van jou muziek in kleine krijgers veranderen die jij kan aanvoeren. Op de maat van de muziek voer je daarna een knoppen combinatie in die verschillende dingen kan betekenen, zoals ‘Fall in’, ‘Jump’, ‘Attack’ of ‘Guard.’ Door goed te kijken naar de vijanden en omstandigheden zul je moeten anticiperen welke order je moet geven.
Roguelite rhythm game
Als je bekend bent met Patapon zal dit bekend in de oren klinken. Het verschil zit hem dan ook in de gameplay. Ratatan is namelijk een roguelite. Het gebruikt een systeem dat veel meer lijkt op games zoals Hades, waarbij je door levels heen speelt en aan het einde een nieuw level kiest gebaseerd op de beloning die je wilt hebben. En, net zoals daar, zijn er nogal wat verschillende beloningen. Allereerst heb je de beloningen die je mee kunt nemen naar huis, om later in een hub uit te geven om jezelf sterker te maken of je run makkelijker. Daarnaast heb je beloningen die je meteen kunt gebruiken, hier gerepresenteerden door kaarten. Deze zorgen er bijvoorbeeld voor dat je aanvallen meer kracht krijgen, dat je elementen toevoegt voor meer schade of dat je bonussen krijgt wanneer je bijvoorbeeld half hp bent.
Andere beloningen slaan weer meer op de kamers die je krijgt. Zo zijn er kamers met standbeelden waarbij je je Max HP kunt omruilen tegen bonussen, kamers waarbij je simpelweg HP terugkrijgt en kamers waar je het gevecht kunt aangaan met een mini-boss voor de kans op vreemde materialen.
Sterk begin
En ik moet zeggen, op het eerste gezicht werkt het. Vooral het begin van de game is erg sterk. Net zoals Hades begrijpt Ratatan dat roguelites het beste werken als je iets te upgraden hebt als je uiteindelijk het loodje legt. Het gooit vanaf het begin al met materialen die je nodig hebt om dingen te upgraden: van snoepjes en donuts om je run te verbeteren tot vreemde materialen die je nodig hebt om de wapens van je Cobun te upgraden. Het voelt alsof je verder komt en alsof elke kleine upgrade ervoor zorgt dat je langzaam maar zeker je doel haalt. Maar uiteindelijk loopt het wel wat af. De upgrades worden moeilijker voor elkaar te krijgen en uiteindelijk voelt het systeem wat Ratatan gebruikt wat zwak aan.
In tegenstelling tot bijvoorbeeld Hades lijkt er ook niet echt een systeem te zitten in de kaarten die je krijgt, ze staan vooral op zichzelf. Er zijn niet echt combo’s van verschillende krachten te vinden of uit te proberen, het blijft allemaal wat oppervlakkig. En alhoewel de muziek fantastisch is zit er nauwelijks variatie in. Natuurlijk heeft elke wereld en baas verschillende muziek…. maar het is een roguelite. Als je doodgaat moet je dus weer van vooraf aan beginnen. Met dezelfde muziek. En dezelfde vijanden. Die je verslaat op dezelfde maat, met dezelfde drie knoppen. Uiteindelijk begin je je af te vragen waar je het nu eigenlijk voor doet, ook omdat het verhaal van de game nu niet zijn sterkste kant is.
Prachtig vormgegeven game, wel chaotisch
Wat de game verder naar een hoger plan tilt is zijn presentatie, al zitten daar wel een paar kanttekeningen aan. Want de game is prachtig. De gehele wereld is een explosie van kleur, met creatieve en prachtig getekende omgevingen en personages. Het ziet er fantastisch uit, en het weet hierdoor een wereld neer te zetten die je maar al te graag wilt verkennen. En dat is heel leuk… als het stilstaat en je er ook daadwerkelijk naar kan kijken. Want tijdens gevechten is het toch al snel iets te veel van het goede.
Tijdens gevechten lopen personages al snel door elkaar heen, waardoor het moeilijk onderscheiden is wie nou waar bij hoort. De aanvallen zijn flashy en hebben prachtige effecten… maar ik zie na een tijdje niet meer wat waar gebeurd. Tel daar bovenop de status effecten, non-stop praatwolkjes, en een fever meter en je weet van gekheid niet meer waar je moet kijken. Het is een klein gelukje dat Cobun tijdens een run niet dood kunnen (deze spawnen na enkele seconden weer, de enige wiens HP je probeert bij te houden is die van de Ratatan) anders was ik waarschijnlijk een stuk gefrustreerder geweest.
Hub en toegankelijkheid.
Tegenovergestelde is helaas dan wel weer de hub. Ook deze is prachtig getekend, maar alle upgrades en andere dingen die te doen zijn in de hub zijn niet veel meer dan een aantal simpele menu’s waar je doorheen moet klikken… en welke verdacht statig is. De menu’s hebben nauwelijks animaties, iets wat wel erg afsteekt tegen de bewegelijkheid van de rest van de game.
Overigens moet wel gezegd worden dat Ratatan flink zijn best heeft gedaan om de game voor veel mensen toegankelijk te maken. Zo is er opties om de timing van de muziek iets te versoepelen (zodat je vaker de noten haalt) en is er een ‘welcome mode’ welke ervoor zorgt dat je Ratatan standaard gebuffd wordt na elke gefaalde run.
Tot slot
Uiteindelijk is Ratatan een zeer vermakelijke roguelite, maar ook niet veel meer dan dat. Het doet een waardige poging om de speelstijl van Patapon in leven te houden en slaagt daar zeker in, met zelfs een aantal ideeën die het concept op het eerste gezicht verbeteren. Het roguelite gedeelte lijkt in eerste instantie een aanwinst, maar valt uiteindelijk wel in de herhaling met weinig variaties tussen runs. Als je echter in staat bent daar doorheen te kijken heb je zeker een leuke game te pakken, met verschillende manieren om te spelen, zelfs terwijl de overal design wat oppervlakkig blijft. Al met al zal het vooral de stijl en de muziek zijn die je bijblijft, en deze zal zeker even blijven hangen.
