Toen The Legend of Zelda: Ocarina of Time in 1998 verscheen was ik nog maar twee jaar oud en mijn eerste echte ervaring met de game was op de 3DS (later heb ik ook de N64-versie gespeeld). Dus mijn nostalgiebril hier is niet echt actief, ook heb ik de game denk ik totaal twee of drie keer doorgespeeld dus ik wist zeker niet alles meer. Iets wat denk ik mijn ervaring zeker positief heeft beïnvloed, maar ook als je de game kunt dromen is het een flink verbeterde ervaring.
Ocarina of Time was voor mij nooit echt een meesterwerk. Tuurlijk, ik snapte de impact van de game in de tijd dat het verscheen, maar de gameplay, storytelling en worldbuilding voelde erg beperkt voor mij. Dus toen ik de aankondiging van de remake zag werd ik ook niet meteen zo enthousiast als de meesten om mij heen. Echter, stukje bij beetje kwam er meer interesse en nu na de remake te hebben gespeeld is het in mijn top 5 van Zelda-spellen terechtgekomen. En dat ligt niet aan één ding.
Hyrule trekt je een stuk meer in de wereld.
Zoals ik al noemde was de worldbuilding en verhaalvertelling voor mij het zwakke punt uit het origineel/3DS. Er gebeurt veel te veel off-screen en de meeste personages waren zonder persoonlijkheid. Dat is hier wel anders geworden. De artstyle, waarvan ik moet toegeven dat het wennen was, brengt veel meer leven naar de fantasiewereld. Het voelt echt alsof je een sprookje doorloopt. De popachtige stijl went eenmaal spelende erg snel waarna je echt volledig kunt focussen op het spel.
De grootste verandering die voor mij de wereld van verschil maakte, is de verhaalvertelling. Zo zijn de scènes ingesproken en hoewel de kwaliteit daar wisselt, voelt het toch een stuk intenser dan wanneer je diezelfde scènes in de vorige versies had. Niet alleen zijn bestaande scènes dus ingesproken, er zijn er ook flink veel vernieuwd en uitgebreid. Er zijn ook zelfs nieuwe toegevoegd die een stuk diepgang geeft waar ik heel blij mee ben. Omwille van spoilers zeg ik niet waar dit gebeurd, maar één specifieke scène maakte echt een flink verschil.
Verder zijn er nog wat andere details die de wereld wat levendiger maakt. Zo kun je met de Mask of Truth nu ook de gedachtes van mensen en dieren horen. De gedachtes verschillen ook regelmatig tussen of je ze aankijkt of uit de rug luistert. Dit in combinatie met een paar andere side quests die de wereld wat beter neerzetten.
De stijl voegt toe aan de sfeer
Waarschijnlijk net als de meeste andere gamers was ik niet direct een fan van de artstyle. Echter, na het spel gespeeld te hebben, moet ik zeggen dat het juist erg goed werkt. De game ziet er in werking prachtig uit en het realisme werkt in veel gebieden erg goed. Vooral elementen als mist die reageert op je bewegingen zorgen wel voor een immersievere wereld. Toch weet de game met het realisme niet zichzelf in de weg te zitten. Het magische blijft bewaard, misschien zelfs wel meer. Zo lijken de Sage medaillons mystieker bijvoorbeeld. Bovendien zijn door de grafische upgrade verschillende vijanden angstaanjagender dan ooit. Denk hierbij aan The Bottom of the Well, de Redead en Gibdo.
Dit in combinatie met de vernieuwde soundtrack zorgt er eigenlijk voor dat de game echt wel op een ander niveau zit dan het origineel. Ook al is het niet zo vernieuwend als het origineel toen die verscheen.
Master/Hard Mode was niet verkeerd geweest
The Legend of Zelda heeft soms na het uitspelen wel eens een alternatieve versie. Soms is het gewoon een moeilijkere versie en soms is het een aangepaste (en moeilijkere) versie waardoor je niet nog eens hetzelfde hoeft te spelen. Helaas heeft Ocarina of Time geen van beiden in het spel zitten. En dat is jammer, want de game is echt heel erg makkelijk. Zelfs de eindbazen hebben totaal denk ik één keer schade toegebracht aan mij. Doodgaan was ook iets wat ik maar één keer heb ervaren omdat ik te agressief tegen een Iron Knuckle vocht. Ik dacht dat die wel dood zou gaan als ik nog één keer sloeg in plaats van ontweek. Dat is toch iets wat wel jammer was.
Nu vond ik de game nooit echt moeilijk, zo had ik ook al geen problemen met de Water Temple op de 3DS, maar de verbeterde besturing maakte het gewoon erg makkelijk. Zo kun je handmatig springen waardoor je sommige vijanden kunt ontwijken (al was het even wennen dat je die knop moest gebruiken) en zijn een aantal begrijpbare quality of life-aanpassingen toegevoegd. Zo krijg je een spotlight duidelijk te zien dat er een Wallmaster aankomt. In het origineel hoorde je een geluidje en moest je op de schaduw letten. Het probleem daarmee voor deze game is dat je door de vrije camera de schaduw niet altijd ziet. Maar de spotlight vond ik dan weer net iets té duidelijk.
Nu klink ik erg negatief vanwege de moeilijkheidsgraad, maar ondanks de moeilijkheid speelt de game heerlijk weg. Hoewel de vernieuwingen niet allemaal perfect zijn, snap ik iedere keuze volledig. Maar daarom was een moeilijkere optie juist perfect geweest. Zeker in combinatie met de verschillende mogelijkheden om je scherm aan te passen naar één met minder of geen informatie is dat iets wat perfect geweest zou zijn.
Tijdloos avontuur
Of je nu ingestapt bent bij de N64, de GameCube, 3DS, Virtual Console, NSO of volledig nieuw bent voor Ocarina of Time, de game is een tijdloos avontuur. De wereld is prachtig en geeft zeker voor oudere spelers een nostalgie naar een tijd dat games draaiden om wat specifiekere gameplay. Een tijd dat niet alles live service of openwereld is. Ik houd van games als Tears of the Kingdom, maar toch is een game als dit ook een erg fijne ervaring om te hebben.
