De meesten van jullie zullen Skyrim wel kennen. De game is inmiddels alweer 15 jaar oud (jazeker, de originele game komt alweer uit 2011!) en is toch wel een mijlpaal wat open wereld RPG’s betreft. Daarnaast is het zo’n beetje op elke console ter wereld uitgekomen, wat heeft bijgedragen aan de populariteit en de vele memes. Maar luister, ik ben alweer wat ouder. Skyrim was niet mijn eerste The Elder Scrolls-game. Net voordat Skyrim uitkwam begon ik aan Oblivion, juist omdat ik wou weten wat voor soort games dit waren. En ik werd achterover geblazen door alles wat je kon: van alle voorwerpen die je kon oppakken, tot de enorme hoeveelheid content en hoe je je personage kon bouwen.
Ik heb vele uren in Cyrodiil doorgebracht, en later nog veel meer in Skyrim. Toen ik te horen kreeg dat Oblivion een remaster kreeg, stond ik dan ook te popelen; al ebde dat een beetje weg toen ik hoorde hoe de port eraan toe was. Maar nu verschijnt de game op de Switch 2. Houdt het daar een beetje stand houden? Of is het de slechtste versie die er tussenzit?
Terug naar Cyrodiil
In plaats van een toendra gevuld met draken keer je hier terug naar het midden van Tamriel, naar de provincie Cyrodiil. Daar vind je uitgestrekte weilanden, een enorme hoofdstad waar de keizer zijn paleis heeft, een heleboel verlaten grotten en vervallen ruïnes en, toevallig, een hoop demonische portalen naar Oblivion. De game begint, zoals altijd in een Bethesda-game, terwijl je flink in de penarie zit. Gelukkig zit je er niet lang, want na enkele minuten komen er een paar wachters op bezoek, met in hun kielzog de keizer zelf.
Wat blijkt? Huurmoordenaars zijn het paleis binnen gedrongen en hebben al zijn zoons vermoord … en zijn nu op zoek naar hem. Zijn vluchtroute gaat toevallig door jouw cel heen, en wanneer de keizer je eens goed bekijkt, weet hij dat hij vandaag zal sterven. Hij blijkt namelijk in zijn leven nogal wat visioenen te hebben gehad en weet dat hij jou gaat ontmoeten op zijn sterfdag.
Enfin, na een tijdje door ondergrondse gangen te hebben gedwaald en de tutorials hebt doorlopen zitten de huurmoordenaars vlak achter je. De keizer geeft je zijn Amulet, en vraagt je zijn enige levende zoon nog te gaan zoeken. Dit is een zoon uit een buitenechtelijk huwelijk, die zich daarom niet in het paleis bevond. Met het Amulet kan hij daarnaast zijn geboorterecht opeisen en bepaalde vlammen weer aansteken, vlammen die waarschijnlijk al die tijd een demonische opstand hebben tegen gehouden.
Afleiding: The game
Niet veel later sta je er alleen voor, en kun je gaan en staan in een enorme wereld die alle kanten op gaat. Je kunt natuurlijk gaan doen wat de keizer je opgedragen heeft … maar dat is nog verdraaid moeilijk. The Elder Scrolls-games zijn gemaakt om je af te leiden. Je kunt met alle goede bedoelingen van de wereld op pad gaan, tot je iets in de verte ziet dat je aandacht pakt. Je loopt er naar toe om te kijken en vind dan bijvoorbeeld een grot. Omdat je toch nieuwsgierig bent ga je even binnenkijken … waarna je een half uur later weer buiten komt met een bult goud, een aantal magische items en drie nieuwe quests die je aandacht willen.
Maar eerlijk is eerlijk, dat is ook het leuke aan deze games. Het is echt dat stukje ‘open wereld’: het feit dat je de keuze hebt om het grote verhaal compleet te negeren en je eigen avonturen te beleven. Om de wereld te ontdekken, om een personage te bouwen dat echt heel goed is in één ding of juist een beetje in alles en gewoon te gaan. Je kunt zelfs besluiten iedereen die je tegenkomt af te maken en al hun spullen te stelen, mocht je daar zin in hebben.
Hoe verschilt Oblivion van Skyrim?
Maar goed, mensen die bekend zijn met Skyrim zal dit bekend in de oren klinken. De formule is al een tijdje hetzelfde, dus je kunt je afvragen of het wel de moeite waard is om een oudere game uit de franchise te pakken. Maar geen zorgen, want dat is het absoluut. Niet alleen is het ‘meer’ van hetzelfde, het is in sommige gevallen ook een stukje beter. Dat ligt aan verschillende dingen. Allereerst was Oblivion een poging om een levende wereld te creëren in een tijd waar de technologie daar nog niet helemaal klaar voor was. Zo hebben personages meningen. Niet alleen van jou, maar ook van andere NPC’s.
Oblivion heeft een soort simulatiegame op de achtergrond ingebouwd, waardoor NPC’s een beetje hun eigen ding doen, en meningen constant veranderden. Er zit zelfs een kleine minigame in waarmee je persoonlijk deze mening kunt veranderen. Ze reageren hier bovendien op, en dat bepaald in hoeverre ze je nuttige informatie geven, je de rug toekeren of met je willen onderhandelen over een prijs. Dit werkt niet altijd en de situaties die dit creëert zijn vooral grappig, maar af en toe zul je hierdoor echt persoonlijke momenten vinden die andere The Elder Scrolls-games niet hebben.
Beter dan Skyrim?
De quests zijn daarnaast interessant, en in veel gevallen ook nog ontzettend goed geschreven. Vooral de facties waar je je bij kunt aansluiten zijn memorabel, met interessante personages en leuke mechanismen. En als je echt wil vergelijken is de game ook een stuk compacter dan Skyrim. Hoewel die game veel grootser aanvoelt (en ook daadwerkelijk een enorme kaart heeft), zitten de plekken waar daadwerkelijk wat te doen is nog behoorlijk ver uit elkaar. Cyrodiil heeft een kleinere landkaart, maar heeft zoveel ruïnes dat je er praktisch over struikelt, en anders rol je wel één of andere grot in waar wel wat te doen is. Het heeft hierdoor minder dooie momenten, en tsja, nog meer mogelijkheden om je af te leiden.
En hoe vergelijkt het ten opzichte van het origineel?
En voor iedereen die zich afvraagt hoe de game standhoudt ten opzichte van het origineel: goed. Heel goed zelfs. Onder de motorkap is het grotendeels dezelfde game, de codering is in veel gevallen hetzelfde gebleven. Dat betekent dat het af en toe nog steeds aanvoelt alsof de game met ducktape en stokjes overeind gehouden wordt, en dat de bugs die de game vroeger hilarisch maakten nu soms ook nog aanwezig zijn. Wel zijn er een aantal dingen verbeterd met het oog op ‘quality of life’. Zo hebben je aanvallen meer feedback, autosaved de game en is je inventory beter ingedeeld en makkelijker te navigeren.
Ook is de game een stuk vergevensgezinder. Zo krijg je health terug op punten dat je niet aan het vechten bent, en is dat hele ‘je mag alleen punten steken in attributen die je ook gebruikt hebt’ weggehaald. Je mag nu gewoon 12 punten verdelen in de attributen, waarbij alles overal wel een beetje bij helpt. Oh, en ook is je health, stamina of max carrying capicty niet meer gekoppeld aan één van die attributen, je levelt ze nu elk level sowieso een beetje.
Oke, en hoe is de port?
Of de port de moeite waard is, is een andere vraag. In mijn optiek ziet de game er namelijk fantastisch uit. Ik heb het idee dat ze de stijl van de game wat meer richting Skyrim hebben willen trekken, en op zich werkt dat prima. De wereld die ik me bij de oude Oblivion veelal moest voorstellen komt hier prachtig tot leven, terwijl de ietwat vreemde stijl van de game toch behouden wordt. Ze hadden bijvoorbeeld de proporties van de gezichten beter kunnen maken, of de animaties van de personages uitgebreider als je met ze staat te praten. Maar dat is niet hoe we ons Oblivion herinneren. Nee, in Oblivion zijn de ogen te groot, de monden te breed en staart het hoofd je recht aan als we praten. Dat is wat we ons herinneren, en dat zal het ook blijven!
Dat wil overigens niet zeggen dat dit altijd goed is gegaan. Het is niet allemaal handwerk: het is ook duidelijk dat sommige personages zijn vervangen door iets dat ze misschien nog hadden liggen. In één van mijn favoriete quests krijg je op een gegeven moment te maken met een cult. Een aantal van hen zijn zo ver heen dat ze in het origineel enorme ogen hadden, iets wat sterk afsteekt tegen de toch al vreemde koppen van Oblivion. Hier … niet. In plaats daarvan zijn het allemaal dezelfde modellen, eentje met een prachtig kapsel, alsof ze een half uur in de kappersstoel gezeten hebben. Daarnaast hadden ze de voice clips van bepaalde personages van mij best mogen aanpassen … het is leuk dat de oude er nog inzitten, maar de kwaliteit van deze verschilt heel erg. (Maar niet aan de muziek komen. Deze is fantastisch.)
Verre van perfect
De Switch 2-versie is daarnaast verre van perfect, al blijft het moeilijk om te bepalen waar bugs precies vandaan komen. De originele Oblivion zat al vol met die dingen, dus ik heb geen idee of deze quest specifiek op de Switch 2 vastloopt of dat dat altijd al gebeurde. Wel weet ik dat het grafisch aardig meekomt, maar helaas niet zo mooi is als de pc- of PS5-versie. De game is vastgezet op 30 frames per seconde, en alhoewel het deze veel haalt zul je merken dat het begint te stotteren op drukke plaatsen of wanneer veel vijanden je aanvallen. Grappig is daarbij dat de game in handheld soepeler loopt dan docked, waarschijnlijk omdat de resolutie en het aantal dingen dat het inlaadt verminderd.
Voor de Switch 2-versie zijn daarnaast een aantal licht effecten versimpeld, en alhoewel je dat in de meeste gevallen niet echt merkt maakt het sommige kerkers wel erg donker. Wel is de Switch 2-versie op dit moment één van de beter versies, vanwege de optimalisatie die Bethesda hier al op heeft doorgevoerd. Zo is bijvoorbeeld het probleem dat de game slechter wordt na een uur spelen op de Switch 2-versie niet aanwezig.
Tot slot
Al met al heb ik meer lol met deze remaster dan ik had gedacht. Ik had mijn bedenkingen, mede omdat de game op andere consoles ook niet perfect werkte, maar de Switch 2 pakt het prima op. Wel moet ik je enigszins waarschuwen. Het is een prachtige upgrade van een game die zijn tijd ver vooruit was, maar technisch wel de nodige problemen had. Oblivion was een janky game, dus wat je nu krijgt is een heel mooi uitziende janky game. Of je dat erg vindt, is echter aan jou.
Wat ik wel weet is dat The Elder Scrolls-games je een vrijheid en ‘open wereld’ geven die niet veel games nadoen. Als je Oblivion ooit gespeeld hebt, is het een genot om het in deze vorm te zien, terwijl Nintendo-fans die tot nu toe alleen maar Skyrim gespeeld hebben getrakteerd worden op een nieuw avontuur waar je vele uren in kwijt kan.
