Natuurlijk is je naam ook aan het begin van dit legendarische Zelda avontuur weer stoer en krachtig, en geeft het de relatie tussen jou en het spelletje weer: Link.
Die link tussen de speler en de uit te voeren opdrachten op het scherm, worden door de DS nog eens extra versterkt, door een perfect uitgevoerde controle middels het veelvuldig geprezen en verguisde touch screen. Je zal verstelt staan van de mogelijkheden en innovaties die Nintendo heeft bedacht. Vanzelfsprekend moet Link de ontvoerde prinses Zelda (die hier Tetra heet, een pirate is en door een spookschip is ontvoerd, voor de afwisseling) redden via de grootst mogelijke omwegen.
Geen gewoon elfje
In de opzet is de besturing simpel. Link is (echt! Sprookjesachtig!) prachtig weergegeven in de tekenfilmstijl bekend van Wind Waker, en je kunt je stylus overal op het touchscreen houden om onze held daar naartoe te laten lopen. Zie je een vijand, dan tik je daarop en met zijn karakteristieke ‘hyaah!’ springt Link eropaf met zijn zwaard. De plek waar je je stylus houdt, wordt aangegeven door het elfje Ciela, die geen gewoon elfje blijkt te zijn… Sommige vijanden, en met name de bossbattles, vragen een iets andere aanpak, waarbij je items nodig hebt. Dit zijn bijvoorbeeld een boemerang en bommen, maar nog veel meer andere, die allemaal ook oplossingen zijn voor enorme puzzels die in de kerkers zijn gebouwd. Je zult dus ook veel moeten nadenken om al deze kerkers op te lossen, vooral de centrale Temple of the Ocean King, waar je telkens terugkeert om binnen de totaal veranderende tempel met een tijdslimiet bijvoorbeeld nieuwe zeekaarten kunt vinden.
Schip Ahoy!
Wat? Had ik dat nog niet verteld? Een groot gedeelte (20% ongeveer) van dit spel vindt plaats op het water, waar je met een totaal aan te passen schip van eiland naar eiland vaart, met behulp van een niet altijd hulpvaardige kapitein Linebeck. Je kunt naar schatten zoeken, vijanden tegenkomen en andere schepen aanvallen. Maar ook op zee komen puzzels voor, door bepaalde routes te volgen kun je bijvoorbeeld door de mist komen. In Zelda games zijn de puzzels altijd belangrijker geweest dan het vechten, maar in The Phantom Hourglass is dit een beetje gelijkgetrokken. Er zijn meer vijanden en de puzzels zijn makkelijker, hoewel je hier natuurlijk nog steeds lang mee bezig kunt zijn. Persoonlijk vind ik dat een best goede ontwikkeling, maar je moet er van houden.
Piraten en pyramides
Naast zeekaarten, heeft ook elk eiland en elke kerker zijn eigen kaart, waar je allemaal handige dingen mee kunt doen. Je kunt deze kaart met een druk op de knop naar je touchscreen halen, om er iets op te schrijven. Dit kan een volgorde van schakelaars zijn, maar ook een symbool dat je na moet tekenen of de locatie van een valkuil. Het hele principe zit zo goed in elkaar, dat het eigenlijk een schande is dat dit in andere spellen niet gebeurt.
Ook erg belangrijk in elke game, is de sfeer die het hele spelgebeuren uitstraalt. Daarmee zit het hier ook wel goed! Dit hele spel ademt sfeer, en op elk eiland is de muziek en de aankleding weer anders. Van piraten tot pyramides en van waarzegsters tot sneeuwmonsters! Eenmaal op open zee klinkt een heerlijk vaarmuziekje en vliegen meeuwen met je mee, om het ultieme gevoel van vrijheid compleet te maken…
94%
The Phantom Hourglass heeft een tikkeltje oppervlakkig verhaal om een ietwat makkelijke, maar geweldige speelervaring op de DS te ondersteunen. Elke keer als je iets nieuws ontdekt, maakt je hart een klein sprongetje, en door de uitstekende graphics is dit zonder meer een van de beste DS games. Ooit!
Halen of niet:
Wat?! Heb je hem nog niet?! Halen dan! SNEL!
