Tweeënhalf jaar geleden wist ik een spelletje genaamd Marsupilami – Hoobadventure voor een mooi prijsje op de kop te tikken. Hoewel ik die game niet met een kritische blik heb gespeeld, heb ik wel echt genoten van die 2D-platformer op de Switch. Dit kwam mede dankzij de kleurrijke levels, prettige besturing en zelfs de soepele gameplay. Toen ik hoorde over Marsupilami 2 – Salsa Palombia, was ik natuurlijk meteen enthousiast. Ik kon niet wachten om in deze gloednieuwe titel te duiken, maar of dat ook terecht was, dat lees je in deze review!
Schade door muziek?
Marsupilami 2 – Salsa Palombia vertelt middels een cutscene het verhaal. Dit doet het net als zijn voorganger zonder tekst en uitleg. In dit spel hebben muzikale schurken op een vroege ochtend een aantal dieren omgetoverd tot vijanden. Hoe deze slechteriken precies door een portaal zijn gekomen is onduidelijk, maar waarschijnlijk is dit vanwege hun boombox. Toch hebben ze de wereld voor iedereen onveilig gemaakt. Om eventuele verdere schade te voorkomen ga jij als de drie Marsupilami’s Twister, Hope en Punch door diverse levels reizen om op die manier het snode plannetje van de muzikale schurken te stoppen.
Drie personages, drie technieken
Zoals ik net al zei kruip je net als het vorige deel in de huid van Twister, Hope en Punch. Toch hebben er wel wat wijzigingen plaatsgevonden, aangezien iedere Marsupilami in deze titel een eigen vaardigheid heeft. Ieder personage kan nog steeds rennen, slaan met hun staart, een stampsprong en een muursprong uitvoeren. Alleen kan Twister als extraatje boosten en zweven door de lucht, Hope een dubbele draaisprong maken en Punch zichzelf oprollen tot een stuiterbal.
Doordat ieder speelbaar personage over andere technieken bezit, is Marsupilami 2 – Salsa Palombia ook iets uitdagender geworden. Bij elk level krijg je namelijk toegang tot twee Marsupilami’s en tijdens het spelen wordt er van je verwacht dat je af en toe van personage wisselt. Dit moet je vaker doen als je alle muzieknoten, het verzamelobject, wilt verzamelen. Veertig van deze muzieknoten zijn er nodig als je de eindbaas van de jungle, stad en ijsberg wilt verslaan. Vervolgens heb je er zestig in alle drie de werelden nodig voordat er naar de laatste volwaardige kermiswereld gereisd kan worden.
Toch betekent de extra uitdaging niet per se dat deze game niet meer voor kinderen is weggelegd. Er zijn immers nog voldoende checkpoints te vinden en er is de optie aanwezig waardoor het niet mogelijk is om hartjes te verliezen. Mocht je juist nog een pittigere speelervaring willen, dan kun je kiezen om twee hartjes te krijgen in plaats van de standaard drie hartjes. In die zin is er dus toch met iedereen rekening gehouden!
Voldoende bonuscontent
Buiten de standaard levels om, is er ook een Salsa-variant van alle reguliere levels aanwezig. Ik verwacht dat speedrunners hier wel tevreden mee zullen zijn, aangezien je zo snel mogelijk naar het einde van het level moet gaan. Je verwacht nu misschien dat er een klok in beeld staat, al is dat niet het geval. In de Salsa-levels bouw je namelijk een combo op door fruit te verzamelen. Als je niet snel genoeg achter elkaar vruchten opeet, dan stopt de vermenigvuldiger op een gegeven moment. Dit klinkt niet alsof het erg is, maar je moet best veel fruit verzamelen, wil je alle muzieknoten verkrijgen.
De vruchten die je in alle levels verzamelt kunnen trouwens gebruikt worden om andere levels te kopen. Daarnaast heb je ze ook nodig om uitdagingen te ontgrendelen in de vorm van bekers. Hierin krijg je drie Dojo-uitdagingen voorgeschoteld, welke je achter elkaar moet voltooien. Lukt het je niet om één van de drie challenges binnen de tijd te voltooien? Dan moet je weer bij het begin beginnen. Hoewel de eerste Toekanbeker relatief makkelijk was voor mij, had ik al enorm veel problemen bij de Voltbeker.
Wat ik nog niet heb benoemd is dat Marsupilami 2 – Salsa Palombia volledig met twee personen gespeeld kan worden. Dan heb ik het écht over alles wat het spel te bieden heeft. Als je samen met een vriend(in) speelt, opent daarnaast de versus-modus zijn deuren. Hierin ga je de strijd tegen elkaar aan in diverse minigames, die variëren van het laatst overblijven tot zo veel mogelijk doelpunten scoren of een voorwerp zo lang mogelijk vasthouden. Deze modus heb ik helaas niet kunnen uitproberen, maar wat extra vulling is altijd oké.
Audiovisueel goed genoeg, maar de prestaties hadden beter moeten zijn
Marsupilami 2 – Salsa Palombia is wederom een ongelooflijk kleurrijk spel, waarbij de achtergrond gedetailleerd is. Voor de Nintendo Switch is er iets te veel detail aanwezig, aangezien er een redelijk heftig ‘depth of field’-effect overheen zit. Persoonlijk stoort dit mij niet, maar er is wel iets anders wat ik onwijs jammer vind. Laat ik beginnen met zeggen dat ik me er bewust van ben dat deze game enkel een Switch-versie kent. Deze titel kan dus geen gebruikmaken van de krachtigere prestaties van de Nintendo Switch 2 en is dus sowieso minder scherp. Toch is het best teleurstellend dat Marsupilami 2 draait met een, dan wel stabiele, 30 frames per seconde (fps). Hoewel het voor een 2.5D-platformspel gewoon prima is, draaide Hoobadventure extreem soepel met 60 fps. Daardoor voelde dat spel qua besturing echt heel fijn aan en dat mis je in dit vervolg wel een beetje.
Met een subnaam als Salsa Palombia verwacht je eigenlijk niks anders dan goede muziek en wat mij betreft is dat het geval. Nee, de deuntjes blijven niet per se in je hoofd zitten, maar het voegt wel een goede laag aan de levels toe. Als voorbeeld: aan het einde van de game kom je bij een level waar vuurwerkhartjes door de lucht schieten. Daar hoort natuurlijk een rustig, maar romantisch liedje bij en die krijg je dan ook te horen. Zo zijn er nog meerdere voorbeelden te noemen, maar swingend kan de soundtrack wel genoemd worden!
Conclusie
Van het begin tot de credits is Marsupilami 2 – Salsa Palombia met een speelduur van ongeveer 6 uur niet erg lang te noemen. Uiteraard kan er nog van alles verzameld worden en is het mogelijk om een laatste level voor 10.000 vruchten te ontgrendelen. Voor €29,99 krijg je een spel, waarvan het leveldesign goed in elkaar zit. Dit komt doordat de kleuren van het beeld spatten, er originele dingen in levels gebeuren en de camerahoek ook wel eens verandert. Dat de moeilijkheidsgraad van Marsupilami 2 iets hoger ligt, is ook mooi meegenomen. Tevens worden de levels ondersteund door bijpassende en swingende muziek.
Dit klinkt over het algemeen redelijk positief, maar toch is er iets aan te merken is op deze game en dat is voor mij de framerate van de Switch-versie. Ja, de 30 fps waarmee je speelt zijn stabiel, al had ik wel verwacht dat de optimalisatie net zo goed zou zijn als Marsupilami – Hoobadventure. Ik hoop dan ook van harte dat de ontwikkelaar nog een patch uit weet te brengen, want dan zou het aanraden van deze titel nog makkelijk worden. Voor nu kost het Marsupilami 2 wat puntjes, maar die mag je er wat mij betreft bij denken zodra mijn droompatch is uitgekomen. Mits die uiteraard ooit komt!
