Eind februari werden Switch 2-spelers getrakteerd op drie Resident Evil-titels. Het ging toen om de delen 7, 8 en 9 waar wij erg positief over schreven. Deze week – op 16 oktober – verschijnen er weer drie delen voor de Switch 2. Dit keer gaan we wat verder terug in de serie met Resident Evil 2 Deluxe Edition, Resident Evil 3 en Resident Evil 4 Gold Edition. Ook nu mochten we weer flink aan de bak met het reviewen van deze drie Resident Evil-games. Zo is Maarten is aan de slag gegaan met deel 3, heeft Randy – onze hardcore Resident Evil-liefhebber – het vierde deel op zich genomen en had ik de eer om de review van deel 2 te doen.
Of beter gezegd van de Switch 2-port van de remake van Resident Evil 2. De oorspronkelijke Resident Evil 2 verscheen in 1998 voor de PlayStation 1 en is verworden tot een echte klassieker. In 2019 bracht Capcom een Remake uit die destijds als een van de beste survival-horrorgames in jaren werd beschouwd. Voor de Nintendo Switch kwam er in 2022 een Cloud-versie beschikbaar, maar dat bleek geen optimale ervaring. De native Switch 2-port die nu aanstaande is lijkt daarom zeer welkom. De vraag is dan ook: levert deze port wel die huiveringwekkend sterke ervaring?
Terug naar Raccoon City
Deel 2 speelt zich af twee maanden na de gebeurtenissen van Resident Evil 0 en 1 in de Amerikaanse stad Raccoon City. Je volgt twee hoofdpersonages: beginnend agent Leon S. Kennedy en studente Claire Redfield, die naar de stad komt om haar broer Chris te zoeken (de S.T.A.R.S.-agent uit deel 1). De game opent met een scène op een tankstation buiten Raccoon City. Al snel wordt duidelijk dat er sprake is van een gruwelijke zombie-uitbraak. Gelukkig kunnen Claire en Leon samen ontsnappen richting het politiebureau van Raccoon City. Dat zou een veilige plek moeten zijn om te schuilen. Maar is dat wel zo?
Meerdere runs
Meteen bij het opstarten van de game krijg je de keuze voorgeschoteld wiens verhaal je als eerste wil ervaren en op welk niveau (Assisted, Standard of Hardcore). Die moeilijkheidsgraad is nadien trouwens niet meer aan te passen, tenzij je start in de standaardmodus en te vaak doodgaat. Dan geeft de game je eenmalig de mogelijkheid om te verlagen naar Assisted, maar zodra je daarvoor kiest kun je niet meer terug. Ik ben begonnen met Claire (Standard) en doorliep de verhaallijn vanuit haar perspectief in zo’n 6-8 uur (Claire, Scenario A). Het voltooien van deze playthrough unlockt vervolgens een tweede run-optie in het hoofdmenu (2nd Run) voor een speelronde met het andere personage, in mijn geval Leon (Leon, Scenario B).
De tweede run is een verkorte remix van het verhaal met o.a. een iets andere startlocatie en puzzelroute, andere wapens en de introductie van andere personages (en bijbehorende plotwendingen). De speelduur is merkbaar korter o.a. omdat je de indeling van het gebouw al kent. Wanneer je ook deze speelronde overleeft, ontvouwt zich het echte einde met een ‘True Final Boss’. Hiermee heb je in principe het volledige narratief ervaren. Wie echt alles wil verzamelen/zien, kan nog een derde en vierde run spelen, namelijk Leon Scenario A en Claire Scenario B. Al zijn de meningen verdeeld over of het echt de moeite waard is om alles opnieuw in omgekeerde volgorde te spelen.
Dit zogenaamde ‘zapping’ tussen de perspectieven van Leon en Claire werkt goed, al is de wisselwerking niet zo diepgaand als in het origineel of andere delen. De verhaallijnen vertonen vrij veel overlap en keuzes uit je eerste run beïnvloeden de tweede run minimaal. Toch bevat elke speelronde wel genoeg nieuws (in de vorm van andere personages, of een andere sublocatie) waardoor je geboeid blijft doorspelen. Na het voltooien van het hoofdverhaal verschijnen in het hoofdmenu trouwens ook nog Extra Modes. The Ghost Survivors is al vrij vroeg speelbaar, al is het omwille van spoilers aan te raden om eerst het hoofdverhaal af te ronden. Na het uitspelen van de True Ending komen ook The 4th Survivor en The Tofu Suvivor Bonus Modes beschikbaar. Deze extra content zijn geen volwaardige scenario’s, maar meer speciale speelstanden.
Geweldige mix van survival, puzzels en item-management
Wat betreft de gameplay bevat dit deel de ‘klassieke survival horror-ervaring’ die de serie zo geliefd heeft gemaakt. Zo zul je als Leon/Claire een weg moeten vinden door het politiebureau. Alleen is dat niet zo eenvoudig als het klinkt. Het vraagt het verkennen van een onbekende omgeving terwijl het gevaar continu op de loer ligt. Daarbij zul je diverse puzzels moeten oplossen en oog moeten houden voor zowel je gezondheid als de items in je heuptasje. Zo heb je sleutels nodig om deuren te openen en zijn er doorgangen die je alleen kunt openen als je specifieke voorwerpen hebt gevonden. Tussentijds opslaan doe je met de welbekende klassieke typemachine die je op een aantal plekken aantreft. Op diezelfde plekken vind je ook de universele opslagkist waar je overtollige items kunt bewaren.
Nou ja, overtollig… Aangezien je maar een beperkt aantal voorwerpen bij je kunt dragen, is het elke keer opnieuw de keuze tussen welke items je (tijdelijk) bewaart en welke je in in je heuptasje houdt. Ga je voor een sleutel, extra wapens/kogels, of is het toch slimmer om wat gezondheidsingrediënten bij je te hebben? Wat je kiest hangt af van wat je in het vervolg echt nodig denkt te hebben. Deze vorm van item-management creëert keuzestress en versterkt daardoor de onrust die je ervaart. Dat beklemmende gevoel is er trouwens al direct vanaf de start en het laat je daarna ook niet neer los.
Constante, beklemmende sfeer
Het modernere derdepersoons over-the-shoulder-perspectief en de rake geluidseffecten brengen de duistere sfeer heel dichtbij, vooral wanneer je handheld speelt. De dreiging van de meer stealth-gameplay maakt dat je op het puntje van je stoel zit. Het iets horen maar niet weten of er om de hoek ineens een monster tevoorschijn komt maakt dat je regelmatig met je hart in je keel zit. Natuurlijk verschijnen ze altijd nét wanneer je het niet verwacht en dat zorgt voor heerlijke schrik-momenten. Bovendien schuwt de game gore angstaanjagende beelden niet. Ja deel 2 is gruwelijk smerig en bloederig, en I love it. Voor deze review heb ik deze beelden bewust achterwege gelaten, maar jullie kunnen je er vast wel iets bij voorstellen.
Soepele ervaring op de Switch 2
Leuk allemaal, maar hoe speelt de game op de Switch 2? Het antwoord daarop is: echt goed. Gezien onze ervaring met de delen 8 en 9 was mijn hoop dat ook dit deel soepel zou spelen. En dat blijkt gelukkig ook zo te zijn. De game draait fantastisch en ondersteunt een stabiele 60 fps. Daarnaast is het audiovisueel ook dik in orde. Oké, als je echt inzoomt dan zie je ook hier het ‘haarprobleem’. Maar daarentegen is het politiebureau lekker donker, met veel smalle gangen waardoor je vaak je zaklamp moet gebruiken. Je zicht is hierdoor beperkt en dat gaf mij regelmatig een claustrofobisch gevoel. Die creepy sfeer wordt nog eens benadrukt door het spel van belichting en schaduwen, indrukwekkende monsters en een sterk geluidsontwerp. Het kraken van het gebouw, het gekreun van zombies om de hoek, of juist de plotselinge stilte weten de spanning goed op te voeren.
Hoogwaardige port
Oftewel, Resident Evil 2 Deluxe Edition voor de Switch 2 is een prima geoptimaliseerde port. De game zelf is een must-play voor iedere horror-liefhebber, dat wisten we eigenlijk al. Maar ook op de Switch 2 is die zeker de moeite waard. Dus mocht je de uitbraak in Raccoon City eens in handheld willen ervaren, of hem met de Switch 2-uitgave nu juist voor het eerst kunnen beleven, voor beide type spelers is dit een erg makkelijke aanrader. Bovendien vormt deel 2 een goed instappunt voor nieuwkomers van de serie. Maar wees gewaarschuwd, deze game is zo griezelig goed dat je daarna zeer waarschijnlijk de andere Switch 2-uitgaves van de reeks wil spelen!
