In 2019 verscheen de vijfde game van Devil May Cry, de action-adventure en hack and slash games hebben een lange geschiedenis, maar zijn altijd beperkt op Nintendo verschenen. Zo hadden de eerste drie delen matige ports voor de originele Switch gekregen, maar verscheen de vierde nooit voor het apparaat. Het vijfde deel is nu dan voor de Switch 2 verschenen en het is een beetje een gemixt gevoel.
Mocht je Bayonetta hebben gespeeld, dan kan het goed dat de gameplay van Devil May Cry je erg bekend voorkomt. Nu is de originele game in de franchise dan ook gemaakt door een aantal kerndevelopers van Bayonetta zoals Hideki Kamiya. Zo volg je relatief lineaire levels waar je regelmatig een bende demonen tegenkomt. Met specifieke gebieden waar je vast wordt gezet en een score krijgt voor dat gevecht. Zelfs de winkel waar je upgrades kunt kopen is op eenzelfde manier opgezet. Toch is de game ook weer heel anders.
Wat gebeurd hier allemaal?
Devil May Cry V is een direct vervolg op het vierde deel, een game die in 2015 voor het laatst verscheen op de vorige generatie PlayStation en Xbox. Als je dus alleen op Nintendo speelt zul je die dus volledig gemist hebben en dat is een probleem. De game begint namelijk met je in het diepe gooien alsof de gebeurtenissen van het vorige deel bekende kost zijn. Zo is het personage waar je mee begint te spelen, Nero, blijkbaar een arm kwijtgeraakt aan een demoon. Al snel gaat het over van alles, maar het miste wat coherentie voor iemand die de vorige games totaal niet heeft gespeeld of mogelijk ondertussen vergeten is.
Trager dan Bayonetta, wel erg sterke gevechten
Zoals ik al noemde, lijkt het ergens sterk op Bayonetta. De game wilt je duwen naar zo veel mogelijk combo’s te maken door je stijlpunten te geven. Aan het einde van een level krijg je een eindbeoordeling die ergens erg afstraffend voelt. Je score gaat namelijk door geraakt te worden als een baksteen omlaag. Gelukkig neemt de game je op een goede manier mee in de gameplay. Je wordt niet in één keer overweldigd door een enorme hoeveelheid mogelijkheden en aanvallen. Zo kun je rustig eerst met Nero spelen en op je eigen tempo nieuwe skills vrijspelen en ook uitproberen.
Je hebt verschillende personages waar je mee kunt spelen. Zo heb je Nero, V en Dante en ze spelen allemaal net wat anders. Zo gebruik je met Nero een bijzondere combinatie van een mechanische arm en een groot zwaard. Deze arm kun je één van een flink aantal armen gebruiken met ieder een eigen effect. Zelfs de arm van Mega Man komt voorbij als optie. De acties met Nero voelen gecalculeerder aan dan bij bijvoorbeeld Bayonetta. Zo heb je minder snelheid, maar wel flink meer kracht. Het zit in elk geval erg goed in elkaar.
Verder heb je nog V, een personage die monsters kan oproepen om te vechten voor hem. Hierdoor voelt het eerder alsof je een Pokémon trainer bent, maar nog steeds zit het wel goed in elkaar. Het past alleen niet goed bij de game zelf. Dan heb je nog de bekendste protagonist van de serie, Dante. Deze komt later pas beschikbaar, maar is verreweg dan ook meteen al een erg diepgaand personage. Iets wat goed toepasselijk is voor het terugbrengen van een veteraan in de serie.
Tot slot heb je met deze versie ook alle eerder uitgebrachte content zoals het speelbare personage Vergil. Omwille van spoilers wil ik niet ingaan over wat voor personage dit is, want het is een belangrijk personage in het verhaal.
Uitstekende performance
De game ziet er wel echt prachtig uit. De omgevingen zijn prachtig gemaakt. Zowel in handheld als op de tv ziet de game er echt meer dan prima uit. Natuurlijk is de handheld iets minder mooi, maar niet significant lelijker. Je merkt in elk geval dat de game goed aan de Switch 2 trekt. Hoewel de omgevingen er wel prachtig uitzien, is het wel een beetje een saai ontworpen wereld. Veel gebruik van grauwe tinten met weinig kleur. Het is erg jammer dat de game zo weinig variatie heeft in omgevingen.
Dit komt waarschijnlijk ook doordat de game een erg hoge framerate kan behalen. Hoewel er wordt gesproken over 120fps zit het over het algemeen iets lager, maar zeker boven de 60fps. Hierdoor ziet de game er constant vloeiend uit. Iets wat niet voor iedere game even belangrijk is, maar voor deze game is het geweldig. Door de vele combo’s en actievolle gameplay werkt het toch altijd wat fijner met een hogere framerate.
Lastig om in te komen maar sterke gameplay
Hoewel Devil May Cry 5: Devil Hunter Edition dus niet de beste game is voor nieuwkomers door de missende context. De gameplay wordt echter goed, misschien zelfs een beetje traag opgebouwd met steeds meer vrij te spelen combinaties, aanvallen en specials. De verschillende personages hebben allemaal iets unieks waardoor de gameplay fris blijft. Het is mogelijk op het moment de beste versie van de game en zeker een aanrader voor liefhebbers van dit type games zoals fans van Bayonetta.
