Deer & Boy kwam in augustus 2025 op mijn vizier dankzij gamescom. Het spel sprong er voor mij uit dankzij de visuals, maar ook het donkere vleugje dat eraan zat. Inmiddels is de game sinds dinsdag 23 juni te spelen op alle grote platformen. Ik heb heel deze titel mogen doorwandelen op de Nintendo Switch. Weet Deer & Boy zich qua uiterlijk én gameplay staande te houden op de inmiddels 9 jaar oude console? Dat lees je in deze review.
Waarom zou je als kind zomaar uit huis wegsluipen?
Het avontuur van Deer & Boy begint bij de jongen die via zijn slaapkamerraam wegsluipt uit z’n huis. Wat hier de precieze reden van is, is aan het begin nog onduidelijk. Het verhaal van dit spel wordt immers puur op visueel vlak verteld en dus niet via tekst. Dat betekent dat je zelf jouw eigen invulling moet geven aan wat je ziet gebeuren. Ondanks dat het jochie alleen vertrekt, kom je na een paar minuten bij een bushokje een voorzichtig jong hertje tegen. Met dit zoogdier zal je jouw avontuur voortzetten, waardoor je er toch niet helemaal alleen voorstaat.
Wandel naar de echte gameplay
Ik zal meteen maar zeggen dat er een groot gedeelte van de reis gelopen moet worden. Tijdens deze wandelsessies is de gameplay minimaal, aangezien je maar op enkele momenten hoeft te platformen. Toch kun je wel genieten van de prachtige omgevingen die deze game te bieden heeft. Deze zijn zelfs zo mooi, ook qua belichting, dat ik niet in de gaten had dat ik een Switch-versie van Deer & Boy aan het spelen was. Het enige waar je dat aan merkt, zijn de korte haperingen tussen het wisselen van scènes. De makers zijn zich hiervan bewust, dus mogelijk kunnen ze op een dag nog een patch uitbrengen. Echter, ik vond het persoonlijk niet erg storend en wist daardoor meteen dat er echte gameplay op me stond te wachten.
Het is tijd voor stealth-missies en puzzels!
Buiten het lopen om, zullen de jongen en het hertje ook samen moeten werken tijdens stealth-missies en puzzels. Het is eigenlijk maar goed dat je niet een bepaald aantal levens hebt. Ik ben namelijk best wel een grote hoeveelheid keren gesnapt. Tenzij je, in de paar seconden die je hebt, echt heel goed kijkt voordat je iets doet – denk ik niet dat veel spelers in één keer het juiste doen om uit de handen van mensen te blijven. Je wordt namelijk gezocht door je vader. Zoals je begrijpt gaat die stad en land af om te vragen of ze jou ergens hebben gezien. Dat is dan ook meteen de reden waarom je zo voorzichtig bent.
Wat mij betreft hebben de puzzels precies de juiste moeilijkheidsgraad. Tevens worden elementen daarvan bijna niet hergebruikt. Wel moet er altijd echt even goed gekeken worden wat er allemaal gedaan kan worden. Kun je bijvoorbeeld op een drukplaat staan waardoor een mechanisme stopt of is er misschien een manier om naar beneden te springen zonder verbrijzeld te worden? De ene keer zal je in ieder geval zelf de oplossing moeten vinden en de andere keer moet je aanwijzingen geven aan het hertje. Dit diertje heeft immers weer andere vaardigheden dan jij en kan als jonkie nog niet springen.
Niet altijd even duidelijk
Er was trouwens wel een puzzel waar ik met geen mogelijkheid uitkwam en ik het internet moest raadplegen. Achteraf bleek dat er een lift aangezet moest worden en, terwijl die omhoog ging, jij daar uit moest springen. Ik had wel gezien dat er een gat onder die lift zat en daar probeerde ik het hertje heen te sturen. Er was alleen niet in mij opgekomen om uit de lift te springen omdat dat erg onnatuurlijk voelde. Ongetwijfeld had de link gelegd kunnen worden dat er geen deur dichtging of een hekje sloot. Toch was het denk ik te donker voor in die mijn.
Aan het begin van Deer & Boy moet je handmatig jouw scherm kalibreren op een eenvoudige manier. Het kan zijn dat ik dat niet helemaal goed gedaan heb, aangezien ik ook niet altijd even gemakkelijk zag of ik richting de achtergrond kon klimmen. Toch denk ik evenals dat het gedeeltelijk aan de ietwat zweverige besturing ligt. Als je immers langzaam wandelt en dan bij een daarvoor bestemd punt naar achteren wilt klimmen, dan werkt dat niet. Je moet namelijk echt stilstaan voordat je die actie kunt uitvoeren. Dit is goed om in je achterhoofd te houden als je zelf aan de slag gaat met dit spel.
Sierlijk de wereld door
Grotendeels is Deer & Boy een 2D-spel, maar dat betekent in dit geval niet dat het zien van de wereld om je heen op een statische wijze gebeurt. De camera volgt de jongen en het hertje namelijk op een onwijs sierlijke manier. Hierdoor krijg je constant een andere hoek te zien van de stad, een stukje bos, fabriek of besneeuwde berg. Er is een moment dat je via een trap naar beneden moet klimmen en hoe de camera dan van de zijkant naar bovenaf verplaatst is gewoonweg elegant. De muziek ondersteunt overigens de emotie van een specifiek moment heel goed. Op het gezongen liedje tijdens een voortgangsfilmpje na, vond ik de muziek alleen jammer genoeg niet onwijs speciaal, al kwam het gevoel van het jongetje wel prima naar voren.
Begrijp ik het goed?
In de inleiding vertelde ik dat mij het donkere vleugje van Deer & Boy wel interessant leek. Hoewel die door de game heen hier en daar ook wel te zien is, blinkt die pas echt uit in het derde en tevens laatste gedeelte van deze titel. Op een gegeven moment ga je namelijk diep onder de grond, waar één of ander roze wortelsysteem een groot gedeelte van de wereld overneemt. Toch is het mij niet helemaal duidelijk wat hier nou het idee achter was. Zelf denk ik dat deze plek misschien het overspoelde brein van de jongen moet nabootsen. Ik vraag me dan alleen wel af waarom de overgang van de normale wereld naar deze locatie lijkt alsof het echt in de wereld afspeelt.
Daarnaast is dezelfde soort roze smurrie ook op eerdere locaties te zien en lijkt het het leven uit dieren te zuigen. Hoe zou dat dan mogelijk moeten zijn als het de hoofd van de jongen moet nabootsen? Wat dat betreft roept dit laatste gedeelte van Deer & Boy dus eigenlijk meer vragen op bij mij. Toch is het antwoord op de vraag waarom de jongen van huis is weggelopen, wel heel duidelijk en verdrietig. In het laatste stukje van de game kom je daar geleidelijk achter, waardoor er gelukkig niet een abrupt einde plaatsvindt. Tevens vind ik het eigenlijk ook heel mooi dat de jongen het hertje is tegengekomen en daarmee even zijn leven heeft kunnen delen. Ik kan me voorstellen dat hij die momenten samen echt even nodig had en dat maakt de groei tussen die twee nóg liever.
