Onimusha: Way of the Sword is de eerste grote nieuwe game in de Onimusha-franchise sinds 2006 en de eerste keer dat een nieuwe game in de franchise op een home console van Nintendo verschijnt. Hoewel ik de eerdere titels nooit heb gespeeld (ik was in 2006 nog maar tien en speelde niet veel meer den Mario), kreeg ik zeker interesse in de game. Vooral nadat ik de demo had gespeeld op gamescom vorig jaar. Toen daarna werd aangekondigd dat er een Switch 2-versie kwam, meldde ik mij dan ook direct aan voor een review. Gelukkig heeft Capcom mij weer niet teleurgesteld.
Kyoto in gevaar
In Onimusha: Way of the Sword speel je als de ruige Miyamoto Musashi, een samoerai die terugkeert uit de dood dankzij een magisch voorwerp, een Oni Gauntlet. Mensen met een Oni Gauntlet hebben speciale krachten om de demonische Genma te verslaan. Hoewel je eigenlijk niets liever wilt dan de kracht van de Oni kwijtraken, leg je je neer bij je nieuwe rol en help je een 700 jaar oude man Kyoto te bevrijden van de malice van de Genma. Echter, al snel blijkt dat er meer op het spel staat met de dreiging van de terugkeer van Minamoto no Yoshitsune uit de dood. Verder zit er nog een kleine hint naar Japanse mythologie verstopt in de verhaallijn.
De game speelt zich voornamelijk af in Eastern Kyoto, een soort hub waar je verschillende missies kunt voltooien. Van kleine quests voor inwoners tot het sluiten van rifts om de malice te verdrijven. Verder maak je ook uitstapjes naar plekken zoals: Mount Oe, Arashiyama en de Kiyomizu-dera-tempel. De plekken zijn redelijk divers en voor wie ooit in Kyoto geweest is enigszins herkenbaar. Vooral de Kiyomizu-dera-tempel bracht weer herinneringen naar boven.
Hoewel de wereld niet heel groot aanvoelt zijn personages als Ono no Takamura en Okuni uitstekende toevoegingen met goede verhaallijnen en persoonlijkheden. Echter, de sterren zijn toch wel Yoshitsune en Musashi zelf. Yoshitsune is compleet doorgedraaid, maar een angstaanjagende kracht en Musashi is een beetje een lompe boer maar met zijn hard op de goede plek. In de meest gespannen momenten weet hij wat luchtigs er doorheen te gooien op de goede momenten. Sowieso is de Japanse cast echt uitstekend.
Kyoto had iets levendiger gemogen
Stukje bij beetje bevrijd je Kyoto van Malice en keren er mensen terug naar de stad. Hierdoor is er steeds meer te doen in de stad. Niet alleen kun je regelmatig mensen redden van Genma, ook zijn er kleine side quests en nieuwe krachten te vinden in de stad. Zoals speciale Oni Weapons of nieuwe accessoires als charms en pouches. Alles om je reis net wat beter te maken. Doordat de beloningen goed zijn blijf je alles uitvoeren zonder dat het saai wordt.
Toch mis ik hier wel wat in. De mensen zijn over het algemeen redelijk statisch, ook hoe ze in de wereld staan. Dit geldt in het bijzonder voor personages die geen quests geven. Ik had graag wat meer diepgang hier gezien zoals met de verhalen die je samen met Lady Murasaki volgt. Zeker aangezien de personages die wel echt uitgewerkt zijn, echt uitstekend zijn gedaan. Zowel aan de protagonist als antagonist kant.
De combat luistert erg nauwkeurig
Zoals met veel spellen met zwaarden is de gameplay erg nauwkeurig ingesteld. Hoewel je met de meeste grunts weinig moeite zult hebben (zelfs wanneer je carnage vrijspeelt) merk je dat de grotere gevechten wat minder vergevingsgezind zijn. Dit is ook eigenlijk mijn enige echte minpunt van dit spel. Waar de game over het algemeen niet lastig is, zijn bosses enorme spikes qua moeilijkheid waardoor je heel anders moet gaan spelen. Het is nog steeds goed haalbaar wanneer je alle aanvalspatronen doorhebt, maar dan moet je nog met wat timing helpen. Om je hierbij te helpen, heeft de game een mogelijkheid om inputprompts te geven in beeld. Zo weet je in elk geval welke counter je nodig hebt, al is de timing nog steeds wel oefenen. Voor wat je vrijspeel,t maakt het trouwens niet uit welke moeilijkheidsgraad je gebruikt. Alleen Carnage welke je vrijspeelt na het doorspelen heeft unieke rewards voor spelers.
Daarnaast heeft de Switch 2-versie iets unieks. Je kunt naast gewone besturing namelijk ook bewegingsbesturing gebruiken. Het is een redelijk simpele implementatie en dus niet zoals in Skyward Sword, maar het is wel een grappige optie om af en toe te gebruiken. Al heb ik wel vooral de normale knopbesturing gebruikt. Wel jammer is dat gyro voor je boog alleen werkt als je losse joy-con gebruikt, want dan wordt bewegingsbesturing geactiveerd.
Uitstekende performance
Natuurlijk heb ik de game op de Switch 2 gespeeld en net als Pragmata is het een uitstekend testament van wat Capcom kan met het platform. Je kunt ervoor kiezen om de game met een fixed framerate van 30 fps te spelen en dan is het echt praktisch constant. Of je gaat voor een unlocked framerate. Hoewel ik daar de exacte specs niet van weet, moet ik zeggen dat de game heel goed aanvoelt hiermee. Ik heb hiervoor gekozen op een gegeven moment en ben niet meer teruggegaan.
Ook qua graphics werkt de game goed op de Switch 2. Het ziet er uitstekend uit en ook animaties zien er gewoonweg netjes uit. Ja, het haar van personages is nog steeds een stukje minder gedetailleerd dan op andere platformen, maar niet op een storende manier. Het is visueel verder namelijk erg indrukwekkend.
Een van mijn favoriete titels dit jaar
Ik lijk wel een broken record ondertussen, maar Capcom weet met Onimusha: Way of the Sword weer enorme kwaliteit neer te zetten. De ontwikkelaars zeiden al dat je het verschil met PS5 mogelijk niet zou merken en hoewel ik die versie niet heb gespeeld afgezien van de demo zie ik wat ze bedoelen. Niet alleen ziet de game er prachtig uit, de gameplay speelt soepel en snel. Ik heb eigenlijk geen minpunten gezien op grafisch vlak en performance afgezien van de haren die nog steeds wat minder gedetailleerd zijn, iets wat niet gek is. Echter, het verhaal en de personages maken dit meer dan goed. Ik zie graag meer van deze personages en de franchise, het is snel een favoriet geworden. Met het redelijk open einde verwacht ik ook zeker dat we nog meer gaan zien van deze wereld.
