RetroRecensie: Paper Mario: The Thousand-Year Door.
In deze Recensie ga ik het hebben over ,het voor mij, spel der spellen. Het is een titel met veel diepgang, maar die nooit echt bij het grote publiek is doorgebroken. Ik heb het natuurlijk over Paper Mario The Thousand-Year Door.
Paper Mario is voor mij een Topspel met hoofdletter T. Jij vind dat misschien niet. Misschien heb je het nooit gespeeld of leek het je niks. Nadat je dit gelezen hebt, hoop ik dat je mening aanpast en inziet dat er hele mooie spellen uitgekomen zijn in de tijd van de Gamecube.
Als je deze game voor het eerst opstart krijg je een flinke lading tekst over je heen. Degene die dit niet aanstaat haakt misschien gelijk af, want doorspoelen is niet mogelijk. Toch is het de moeite waard om de hele lappen tekst even te lezen. Ze vertellen je namelijk dat Princess Peach in het vredige havenplaatsje Rogueport een schatkaart heeft gekregen. Vervolgens komt Mario in beeld. Peach stuurt hem haar schatkaart, en vraagt hem te helpen zoeken.
Mario gaat op weg, komt aan met de boot, maar Peach is verdwenen. Aan jou de zware taak haar op te sporen. Je wordt hierbij geholpen door een heleboel goede vrienden. De eerste ontmoet je vrijwel gelijk aan het begin. Dit vrolijke Goomba-meisje, genaamd Goombella, wordt eerst lastiggevallen door een stel piraten. Omdat jij haar helpt gaat ze met je op reis. Haar leraar professor Frankly ziet dat je de schatkaart hebt en vertelt je dat als je alle Star Crystals verzamelt die uiteindelijk naar Peach zal leiden. Dit is waar het eigenlijke verhaal begint.
Wat meteen opvalt is dat alles, en daarmee echt alles, van papier gemaakt is. En juist die simpele, schattige maar toch erg doeltreffende uitstraling maakt dit spel zo leuk. Als je bijvoorbeeld een huisje inloopt beweegt de camera niet door de muur heen, maar klapt de voorkant van het huis eraf. Zo krijg je het gevoel dat in een kijkdoos rondloopt. De animaties zijn heel gelikt. De papierigheid spat haast van je scherm. Alles werkt zo als het moet. En niet alleen de overworld ziet er goed uit. Ook tijdens de gevechten is alles heel dik in orde.
De vijanden die door het spel heen te bevechten krijgt lopen allemaal in de omgevingen rond. Als je ze aanraakt klim je op een podium en begin het gevecht. De gevechten zijn turn-based. Dit houdt in dat een gevecht normaal uit drie stappen bestaat. Deze zijn in volgorde: Mario valt aan, je Partner valt aan en de vijand valt aan. Gelijk bij het eerste gevecht wordt aan jou uitgelegd dat als je op het juiste moment een Action Command gebruikt je meer schade tegen de vijand maakt. In wezen houd dit in dat je op het juiste moment op A drukt. Ook kun je jezelf nu verdedigen. Dit gebeurt eveneens door op A te drukken. Ook is het handig om ook als Mario of zijn partner aangevallen wordt op B te drukken. Hiermee geeft je de vijand ook schade mee, helaas is dit uitermate moeilijk te timen. Ook Kan Mario nu het publiek gebruiken om je sterrenkracht op te laden. Dit lukt ook door stylish-aanvallen te laten zien. Hierbij druk je eveneens op het juiste moment op A, bijvoorbeeld als Mario op zijn hoogste punt bij een sprong is. Als je sterrenkracht vol is kun je een speciale aanval uitvoeren. Je kunt Mario er bijvoorbeeld levenspunten terug mee laten krijgen, of een extra krachtige aanval uitvoeren. Naar mijn idee is dit een uitermate goed vechtsysteem. Het wordt namelijk nooit eentonig om weer een Goomba te verslaan. Daarbij is werkt het heel verslavend.
Ook is er een systeem dat werkt met badges. Met deze badges kun je Mario of zijn partner echte krachten geven. Deze variëren van het uitdelen van sterkere klappen tot een ander kostuum voor Mario. In totaal zijn er 85 van te verzamelen. Soms heb je zelfs een badge nodig om aan een bepaalde sidequest te voldoen. Door deze badges krijgt deze game ook
De nodige diepgang.
Het spel is erg verslavend. Dit wordt mede veroorzaakt door de absurde humor die in het spel zit. Zo kom je gedurende het spel Luigi tegen die je zijn eigen avontuur vertelt. Hij vertelt alleen complete onzin over hoe heldhaftig hij wel niet is. Zijn partners vertellen juist allemaal het tegenovergestelde. Luigi vertelt bijvoorbeeld dat hij een Blooper precies om het juiste punt van een eigenbaas gooide, maar in wezen gooide hij hem pal in de lava. Door het spel heen krijg je een heel goede band met Mario en al zijn vrienden. Je voelt echt met ze mee.
De tijd dat je met deze game bezig zult zijn zal variëren van 30 tot 40 uur. Het is een spel waar je tijden mee bezig zult zijn en die je niet snel weglegt.
Conclusie:
Het spel werkt erg verslavend. De hoeveelheid verzamelbare badges is goed. Daarbij heeft de ene onweerstaanbare charme, samen met een flinke dosis humor. De gevechten zijn leuk om te doen en worden niet snel eentonig door het gebruik van de action commands.
Door de hierboven genoemde factoren geef ik dit spel een nagenoeg perfecte score die hieronder goed te lezen is.
9.8
+verslavend
+action commands maken gevechten nooit saait
+papiersfeer
+humor
– iets je gemakkelijk voor ervaren spelers
