Het is alweer drie jaar geleden dat ik voor het laatst in een Mega Man-collectie ben gedoken, maar nu is het tijd om terug te duiken in de games met Mega Man Star Force Legacy Edition. Met drie verschillende games; Mega Man Star Force 1, Mega Man Star Force 2 en Mega Man Star Force 3 en hun verschillende versies is er flink wat content, maar is het het waard?
De Mega Man Star Force-serie is een reeks Mega Man-games die in de periode van 2006 tot 2008 verschenen voor de DS en nu dus terugkeren op moderne systemen. Iedere game duurt zo’n 20 uur dus je bent zeker een flinke tijd bezig. Gelukkig zijn de verschillen tussen de versies van een game minimaal, dus meerdere versies doorspelen is zeker niet nodig.
In de Star Force-serie volg je het verhaal van Geo Stellar die aan het begin van het eerste spel een nogal eenzaam bestaan lijdt. Zijn vader, een astronaut, is plots met ruimtestation en al verdwenen en hierdoor heeft hij zichzelf volledig afgesloten. Zo gaat hij niet naar school en heeft hij geen vrienden. Maar alles verandert wanneer hij Omega-Xis ontmoet. Omega-Xis is een buitenaards wezen die bestaat uit een soort radiogolven. Op een manier weten ze samen te fuseren en begint hun tijd als Mega Man om zo de wereld te redden. De drie games volgen elkaar op en hoewel er een rode lijn door het verhaal zit is ieder spel een complete ervaring. Het is niet heel diepgaand, maar vermakelijk genoeg om een keer doorheen te spelen. Ik hoef echter zeker niet de andere variaties van de games ook nog door te spelen.
Gevechten gaan vervelen
De gevechten zijn over de verschillende games hetzelfde opgesteld. Je hebt een gridveld met drie banen waar je tussen kunt wisselen. Aan het begin van een gevecht kies je één of meerdere Battle Cards van de zes willekeurige opties. Je kunt deze combineren op specifieke manieren, zo kun je de kolom kiezen, of als een Battle Card vaker voorkomt in meerdere kolommen kun je dat kiezen. Het is hier wel of de ene optie of de andere. Verder heb je nog kaarten die altijd gebruikt kunnen worden in alle combinaties. Dus slim nadenken is wel nodig.
Waar de spellen echter door worden tegengehouden is door hoe eentonig het wordt. Zo kun je alleen naar links en rechts bewegen en aanvallen. Er zit weinig diepgang in de battles, zelfs wanneer je verder in het spel komt met meer Battle Cards voelt het nogal eentonig aan. Zeker aangezien je erg veel gevechten hebt die behalve geld vrij weinig nut hebben verder. Je gaat geen levels omhoog, ook is er geen andere manier dat je progressie merkt.
Eigenlijk is de enige plek waar het wat dieper voelt, de online modus. Hiermee vecht je tegen andere spelers. Dit is natuurlijk wat dynamischer, maar de vraag is hoe lang deze modus levend blijft. Als niemand het spel meer speelt wat ik, door de aard van de game, niet heel lang zie duren, dan is die hele modus nutteloos.
Nette afwerking
De collectie heeft echt meer dan genoeg content. Naast de games zijn de sprites flink vernieuwd en voelen ze fris aan in HD. Ook zitten er verschillende extra’s in het spel zoals een Gallery met artwork en muziek. Of pas de instellingen aan hoe de schermen worden getoond, het blijft natuurlijk een DS-collectie met twee schermen. Tot slot zijn er genoeg instellingen om het spel makkelijker of moeilijker te maken mocht je dat willen.
Voor de echte fan
Voor nieuwkomers van de serie zie ik niet heel veel reden om deze games te halen. De verhaallijnen zijn prima, maar de gameplay is gewoonweg niet heel bijzonder. Het is echter een flinke collectie met een flinke hoeveelheid content dus je krijgt sowieso wel genoeg te doen voor je geld. Ik denk alleen dat het meer een collectie is voor de fans en spelers met nostalgie voor de originele titels.
