Op 11 februari verscheen TOKYO SCRAMBLE, een opvallende Switch 2-exclusive die slechts een week daarvoor in de Nintendo Direct werd aangekondigd. Deze game is ontwikkeld door Adglobe en uitgegeven door Binary Haze Interactive, dezelfde mensen achter ENDER LILIES, ENDER MAGNOLIA en Redemption Reapers. Alleen dit keer gooien ze het over een heel andere boeg. Geen Metroidvania of RPG, maar een stealth survival-game. De makers beloven een zintuigprikkelend avontuur waarbij je overlevingskansen tijdens je eerste speelsessie minimaal zijn. Daarom kun je de gevaren alleen, maar ook samen in coöp aangaan dankzij de GameShare- en GameChat-functies op de S2. Zoals aangekondigd heb ik de afgelopen dagen geprobeerd aan de Zinos te ontkomen. Hoe dat ging, lees je in deze review van TOKYO SCRAMBLE!
Lukt het jou om levend uit een prehistorische wereld te ontsnappen?
In TOKYO SCRAMBLE speel je als Anne, een middelbare scholier die tijdens een ritje met de metro plotseling in een sinkhole terechtkomt. Ze belandt in de krochten van een ondergrondse wereld onder de stad Tokyo. Het lijkt erop dat ze de enige overlevende is, maar al snel merkt Anne dat ze niet alleen is. Op deze onbekende plek leven angstaanjagende afstammelingen van dinosaurussen die door Anna Zinos genoemd worden. Met alleen haar smartwatch Diana om haar pols is de grote vraag hoe ze levend een weg naar boven gaat vinden. Want gezien of gehoord worden betekent einde verhaal. Lukt het jou om zonder kleerscheuren herenigd te worden met je vrienden?
Gelukkig heb je Diana
Gezien de beschrijving zal het je niet verbazen dat alles draait om stealth. Jouw doel is te ontsnappen door ongezien en ongehoord langs de Zinos te komen. Anne bezit geen wapens, maar heeft gelukkig wel haar smartwatch Diana om haar pols. Daarmee kan ze Zinos afleiden of zelfs uitschakelen. Bij de start heb je direct de beschikking over een simpele zaklamp, maar gaandeweg speel je steeds meer functies vrij door het vinden van zogenaamde access points. Daar worden nieuwe apps voor je smartwatch gedownload en komen tekstberichten binnen (over die laatste later meer). De apps op Diana communiceren met diverse objecten in de omgeving, variërend van heftrucks tot alarmsystemen en roltrappen, soms met hilarische taferelen tot gevolg. Maar het meest nuttig is toch het felle licht van de zaklamp. Die verblindt bepaalde Zinos tijdelijk, waardoor je vijandelijke aanvallen kunt pareren en een sprintje kunt trekken om te ontsnappen.
Maar houd je hartslag en batterij in de gaten!
Let alleen wel op Anne haar hartslag. Wanneer je rent, raakt Anne al snel uitgeput. Dan stopt ze ook direct en heeft ze tijd nodig om haar hartslag te laten zakken. Daardoor wordt je gedwongen om voorzichtig te sluipen en langs muren te kruipen voordat je je beperkte uithoudingsvermogen inzet voor een wanhopige sprint naar de uitgang. Bovendien raakt de batterij van je smartwatch leeg wanneer je de zaklamp of andere apps gebruikt. Gelukkig kom je onderweg laadpalen tegen, die tevens ook als checkpoint dienen. Wanneer je doodgaat (en dat ga je veelvuldig), kun je vanaf dit punt een nieuwe poging wagen. De game is opgebouwd uit 22 episodes (levels). Elk level is in zo’n 20 minuten te voltooien. Al heb ik over één level bijna 2 uur gedaan omdat ik de uitgang volledig over het hoofd zag. Dat zegt waarschijnlijk meer over mijn vaardigheden en minder over de game. Of toch niet helemaal?
Waar is toch die uitgang?
Want na een paar levels merkte ik dat het niet zozeer om mijn creativiteit in het vermijden van de Zinos ging, maar vooral over het onthouden van de gewenste route. Ga je dood? Dan zul je daar iets anders moeten proberen. Alleen gedragen de Zinos zich bizar onvoorspelbaar. Verstoppen achter een muurtje betekent niet dat je ongezien blijft. Eigenlijk wordt je altijd wel gezien of gehoord en dan is een enkele klap dodelijk. Daarbij kan het erg lastig zijn om te bepalen waar je heen moet. Een duidelijke leercurve is er niet echt omdat de moeilijkheid van de levels erg varieert. Sommige zijn (te) simpel en andere zijn weer frustrerend moeilijk. Elk level heeft dan wel weer iets nieuws (andere omgeving, nieuwe Zino, nieuwe app). Alleen is de uitleg die hiervoor in het scherm wordt getoond alweer weg voordat je het hebt kunnen lezen.
Elk level resulteert in een score
Ook krijg je bij elk level objectives mee die meewegen in een levelscore. De game vergeet alleen uit te leggen waar deze scores voor zijn. En wat jammer is van deze objectives is dat ze veelal aankondigen in welke hoek je de oplossing moet zoeken. ‘Gebruik een koffiemachine/lift/roltrap/…’ laat weinig aan de verbeelding over. Het had leuker geweest wanneer je deze originele oplossingen (want dat zijn het!) zelf had mag uitvogelen. Pas wanneer Anne dichtbij bepaalde voorwerpen komt geeft je smartwatch een melding dat je een van de apps kunt gebruiken. En dat is vaak op heel welkome momenten. Superleuk dus, alleen jammer dat deze mogelijkheden veelal door de leveldoelen al worden weggegeven.
Geen band met Anne
TOKYO SCRAMBLE draait niet alleen om de gameplay. Het probeert namelijk ook een meeslepend tienerdrama van vier vrienden en hun toekomstdromen neer te zetten. Dit verhaal wordt grotendeels verteld via een reeks aan tekstberichten. Alleen doet het dit zonder enige intro van wie Anne en haar vrienden zijn. Binnen een minuut na het opstarten van de game bevind je je namelijk al tussen de Zinos. Hierdoor heb je als speler nog geen enkele band met Anne wanneer de eerste tekstberichten van haar vrienden binnenkomen. De dialoog die zich vervolgens ontvouwt is nogal vreemd, niet passend bij de benarde situatie van Anne. Bovendien begint ze op de meest rare momenten te neuriën of hardop in zichzelf te brabbelen.
Blinkt nergens echt in uit
Nou hoeft dit het speelplezier niet in de weg te zitten als de rest staat als een huis. Maar dat is helaas niet het geval. Ik ben niet omvergeblazen omdat het er allemaal zo mooi uitziet, of omdat Anne en de Zinos zich soepel voortbewegen en de doodgaan-animaties heerlijk luguber zijn. Nee, de visuals zijn ok, de momenten waarop Anne doodgaat zien er vreemd uit en iets meer afstand tussen het perspectief van de speler en Anne’s kont was fijn geweest. Maar de prestatie op de Switch 2 en de besturing voldoen, net als de geluidseffecten. Die laatste draaien trouwens in een loop, iets wat je vooral merkt wanneer je in een level keer op keer doodgaat.
Hoe zit het met de multiplayer?
Hoe zit het dan met de multiplayer? Net als het gebruik van de apps op je smartwatch Diana, is de coöp op papier een origineel idee. Via GameShare is het mogelijk om met maximaal vier spelers samen de ontsnappingstocht aan te gaan. Waar je normaal gesproken ieder je eigen personage bestuurt is dat hier niet het geval. In deze game wordt de besturing van Anne opgedeeld. Eén speler beweegt Anne, een ander bedient de camera. Weer een ander activeert apps en de vierde deelnemer tenslotte bepaalt of Anne hurkt of rent. Creatief bedacht, maar in de praktijk werkt het niet. De hilariteit die ontstaat staat haaks op de spanning die de game beoogt op te roepen.
Leuk voor in de aanbieding
Is TOKYO SCRAMBLE dan een slechte game? Dat idee zou je na het lezen van deze review kunnen bekruipen, maar nee dat is zeker niet het geval. De game is prima te spelen, alleen voelt het eindresultaat ongepolijst. De ideeën zijn goed en dat een studio iets nieuws probeert valt alleen maar te prijzen, maar er had meer in gezeten. TOKYO SCRAMBLE is voor €29,99 digitaal verkrijgbaar in de Nintendo eShop, al raad ik je aan om te wachten op een aanbieding. Dan is deze titel zeker het overwegen waard.
