[Review] Ni No Kuni – Wrath Of The White Witch

Volg Oliver op een reis door twee verschillende werelden.

Ni No Kuni is een RPG-reeks die gemaakt is door Level-5. Deze reeks telt in totaal twee spellen, namelijk Ni No Kuni – Wrath of The White Witch en Ni No Kuni II: Revenant Kingdom. Het originele spel van Ni No Kuni kwam in 2010 uit voor de DS en bevatte een andere visuele stijl. Later zou er een uitgebreidere versie van het spel uitkomen, dit is tevens ook de versie die wij kennen: Wrath of The White Witch. Naast dit, trekt het spel bijzonder veel inspiratie uit de stijl van de animatie studio ”Studio Ghibli” en is dit in alle aspecten van het spel terug te zien. Nu, in 2019, is er een heruitgave van deze klassieker uitgekomen op de Nintendo Switch. Nu is de vraag of deze game zijn magie over de jaren heen nog niet is verloren. Lees het hier in mijn review!

Een groot verlies

In het spel speel je als de protagonist Oliver die woont in een stadje genaamd “Motorville”. Alles in dit stadje is redelijk normaal totdat op een dag Oliver samen met zijn vriend Philip een ritje maken in hun eigen gemaakte voertuig. Dit eindigt in een ramp waarbij Oliver in het water terecht komt en op het nippertje wordt gered door zijn eigen moeder. Kort nadat ze hem uit het water heeft gevist, valt ze op de grond. Na een kort ziekbed overlijdt ze ondanks alles in het ziekenhuis van Motorville. Oliver is ontroostbaar en weigert zijn kamer te verlaten voor de komende paar dagen. Op een dag komt een traan van Oliver op een knuffel die hij van zijn moeder heeft gekregen en op een miraculeuze manier komt deze knuffel tot leven. Dit is namelijk niet zomaar een knuffel: zijn naam is Drippy The Fairy King! Hij legt al snel uit aan Oliver dat hij in een knuffel is veranderd door een van de antagonists van het verhaal : Shadar. Nadat hij in een knuffel was veranderd, werd hij verbannen naar de wereld waar Oliver woont.

Soulmates

Drippy vraagt vrijwel meteen aan Oliver of hij wilt meekomen naar zijn wereld om deze te redden. Dit aanbod wijst hij eigenlijk gelijk af, omdat hij niet zo goed weet wat hij met het aanbod van Drippy aan moet. Als reactie hierop komt Drippy al snel met bijzonder nieuws: zijn moeder is niet ”echt” dood, er leeft namelijk nog een soulmate van zijn moeder in de wereld van Drippy, oftewel ”The Other World”. Helaas is deze soulmate gevangen door Shadar in een kristal en is er een held nodig om haar te bevrijden. De twee werelden zijn namelijk verbonden, waarbij elk persoon in Olivers wereld een dubbelganger heeft in Drippy’s wereld.

The Other World

Oliver, die overkomen is met emotie, denkt geen moment meer na en volgt The Fairy King naar ”The Other World” door middel van een magische spreuk uit een spreukenboek. Hier begint Oliver zijn lange reis in zowel zijn eigen wereld als ”The Other World”. Dit verhaal leent enorm veel van de bekende Studio Ghibli- films, waardoor het enorm veel charme behoudt. De wereld, karakters en omgevingen weten je te boeien waardoor je wilt blijven spelen. Verder worden er verschillende unieke elementen in de mix gegooid bij Ni No Kuni en weet je nooit wat je kunt verwachten in de volgende sectie van het verhaal. Verder zijn alle karakters heel goed uitgeschreven en is er ook op dat vlak niks te klagen, perfect dus!

Gotta Catch ‘Em All!

Het mooie aan dit spel is dat het langzaam maar zeker veranderingen introduceert in de gameplay. Zo vecht je in het begin alleen met Oliver, maar krijg je naarmate het verhaal loopt meer instrumenten tot je beschikking. Deze uitbreiding vindt niet alleen plaats in gevechten, maar ook hier buiten dankzij je spreukenboek. Je leert steeds meer spreuken die je in beide gevallen kunt toepassen, zoals het maken van bruggen buiten gevechten tot het werpen van vuurballen in gevechten en nog véél meer. Beetje bij beetje word je arsenaal steeds groter waarbij je steeds meer te doen hebt in het spel. Naast de spreuken heb je natuurlijk het hoofd aspect van Ni No Kuni: de familiars. Familiars zijn monstertjes die met je mee vechten tegen verschillende vijanden. Deze monstertjes kun je vangen, levellen, evolueren, eten geven waarmee je attributen kunt verhogen, uitrusting aandoen en nieuwe trucjes leren. Zelf hanteert Ni No Kuni een redelijk unieke manier om deze familiars te vangen; je speelt een serenade voor ze na een gevecht! Als je dit op tijd doet, sluiten de monstertjes zich aan bij je team.

Een tactische strijd

Op een gegeven moment speel je in gevechten met verschillende personages, samen met hun monsters, tegelijkertijd. Zo worden de personages/monstertjes die jij niet speelt door een computer gespeeld. Gelukkig doet deze computer niet zomaar iets: je kunt namelijk voor ieder personage een bepaalde speelstijl instellen waardoor je toch controle hebt over wat er gebeurd. Je kunt echter in een gevecht op elk moment tussen karakters wisselen waarbij je beschikking krijgt tot het team van het karakter. Deze teams van monstertjes mag je helemaal zelf opstellen wat tot eindeloos veel combinaties leidt. Zowel personages als familiars kunnen aanvallen en hebben elk hun eigen speciale aanvallen tot hun beschikking. Een heel fijn aspect aan het spel is het feit dat elk monster zijn eigen sterke en zwakke punten heeft. Dit zorgt ervoor dat je altijd je team aan het aanpassen bent voor gevechten.

Game Over?

Het spel zelf is zeker niet makkelijk en je zult hier en daar tegen een game over scherm aanlopen. Dit is niet erg, want het spel wil juist dat je dit verlies analyseert en kijkt op welke punten je je team eventueel kunt aanpassen. Niet alleen de opzet van je team is belangrijk, maar ook de timing van je aanvallen. Een mooi voorbeeld hiervan is als een monster een sterke aanval wilt gebruiken. Als dit gebeurd moet je zo snel mogelijk een monster kiezen die deze aanval kan ontwijken/ of zich kan beschermen. Als je dit niet doet kan deze aanval veel schade aanbrengen wat soms leidt tot een game over. Denk dus goed na! Persoonlijk vind ik het gevechtssysteem een perfecte combo tussen zowel tactische als actie RPGs en is het een bijzonder leuke ervaring.

Geniet van het beste van Ghibli

Niet alleen het verhaal is volgestopt met Ghibli-goodness maar ook de visuele kant van het spel heeft flink wat liefde van de studio gekregen. Zo loop je in het verhaal redelijk vaak tegen een prachtige geanimeerde cutscene aan of geniet je van een van de vele mooie locaties in het spel. Op grafisch gebied was de stijl van Ni No Kuni in het origineel al erg mooi en dat weet het nog steeds vast te houden. Van de celshaded graphics in het spel tot de animaties is het een en al perfectie. Ook in handheld mode ziet het spel er prachtig uit en runt het bijzonder goed.

Even tot rust komen

Zowel de muziek als het Engelse stemacteerwerk zijn bijzonder goed uitgevoerd in het spel. De karakters kwamen voor mij tot leven dankzij het prachtige stemacteerwerk en er was geen één punt waar dit gedeelte dan ook tegenviel. Zo reflecteerde de stemmen van de personages hun persoonlijkheid bijzonder goed en was er genoeg emotie in te vinden. De muziek in de gebieden zijn fantastisch en weet op een goeie manier de sfeer neer te zetten. Ook op dit gebied van het spel had ik niet echt iets aan te merken.

Conclusie

Ni No Kuni is op alle aspecten een pareltje van een RPG en is een genot om te spelen. Van het verhaal tot het unieke gevechtssysteem heb ik er niet veel op aan te merken. Ben je een fan van Studio Ghibli, RPGs, tactische spellen of monstercollectors, dan is dit het spel voor jou!

Eindcijfer: 9,3