[Review] Burnhouse Lane – Op avontuur in een duistere wereld

Burnhouse Lane is een avonturenspel van de makers van de Devil Came Through Here-trilogie. Deze is begonnen met The Cat Lady (2012), wellicht het meest bekende en de grondslag van deze psychedelische horrorstijl. Het werd ontwikkeld door de broers Remigiusz “Rem” Michalski en Michal “micAmic” Michalski, die samenwerken onder de naam Harvester Games studio. Rem Michalski was lange tijd de belangrijkste en enige ontwikkelaar. Zo was hij verantwoordelijk voor programmering, ontwerp en script. De soundtrack werd gecomponeerd door Michalski. Momenteel helpt deze tweede broer ook met graphics, animatie en het script. Burnhouse Lane kwam uit in 2022 op pc en verschijnt vandaag, op 29 juni 2023, op de Switch.

Niet voor gevoelige zielen

Burnhouse Lane mengt elementen van verschillende speelstijlen. In de eerste plaats speelt het zoals een klassieke adventure-game, met elementen van een choose-your-own-story. Denk bijvoorbeeld aan Telltale-games waarbij je keuzes en beslissingen een invloed hebben. Er zijn ook lichte survival horror actie-elementen, geïnspireerd door spellen zoals Silent Hill en Resident Evil.

Maar laten we van start gaan met het belangrijkste. Burnhouse Lane is een spel voor volwassenen. Dit wordt meteen duidelijk met een waarschuwing net na de startknop te hebben ingedrukt. In bloedrode letters wordt aangegeven dat niemand jonger dan 18 jaar het spel mag spelen. Op een volgend scherm wordt in hoofdletters een duidelijke waarschuwing gegeven voor geweld, naaktheid en gore. Als je inmiddels bekend bent met Michalski’s games of als je liefhebber bent van horror en films zoals Hellraiser, dan is deze game echt smullen. De sfeer, design van de monsters en de omgevingen zijn voor mij echt de smaakmakers. Echt top.

Veel horrorgames en -films vertrouwen op goedkope griezelmomenten om het publiek bang te maken. In deze game zullen vele situaties je raken tot in je diepe ziel. Meestal lukt het ook effectief, een paar keer echter is het er een beetje over. Maar het blijft plezant en vooral, vele gebeurtenissen blijven echt wel nazinderen in je hoofd.

Een trip in een sinistere en gruwelijke wereld

Het spel draait om een verpleegster genaamd Angie Weather, die lijdt aan “ongeneeslijke en inoperabele” longkanker. Dit krijgt ze te horen kort nadat ze haar man aan dezelfde ziekte heeft verloren. Nadat ze een zelfmoordpoging heeft ondernomen, besluit ze een job aan te nemen als verzorgster in het gelijknamige Burnhouse Lane. Tijdens haar verblijf op het platteland ontmoet ze verschillende eigenaardige mensen, terwijl ze voor een oudere man, George genaamd, moet zorgen.

Op een dag ontmoet ze echter een “vreemd wezen”, namelijk een soort verbrande kat, dat haar een aanbod doet. Deze kan haar ziekte genezen in ruil voor het voltooien van vijf “onmogelijke taken”. Dit houdt in dat Angie een aantal “echt gemene seriemoordenaars” moet opsporen, terwijl ze tussen twee verschillende werelden reist. Dit is enerzijds de echte wereld, waar de boerderij zich bevindt en haar omgeving. De andere wereld is het mysterieuze rijk van Burnhouse Lane, een lange op het eerste zicht verlaten straat, maar die naar verloop van tijd haar geheimen onthult. Er zijn in totaal zeven hoofdstukken in het spel.

Drama en optimisme

Het verhaal is over het algemeen behoorlijk sterk en zet vraagtekens bij het leven en alle dingen die we als vanzelfsprekend beschouwen. Het is een verhaal over de dood en de gruwel die mensen anderen kunnen aandoen. Maar het gaat ook over vriendschap en eeuwige hoop dat hoe slecht dingen ook worden, er altijd een reden is om door te gaan. In die zin is er toch wel nog wel goedheid in de wereld. Door goed te doen krijg je vergiffenis, of in dit geval zelfs genezing. Elk einde van één van de vijf taken is dan wel een mooi catharsis moment.

Het is ook fantastisch om de thema’s in de gameplay zelf te verwerken. Een voorbeeld hiervan is het feit dat je je vooruitgang in het spel opslaat door te roken (pictogram van een asbak). Opslaan is vaak nodig want je vijanden kunnen je in één beweging doden. Het is ook vooral een statement over verslaving, doordat het Angie een sigaret laat roken telkens je dit doet.

Klassieke gameplay

De gameplay zelf is eenvoudig en lijkt erg op die van veel andere adventure-games. Je hebt een inventaris met voorwerpen die je kan gebruiken om op verschillende manieren met de omgeving te communiceren. Een van de sterkste punten is het puzzelontwerp. Er is meestal een goed gefundeerde logica die niet al te moeilijk is om uit te vogelen. Er waren wel een enkele gevallen waren waarin de oplossing van een puzzel echt vergezocht leek.

Zowel qua uiterlijk als qua gameplay, lijkt Burnhouse Lane een beetje op 13 Sentinels: Aegis Rim. Je loopt in een 2D-wereld en als je ter hoogte van een voorwerp bent, komt er een bolletje tevoorschijn. Als je op A drukt, heb je interactie met de wereld, of dat nu de trap oplopen is, voorwerpen gebruiken of door opgeblazen magen of hersenen graven naar sleutels.

Er zitten ook een aantal neventaken in de game die Angie moet uitvoeren en die van invloed kunnen zijn op je uiteindelijke pad door het spel. Een leuke is bijvoorbeeld om elke dag voor George de lekkerste sandwich proberen te maken.

Cat Power

Een ander element in het spel zijn de Cat Powers. In het begin krijgt Angie de mogelijkheid om mensen de waarheid te laten vertellen, of ze dat nu willen of niet. Verder in het spel zijn er nog een aantal andere die Angie kan gebruiken. Helaas worden deze krachten allemaal op vaste punten gebruikt. Ik dacht aanvankelijk dat je creatief zou kunnen zijn, maar je kunt ze alleen in zeer specifieke gevallen gebruiken. Er is een kracht bijvoorbeeld die maar in één hoofdstuk wordt gebruikt en dat is het dan.

Een kracht die je wel een paar keer moet gebruiken, is om in de huid te kruipen van een kat. Deze wordt gebruikt om platformpuzzels op te lossen. De besturing echter was allesbehalve vlot. Ik vond die zelfs heel onhandig en ronduit vervelend. De physics voor de kat voelen onnauwkeurig aan, wat ertoe leidt tot telkens diezelfde jump opnieuw te moeten doen. Grotendeels voelden deze secties aan als tijdverspilling. Op zich vind ik het een heel orignieel idee dat je als kat kunt spelen, maar ik zou graag zien dat het de volgende keer wat minder lomp is.

Kies je sociale vaardigheden

Burnhouse Lane biedt je veel keuzes aan, of het nu gaat om dialogen, acties of voorwerpen. Je beslissingen kunnen bepaalde gevechten makkelijker of moeilijker maken en hebben een impact op het einde dat je te zien krijgt. Het is echter niet duidelijk om na te gaan of je de “juiste” keuze hebt gemaakt of hoe die beslissing de uiteindelijke uitkomst van het spel beïnvloedt. Je relatie met de cast is dus belangrijk. Persoonlijk heb ik geprobeerd vriendelijk te zijn tegen iedereen. Meestal lukt het mij gewoon niet om de gemenerik uit te hangen. Angie leek mij nu ook niet meteen dit soort persoon te zijn.

Personages waar je om geeft

Ik ben zelf het meest betrokken bij de manier waarop het spel zijn cast portretteert. De bijrollen zijn goed getekend en sommige zijn heel memorabel. Over het algemeen doet de game zijn best om je te laten begrijpen wie deze mensen zijn. Zelfs de beweegredenen van de slechteriken krijgen voldoende aandacht. Een van de hoofdstukken gaat bijvoorbeeld over een mythische figuur in het bos. De mysterieuze en gruwelijke aard van zijn moorden heeft ertoe geleid dat hij een bizarre sekte van aanhangers heeft gekregen. Je krijgt dan ook de hulp van een van zijn volgers.

Resident Evil in 2D

In dit spel zijn zit ook een combat-systeem. Wie denkt dat dit een volwaardige survivalhorror-ervaring zou worden, is verkeerd. In werkelijkheid zijn de gevechten vrij karig. Het komt meestal maar één of twee keer per hoofdstuk voor en het is zo simpel als je wapen richten en een paar keer vuren (of de juiste timing voor het zwaaien van het wapen). Ik heb nooit zonder munitie gezeten voor de verschillende situaties, maar het is meer een kwestie van goeie timing en afstand proberen te houden.

De gevechten zijn wel behoorlijk stressvol. Angie heeft namelijk geen gezondheidsbalk. In plaats daarvan is het game-over als je wordt gegrepen door een monster en word je naar het laatste checkpoint gestuurd. Deze trial-and-error-methode om door situaties van leven of dood te komen irriteerde me wel een beetje. In het algemeen voelt vooral de timing een beetje onhandig en soms niet responsief aan. Het wordt wel nooit onmogelijk voor iemand met langzamere reflexen zoals mezelf.

Bloederige visuals

De esthetiek van dit spel verdient een speciale vermelding. Er zijn extreem gedetailleerde omgevingen, mooie kleuren en belichting. Alles voelt levensecht aan. Veel artwork omvat ook decors vol vlezige klodders kronkelend vlees, dode lichamen worden opengereten en je wordt gedwongen om in ingewanden te rommelen.

Hoewel de game speelt als een langzaam bewegende side-scroller, kan Burnhouse Lane behoorlijk filmisch zijn. De camera zoomt in op het gezicht of zoomt uit om de immensiteit van een creatuur te beklemtonen.

Niet lezen, enkel luisteren

Een sterk punt van het spel is dat alle dialoog is ingesproken. De volledige cast deed hun werk heel solide, met Angie, ingesproken door Elizabeth Nightingale, die vermoeid en soms afgestompt klinkt. Verreweg de beste stem is die van de Verbrande kat. Het is aan te raden om te spelen met een koptelefoon en volledig in het donker. De soundscape varieert van rustgevend tot afschuwelijk, zoals de ellendige slordige kauwgeluiden van iets dreigends net buiten beeld.

De muziek wordt ook mooi gebruikt om de spanning op te voeren. In één scène moet je bijvoorbeeld een vreselijke beslissing nemen. De muziek pompt dan harder en harder met krijsende violen, waardoor je bijna wordt gedwongen een keuze te maken om een einde te maken aan het lawaai.

In een andere memorabele scène heeft Angie de kwajongensachtige oude George gevonden, zittend op het dak van een schuur. Je kan ervoor kiezen om rustig naast hem te gaan zitten. Met zachte muziek op de achtergrond kijk je naar de opkomende zon. Een schril contrast wanneer je dan terugkeert naar de bloederige blender van horror.

Het heeft niet mogen zijn

Wat de technische kant van de zaak betreft, liep het spel prima. Af en toe ging het beeld een beetje stotteren, vooral bij regen. Eerlijkheidshalve moet ik wel een belangrijke bug meegeven tijdens mijn ervaring met de game. Ik heb het spel een week voor de release gedownload vanuit de eShop. Toen ik op het einde van hoofdstuk vijf niet door een bepaalde deur kon, besloot ik het spel af te sluiten. Bij het herstarten, stelde ik vast dat ik mijn save-game volledig kwijt was. Bij een nieuwe playthrough opnieuw hetzelfde. In de vorige hoofdstukken was dit niet het geval. Deze review is dus enkel gebaseerd op mijn ervaring tot het einde van hoofdstuk vijf. Het spel telt in totaal zeven hoofdstukken. Ik ben wel van plan, als ik de tijd vind, om na de release de game terug op te pikken.

Dat gezegd hebbende, hoop ik dat de ontwikkelaars bij de release een patch uitbrengen. Het zou me dus niet verbazen als dit slechts een voorbijgaand probleem is. Een aantal quality of life features zouden welkom zijn. Een optie bijvoorbeeld om na de game de hoofdstukken te kunnen selecteren voor zij die alle verschillende uitkomsten willen behalen.

Conclusie

Ondanks mijn kleine puntjes van kritiek en vooral mijn slechte ervaring met een bug, kan ik Burnhouse Lane ten zeerste aanbevelen. De kracht ligt in de creatie van de sympathieke personages. Hierdoor raak je heel betrokken bij de reis van Angie en de vriendschappen die ze onderweg sluit. Maar het is vooral de sfeer en de krachtige, vaak gruwelijke situaties, die van dit spel een unieke ervaring maken. Hou je van surrealistische horror, dan is deze game bijna een must-have. Ben je totaal niet voor explicite beelden en zware thema’s, dan zal deze game wellicht niet voor jou zijn. Als je de game puur voor de puzzels en gameplay zou spelen, zijn er volgens mij iet teveel frustrerende kleinigheden die de flow verpesten.

Burnhouse Lane is niet perfect, maar wel een prachtig spel dat je choqueert, je doet gruwelen, maar je ook aan het denken zet. Ik ben blij dat ik de sprong heb gewaagd.

Bij het geven van mijn score heb ik rekening gehouden met mijn ervaring met de bug. Dit was ontzettend frustrerend door de onzekerheid of je vooruitgang nog wel zal beschikbaar zijn of niet. Indien de bug opgelost wordt, dan vind ik dat de game zeker een score van 8,2 waard is.

DN-score: 7,5