In 2020 kwam Brigandine: The Legend of Runersia uit, een vervolg op Brigandine: The Legend of Forsena, welke in 1998 op de PlayStation verscheen. Op dat punt had ik nog nooit van Brigandine gehoord, maar de flashy artstijl die Runersia had zorgde ervoor dat ik hem maar al te graag wilde proberen. En ik ben blij dat ik dat gedaan heb. Brigandine: The Legend of Runersia is een hele vreemde, maar ontzettend interessante game. Mijn uitgebreide review van die game kun je hier lezen, maar waar het op neerkomt is dat het een strategische game is op een manier die ik nog niet eerder gezien had. Het gaat in deze games om veel meer dan gevechten uitspelen zoals in bijvoorbeeld Fire Emblem, in plaats daarvan moest je daadwerkelijk gebieden overnemen en proberen vast te houden.
Nieuwe titel, nieuwe kansen!
Nu, zes jaar later, komt Brigandine Abyss naar de Switch. En alhoewel ik enthousiast was bij het horen van die naam, ebde dat snel weg toen ik de stijl onder ogen kreeg. Deze is namelijk compleet anders. Runersia onderscheidde zich door een unieke artstijl, welke enorm gedetailleerd en ‘flashy’ is. Brigandine Abyss is dat … niet. Sterker nog, het is generieke JRPG-art, met personages die allemaal in een soort archetype vallen. Dat niet alleen, hoewel de wereldmap gedetailleerder lijkt, is het vooral erg standaard, wat je zelfs terug ziet in de menu’s. Ik wist niet dat de blauwe menu’s weer terug waren in de JRPG’s, maar Brigandine Abyss maakt er gretig gebruik van.
Maar goed. Ik ben niet voor een gat te vangen. Ik wist dat de game het met een compleet ander team en veel minder budget moest doen. Daarnaast vond ik ook de gameplay van Legend of Runersia zeer vermakelijk. Als Abyss dat ook wist te behouden, zou het alsnog een prima game kunnen zijn.
Hoe werkt de gameplay van Brigandine?
Helaas viel dat vies tegen. Laten we bij het begin beginnen. Brigandine is een strategische simultatiegame, waarin je probeert de wereld te veroveren. De gameplay die hierbij hoort bestaat uit drie rondes, waarbij twee zich vooral in menu’s en op de wereldmap afspelen, en eentje op het strijdveld. Ronde één is je planningsronde. Deze speelt zich af op de wereldmap en is bedoeld om je volgende stappen voor te bereiden.
Hier kun je zien welke plekken momenteel van jou zijn, waar je manschappen (ridders geheten) gestationeerd zijn en hoe hun teams eruitzien. Je kunt hier ook je troepen uitbreiden en finetunen door ze te verplaatsen naar andere steden, nieuwe monsters op te roepen en in te delen, en de uitrustingen en classes van je manschappen aan te passen. Ook kun je hier groepen op een quest sturen, waarbij ze belangrijke schatten en items kunnen vinden. Met sommige van die schatten kun je je monsters evolueren, dus questen is een belangrijk onderdeel van deze ronde. Pas alleen wel op, want ridders die op quest zijn kunnen dit seizoen niet aanvallen of verdedigen.
Aanvalstactieken
In de fase hierna kun je vervolgens tot de aanval overgaan. Zie jij een stad waarvan je denkt dat je het leger wel kunt hebben? Dan kun je deze plek selecteren om aan te vallen. Ze vallen overigens niet meteen aan, dat gebeurt in de ronde hierna. Omdat iedereen zijn acties tegelijkertijd neemt, is het de bedoeling dat je goed nadenkt hoe je dit aanpakt. Wie val je aan en waar? Welke manschappen laat je achter om je steden te verdedigen? Het kan best zijn dat je vijand besluit iets aan te vallen waar jij net iedereen hebt weggehaald, en dan heb je een probleem.
Vechten op een hexagonaal grid
De gevechten zelf vinden plaats door middel van turn-based combat, op een hexagonaal grid. Hier vechten drie van jou ridders met hun peloton tegen drie anderen. De gameplay hierin is vrij standaard. Eerst mag iedereen aan jouw kant, waarbij je zelf mag bepalen wie wanneer gaat. Als iedereen geweest is, gaat de beurt automatisch naar de andere kant, en zo door. Aanvallen zijn standaard turn-based combat met als uitzondering een aantal aanvallen die je alleen mag doen als je nog niet hebt bewogen. Je moet hierdoor dus van te voren nadenken over wat je een volgende beurt gaat doen.
Nieuw in deze game is dat het terrein, naast de standaardstatistieken, nu ook hoogtes heeft. Sommige units kunnen hier makkelijker over verplaatsen dan anderen, en het heeft ook invloed op wie waardoor geraakt kan worden. Verder is er nu een ‘Rally’-functie toegevoegd, waarbij je monsters à la Fire Emblem met je mee kan nemen. Handig om ze snel te verplaatsen, maar ze geven je ook passieve bonussen, zoals dat ze je ‘Health Regen’ kunnen geven of ‘Knock Back’ op je aanvallen.
De AI speelt met andere regels
Hier en daar zijn er dus wat dingen aangepast aan de formule, maar grotendeels is het idee hetzelfde. En ik zal eerlijk zijn, naast dat de stijl als een enorme down-grade aanvoelde van Runersia, had ik best lol met de game. In de eerste fases van de game leek alles grotendeels hetzelfde, en ik had verschillende plekken overgenomen voordat er frustraties begonnen boven te komen. Zo merkte ik later dat de AI niet met dezelfde regels speelt als jij.
Om een voorbeeld te geven: oorlog is nogal kostbaar. Het upgraden van je manschappen, het inhuren van nieuwe manschappen of monsters of juist het terughalen van deze manschappen als ze zijn doodgegaan: het kost allemaal geld en resources. Nu zijn er genoeg mogelijkheden om deze te krijgen, maar dit kost ofwel tijd, of moeite. Maar niet voor de AI. Deze heeft elke beurt al zijn manschappen weer precies op hetzelfde niveau als de ronde ervoor. Vielen ze je aan en veegde je de vloer met ze, waardoor ze zich terugtrokken naar de stad waar ze vandaan kwamen? Gefeliciteerd, de volgende ronde staat precies hetzelfde team weer op je stoep.
Sterker nog, met een beter team! Want wat blijkt, niet alleen heeft de AI onuitputbare resources, ze levelen ook elke seizoen standaard een level. Zelfs als ze niets gedaan hebben! En om dat even in perspectief te zetten: jij hebt dat dus niet. Vooral in latere seizoenen merkte ik dat dat me begon op te breken. Ik had geen tijd om strategisch na te denken wat mijn volgende stap zou zijn, ik was alleen maar opties aan het kiezen om op hetzelfde niveau als mijn vijanden te blijven. Er kwam een soort van onzichtbare tijdsdruk op het hele geheel, wat ik persoonlijk alles behalve fijn vond.
Onzichtbare tijdsdruk
En dat is helaas niet het enige frustrerende. Zo bleek de verhaalmodus verschillende facties vast te zetten voor het verhaal, welke je niet voor een bepaalde storybeat aan kan vallen. Maar weet je wat leuk is? Zij kunnen dat wel. Dus veel plezier met elk seizoen precies hetzelfde gevecht herhalen tot de game zegt dat je verder mag. En ook het feit dat je geen monsters meer kunt vangen (wat de manier was om makkelijk geëvolueerde monsters te krijgen/vervangen) en de ridders niet meer kunnen multiclassen is frustrerend. Het voelt alsof ze de game op bepaalde punten makkelijker hebben geprobeerd te maken om een groter publiek aan te trekken. Dat daardoor dingen die de gameplay juist zo leuk en uniek maakte het loodje moeten leggen, lijkt de game niet zoveel te doen.
Het verhaal van Brigandine Abyss
Het ergste vond ik echter de wereld in zijn algemeen. Het verhaal, deze is in mijn ogen zoveel slechter dan The Legend of Runersia, en zelfs het punt waarmee deze game loopt te pronken (de ‘cutscenes’) zijn zo slecht dat ik liever had dat ze het niet gedaan hadden. Allereerst begint elke factie met hetzelfde verhaal, een verhaal dat zo abrupt begint dat ik het moeilijk vond om me in te leven. Het draait namelijk allemaal om de wedergeboorte van het Abyssloa-rijk, een rijk dat jaren geleden ook al eens geprobeerd heeft de macht over te nemen, maar werd gestopt door de Brigandine. Dit magische armor is ooit gemaakt door de beste tovenaars van het rijk, en wist de ambities van Abyssloa tegen te houden.
Nu, 200 jaar later wordt het continent geregeerd door het koninkrijk Solignat, maar er bruist onrust aan de horizon. Leiders van een andere natie zijn op bezoek bij de koning om hierover te klagen, wanneer deze, in een cutscene die niet veel meer is dan wat puppet-animation, wordt vermoord door iemand die dichtbij hem stond. Deze persoon heeft de Brigandine aan en verklaart hemzelf de nieuwe keizer, in het nieuwe Abyssloa-rijk.
Onduidelijk verhaal
En vanaf daar wordt het alleen maar erger. De eerste factie waarmee ik de verhaalmodus probeerde, Mysteine, zijn de huidige beschermers van het rijk. Zij zijn de nakomelingen van de legendarische held van vroeger en strijden om orde en vrede te behouden. Op het moment dat de koning wordt vermoord worden ook alle leden van jou factie vermoord, waardoor er maar drie mensen overblijven. Deze vluchten het kasteel uit en daarna … hm … gaan ze hulp zoeken van een factie die een deel van de Brigandine heeft weggegeven? En daardoor nu moeten vechten voor hun slechte oom? Of zoiets?
De dialoog is niet logisch en onbenullig, en ik moest mijn best doen om uit te vinden wat mijn factie nu eigenlijk van plan is. De manier van vertellen schiet van hot naar her, en de problemen die komen bovendrijven hebben nou ook niet bepaald diepgang. Ik heb niet het idee dat ik hier te maken heb met een koninkrijk, maar eerder wat generieke animeproblemen. Het feit dat je nu begint met een kleine factie in plaats van een gedefinieerd koninkrijk helpt daar trouwens ook niet aan mee.
Daarnaast hebben ze de interacties tussen ridders in gevechten weggehaald. Een van mijn favoriete punten in Runersia was de kleine momenten die de wereld leven meegaven, alsof deze personages al heel lang meegingen en ook elkaar kenden of van elkaar gehoord hadden. Dit is allemaal weg. Gevechten voelen hierdoor een stuk doder aan, en de personages die ik zag tijdens deze gevechten hadden naast een portret ook geen persoonlijkheid.
Tot slot
Uiteindelijk vind ik het dan ook heel lastig om deze game aan te raden. Op heel veel punten vind ik hem veel slechter dan de eerdere Brigandine: Legend of Runersia. Van de unieke stijl die is weggehaald voor een generieke uitstraling, tot het gevoel dat je met een koninkrijk te maken hebt dat nu is vervangen door een kleine factie. Het verhaal voelt daarnaast echt benedenmaats, en de kleine interactie momenten die de wereld leven mee gaven zijn weggehaald.
De gameplay zelf is grotendeels hetzelfde en heeft een paar fijne nieuwe ideeën, maar het feit dat de AI niet eerlijk speelt zorgt voor een ontzettend zure nasmaak. En het is zo jammer! Ik snap dat games als Brigandine een erg niche publiek hebben, en ik vind het ook niet raar als ze proberen meer interesse te genereren. Maar dan moet je wel weten wat je doet. Nu valt de game voor iedereen tegen.
