Toen Pokémon Pokopia werd aangekondigd was ik niet overtuigd, de game zag er voor mij niet boeiend uit. Het leek redelijk simpel en zeker toen het prijskaartje van € 69,99 verscheen leek de game mij te duur. Na een preview eind januari was ik echter om. De game had een enorme diepgang en charme dus de vraag was dan ook hoe goed was de game nu echt als je het volledig speelde? De afgelopen dagen heb ik de game uitgebreid gespeeld en de game is alleen maar positiever overgekomen.
Een verwoestte versie van Kanto
Pokopia speelt zich af in een volledig verwoestte Kanto. De mensheid is verdwenen en ook voor Pokémon is het niet bepaald een fijne wereld. Uitgedroogde omgevingen, verwoestte gebouwen en meer zorgen ervoor dat er eigenlijk bar weinig over is van de ooit prachtige regio. Maar jij als Ditto kan hier verandering in brengen. Door steeds een klein stukje van de wereld te herstellen kun je nieuwe Pokémon tegenkomen en bovendien ook zelf nieuwe vaardigheden krijgen. Denk aan het bewateren als een Squirtle, door steen slaan als een Hitmonchan en meer. Stukje bij beetje maak je de wereld leefbaarder en mooier. Alles om samen met Professor Tangrowth te proberen de mensheid terug te laten keren.
Hiervoor heb je vier verschillende gebieden die een stuk groter zijn dan je zou verwachten, ieder op basis van een gebied in Kanto. Denk aan Pewter City en Vermillion City. Er zijn kleine herkenningspunten, maar het spel weet goed de verwoesting over te brengen. Hoelang er tussen Gen 1 en Pokopia zit is niet bekend, maar het kan niet al te lang zijn geweest. Zo krijg je door gevonden objecten wat lore mee en alle entries gaan over bekende personages zoals Lt. Surge, Sabrina en anderen die leefden ten tijde van Gen 1. Nu moet ik zeggen dat de finale van de game wel een beetje een anticlimax was, maar dat maakte voor mij niet heel veel uit. De lore en gameplay zat goed in elkaar. Voor deze review heb ik trouwens gebruik gemaakt van time travelling om het einde sneller te kunnen bereiken. Zo moet je voor sommige gebouwen wachten tot de volgende dag en die tijd had ik niet.
Ditto kan bijna alles, maar niet alleen
De game heeft elementen van verschillende games zoals Minecraft en Animal Crossing. Zo moet je huizen maken voor Pokémon zodat ze bij je komen wonen, moet je verschillende missies voltooien. Sommige klein zoals een Happiny die een zwembad wil en andere groter. Denk hierbij aan quests die flink wat tijd kosten zoals het verbeteren van de leefomgeving van de Pokémon in een gebied. Dat verbeteren kan met allerlei dingen. Het geven van eten, de woningen verbeteren met bijvoorbeeld een stuk speelgoed of versiering.
Soms vind je spullen, soms moet je het zelf maken of juist kopen. Wat je kunt maken is beperkt door het aantal DIY-recepten (do it yourself) die je hebt. Deze kun je weer door de verhaallijn vrijspelen, maar ook kopen als je level hoog genoeg is of vinden. Dit komt allemaal redelijk overeen met wat Animal Crossing doet. Je hebt alleen geen ellenlange waslijst met klussen waardoor je schulden moet afbetalen. Nee, Pokopia laat je eigenlijk constant wel bezig zijn. Ik heb geen enkele keer gehad dat ik moest stoppen omdat ik niets meer kon. Nu moet ik ook zeggen dat dit soms wat overweldigend overkwam, maar het zorgde bij mij alsnog voor veel meer plezier in de game dan met Animal Crossing.
Ditto kan echter niet alles zelf. Stukje bij beetje kun je meer door het gebruik van Transform om zo krachten van andere Pokémon te imiteren, maar daar houdt het nut voor andere Pokémon niet op. Zo heb je voor de bouw van projecten de hulp nodig van specifieke Pokémon. Zo zullen sommigen hout om kunnen zetten in bewerkt hout, ore kunnen smelten of klei naar bakstenen omzetten. Deze Pokémon zul je eigenlijk constant wel opzoeken voor hulp. Op deze manier zijn de Pokémon echt een onderdeel van je ervaring.
Minigames met je vrienden
Alle Pokémon die bij je leven zijn je vrienden. Niet alleen helpen ze je, maar je kunt ook spelletjes spelen met verschillende Pokémon. Sommigen zullen regelmatig een quizje voor je hebben. Anderen hebben een wat lastiger spelletje. Zoals touwtje springen met Bulbasaur en een andere waar je een punt moet bereiken zonder gezien te worden. Het zorgt voor een leuke diversiteit aan de gameplay en kleine, maar korte onderbrekingen. Het is bovendien niet verplicht als je het niet wilt.
Zo goed als geen limiet voor creativiteit
Wat Pokopia ook erg goed weet te doen is dat er praktisch geen limiet is aan je creativiteit. De meeste resources zijn praktisch oneindig te krijgen op Dream Islands waar je iedere dag heen kunt. Iedere dag kun je naar één eiland, maar hier kun je wel onbeperkt naar teruggaan. Op deze manier kun je dus altijd spullen vinden die je nodig gaat hebben om je droomplek te maken. Daarnaast heb je nog, naast de vier verhaalgebieden een apart gebied. Palette Town, een blank canvas waar je echt alles kunt maken en inrichten zoals je zelf wilt. Er zijn zelfs een paar unieke Pokémon te vinden die alleen in dit gebied te krijgen zijn.
Tot slot heb je nog de Cloud Islands. Deze private servers kun je samen met vrienden online bereiken om samen je Pokémon-paradijs te maken. Nu is dit met vrienden heel leuk, maar kan een probleem vormen wanneer je eilandcode geraden wordt. Er zijn namelijk spelers die op het moment eilanden langs gaan om die te plunderen en/of te slopen. Helaas kun je hier weinig tegen doen.
Niet alles is even perfect
Natuurlijk zijn er ook wat minpunten. Zo vond ik de game op momenten overweldigend in wat je allemaal moest doen en kon doen. De enorme lijst aan unlockable DIY-recepten die niet heel goed te filteren was en de verschillende habitats die mogelijk zijn redelijk onoverzichtelijk. Je speelt er namelijk snel veel vrij. Het grote pijnpunt zit vooral in de opslag van alles wat je vindt. Doordat de game je verschillende losstaande gebieden laat verkennen met ieder eigen resources is het lastig om alles op orde te krijgen.
In het begin had ik mijn spullen over verschillende gebieden verdeeld, maar toen werd het constant een zoektocht naar specifieke items. Vervolgens bracht ik alles naar één gebied, maar dan alsnog was het een probleem, want dan moet je steeds reizen tussen gebieden en dat duurt relatief best lang. Het is jammer dat hier niet een net wat beter systeem voor is gevonden. Het is zeker niet het einde van de wereld, maar gewoon een irritante mechanic, zeker als je echt moeite in je wereld wilt steken.
Een laatste mechanic nog één ding waarvan ik graag had gezien dat er mogelijk was, is een makkelijker systeem om Pokémon te vinden. Want Pokémon blijven natuurlijk niet constant in en rond hun huisje. Om ze te vinden heb je meerdere opties: overal een beveiligingscamera overal om gebieden te bespieden, de search-functie van de Pokédex om andere Pokémon om hulp te vragen, honing gebruiken bij hun habitat. Voor die laatste moet je dan ook maar even onthouden waar die zitten.
Juist omdat je verschillende Pokémon juist zo hard nodig hebt, is het een irritant karwei om ze steeds te moeten vinden. Of het nu is voor een gebouw of het verwerken van resources. Je bent ze negen van de tien keer kwijt. Geen groot probleem, maar kan wel irritatie opwekken.
Voor life sim liefhebbers, maar ook voor minder grote fans
Ik ben geen groot fan van life sims om het maar netjes te zeggen. Er zitten altijd te veel beperkingen aan mijn gameplay waardoor ik er snel klaar mee ben. Bijvoorbeeld Animal Crossing waar je constant leningen aan het afbetalen bent. Met Pokopia heb ik dat probleem dus totaal niet. Afgezien van grote gebouwen maken kun je eigenlijk bijna eindeloos door blijven spelen. Ja, je PP raakt op, maar ik heb eigenlijk nooit gehad dat ik te weinig voedsel had om het op te bouwen.
Ja, de game heeft minpunten, maar geen enorme pijnpunten. De game is leuk, ziet er goed uit en heeft uitstekende muziek. Er is eigenlijk voor iedere soort gamer wel wat leuks aan het spel. Zeker als je fan bent van Minecraft, Animal Crossing of Pokémon. Je kunt namelijk alles wel doen waar je aan kunt denken.
