Hoewel alle ogen momenteel zijn gericht op Resident Evil Requiem, komt Capcom deze week ook met Switch 2-ports van Resident Evil 7: Biohazard en Resident Evil Village. We zijn bij Daily Nintendo daarom de afgelopen week flink bezig geweest met het reviewen van Resident Evil-games. Zo heeft Randy Resident Evil Requiem gereviewd, is Alice bezig geweest met deel 7 en heb ik de review van Resident Evil Village op me genomen. Nu rest de vraag: is Resident Evil Village angstaanjagend goed of schrikbarend slecht?
Gotische horror
Het verhaal van Resident Evil Village speelt zich drie jaar af na de gebeurtenissen in Resident Evil VII. Ethan Winters is samen met zijn vrouw Mia verhuisd naar Roemenië om daar een nieuw bestaan op te bouwen. Onlangs hebben ze samen een dochter gekregen. Het leven ziet er op dat moment goed uit voor Ethan en Mia, totdat zich een bizarre en choquerende gebeurtenis voordoet. Ethan wordt vervolgens wakker in een donker bos van een verlaten dorp, zonder zijn dochter. Al snel wordt duidelijk dat zij is meegenomen door Mother Miranda, een gevaarlijke heks die over het dorp heerst en een duister ritueel met haar wil uitvoeren. Om haar te redden moet Ethan eerst de Four Lords van het verlaten dorp verslaan. Op zijn pad vind treft hij vampieren, heksen, wolven en andere wezens uit gotische horror verhalen. Aan jou de taak om Rose te redden.
Horror of actie?
De Resident Evil-franchise zou je tegenwoordig bijna in tweeën kunnen splitsen. Waar het begon als een survivalhorrorfranchise, zijn het vanaf Resident Evil 4 meer actiegerichte games geworden. Totdat men met Resident Evil VII: Biohazard weer terugging naar de roots van de franchise om een echte horrorgame te maken. Resident Evil Village daarentegen neigt, ondanks het succes van zijn voorganger, toch weer meer naar de actiegerichte delen. Dit wil niet zeggen dat Village geen enge game is. Zeker in de eerste helft, wanneer je door een oud kasteel of een verlaten landhuis banjert, zitten er spannende momenten in. Halverwege de game word je zelfs in een heel donker gebied achtervolgd door een bepaald wezen. Mensen refereren naar dit moment als één van de engste uit de hele franchise. Toch voelt Resident Evil Village over de grote linie meer als een actiegame dan als een klassieke horrorgame.
Iets te veel kogels
De verminderde spanning ten opzichte van voorgaande delen heeft ook te maken met de manier waarop de game met kogels omgaat. In Resident Evil VII moet je echt kiezen of je je gevonden kogels inzet om de eerstvolgende vijand te doden, of dat je ze opspaart door voorzichtig langs vijanden heen te sneaken. In Village had ik echter altijd genoeg kogels om iedere vijand te doden. En wanneer ze bijna op dreigden te raken, vond je op dat moment altijd wel weer een nieuwe voorraad. De game balanceert dit nog enigszins door voornamelijk handgun-kogels uit te delen en de munitie voor snipers en shotguns wat schaarser te houden, maar de spanning van Resident Evil Village komt, afgezien van een handjevol momenten, nooit in de buurt van die van Resident Evil VII.
Ik was hier zelf wel blij mee, aangezien ik meer fan ben van de actiedelen dan van de survivalhorrordelen. Ik heb er daarom voor gekozen om de game in third-person te spelen in plaats van in first person. Toch had ik wel het gevoel dat de game iets minder met kogels had mogen strooien om het spannender te maken. Confrontaties met gewone vijanden voelden hierdoor namelijk nooit echt als een dreiging. Mocht jij fan zijn van de horrordelen, dan kan ik je aanraden om de moeilijkheidsgraad op Hardcore of hoger te zetten. Hierdoor heb je meer kogels nodig om vijanden te doden en reageren ze ook agressiever op je. Over de moeilijkheidsgraad zul je aan het begin van je playthrough sowieso goed moeten nadenken, want wanneer je deze eenmaal hebt gekozen, kan hij niet meer omhoog — alleen omlaag.
Veelzijdige omgevingen
De omgevingen in Resident Evil Village variëren van beklemmende, verlaten landhuizen tot grootschalige kastelen en donkere fabrieken. Elk van de vier grote omgevingen in Resident Evil Village ziet er heel anders uit. Een van de eerste grote gebieden die je in de game bezoekt, is het kasteel van Lady Dimitrescu. Zij is een grote vampier in een witte jurk. Ze is de eerste Lord met wie je te maken krijgt en woont in dit kasteel samen met haar drie dochters.
Het doorlopen van dit kasteel voelt een beetje als het spelen van een ouderwetse Zelda-dungeon, waarin je allerlei puzzels moet oplossen en sleutels krijgt die nodig zijn om nieuwe kamers te openen. In tegenstelling tot Zelda hangt er in het kasteel echter altijd een angstaanjagende sfeer en moet je tussen het puzzelen door goed op je hoede zijn. De dochters van Dimitrescu zweven hier ook ergens rond. Zodra ze je zien, blijven ze je stalken. Dit gebeurt op den duur ook met Dimitrescu zelf, wat zorgt voor intense momenten. Tijdens mijn speelsessie zat ik op een gegeven moment met zwetende handjes te gamen en keek ik steeds om het hoekje van elke deur om er zeker van te zijn dat ik veilig kon oversteken.
Een ander hoogtepunt is het poppenhuis van Beneviento. Bij de gedachte aan de kelder van dit huis krijg ik alweer rillingen over m’n rug. Maar wat hier precies gebeurt mag je lekker zelf ontdekken. Het is heel tof om te zien hoe gevarieerd en sfeervol alle omgevingen zijn.
Goed knalwerk
Tijdens je reis ontgrendel je allerlei wapens. Je begint met een pistool en een mes, maar krijgt vervolgens al vrij snel de beschikking over een shotgun en een sniper. Later in de game worden er nog veel meer soorten wapens en wapenvarianten aan je arsenaal toegevoegd. De gunplay voelt erg satisfying aan. Het voelt met name altijd fijn om het hoofd van een weerwolf of andere vijand uit elkaar te zien spatten na een goed getimede headshot. Gedurende de game kom je in aanraking met de Duke, een dikke merchant die je allerlei wapens, craftingopties en wapenupgrades verkoopt. Deze koop je met Lei, het betaalmiddel in de game. Dit systeem is erg leuk, omdat je als speler hierdoor steeds net iets machtiger wordt en meer opties tot je beschikking krijgt om met vijanden om te gaan.
Call of Duty taferelen
Eerder in deze review beschreef ik al dat Resident Evil Village meer een actiegame is dan een horrorgame, en dat is in feite prima, ware het niet dat het in de laatste twee uur iets te veel van het goede wordt. Je komt dan in aanraking met gigantische wapens en grote machinegeweren die in schril contrast staan met de beklemmende toon uit (vooral) de eerste helft van de game. De game begint op dat moment een beetje Call of Duty-taferelen aan te nemen. Je komt in aanraking met tientallen Lycans die je allemaal erg makkelijk afschiet.
In de hele game zit veel actie, maar je moet altijd, zeker bij zware wapens, op z’n minst een beetje op je kogels letten. Binnen dit gedeelte speelt dat echter totaal geen rol meer. De confrontaties in Resident Evil Village voelen, zeker tijdens boss fights, een beetje als David tegen Goliath. Jij moet je als normaal mens met een beperkte hoeveelheid wapens staande zien te houden tegen angstaanjagende bovenmenselijke wezens. Maar tijdens dit laatste stuk had ik juist het gevoel dat de machtsverhouding andersom was. Ik was Goliath en alle monsters op m’n pad knalde ik zonder enige moeite omver. Ik vond dit erg misplaatst aanvoelen in verhouding met de rest van de game.
Sterke port
Bij Switch 2-edities van games is het altijd maar de vraag hoe de game draait. Gelukkig kan ik bij deze vermelden dat Resident Evil Village echt fenomenaal draait in zowel docked- als handheldmodus. De game ondersteunt te allen tijde een stabiele framerate van 60 fps, die ik op geen enkel moment heb zien dippen. Daarnaast ziet de game er zowel in docked- als handheldmodus erg goed uit. Muren, takken, meubels en andere details zien er prachtig uit. In handheldmodus zijn deze details uiteraard iets minder scherp, maar ik vond het nog steeds een mooie game.
Wat ik soms wel meemaakte in handheld-modus is dat bepaalde details in de verte soms iets langer nodig hadden om in te laden. Dit zijn echter dingen die je alleen opmerkt als je er bewust op let. Wanneer je de game naast de PlayStation 5-versie zou zetten, zul je ongetwijfeld grafische verschillen zien, maar voor mijn gevoel komt deze versie in docked modus grafisch erg dicht bij zijn PS5-tegenhanger in de buurt. Als alle Switch 2-ports zo goed geoptimaliseerd worden als deze en er nieuwe ports blijven verschijnen, kan de Switch 2 oprecht een serieuze concurrent voor de PlayStation 5 worden op de high-end consolemarkt.
Een compleet pakket
Naast de base game bevat de game ook nog een leuke extra spel-modus en DLC. Zo zit de Mercenaries-mode er weer in. Dit is een speciale spel-modus waarin je het tegen golven vijanden opneemt. En tijdens iedere golf ontgrendel je tijdelijke abilities voor die run. Het werkt daarmee als een soort roguelite. Tijdens de modus moet je zoveel mogelijk punten scoren door de vijanden zo snel mogelijk af te schieten. Aan het eind van een run krijg je een score en bij hogere scores ontgrendel je nieuwe levels of personages om deze modus mee te spelen. Zo kun je op den duur Dimitrescu en Heisenberg ontgrendelen om met hun vijanden af te slachten. Mercenaries is een geinige toevoeging aan de game die na het zien van de credits voor nog wat extra uren spelplezier zorgt.
Hiernaast bevat deze ‘Gold Edition’ ook de Shadows of Rose-DLC, die later aan de originele game is toegevoegd. Deze DLC speelt zich af na de gebeurtenissen uit de base game en biedt een mooie epiloog op het verhaal. In de DLC zitten ook een aantal hele spannende momenten, die richting het eind van de base game soms ontbraken. Een goede toevoeging dus. Deze extra content zorgt ervoor dat Resident Evil Village als een mooi en compleet pakket voelt.
