Retro games die nieuw leven ingeblazen krijgen is zeker geen nieuw concept. Al sinds de Wii met Virtual Console zijn oude game games opnieuw verkrijgbaar geworden. Natuurlijk heb je ook remasters en remakes, maar ik kijk nu echt naar games die overgebracht zijn met minimale aanpassingen. The Last Ninja Collection is hier een goed voorbeeld van, maar ook meteen een voorbeeld van hoe het minimale niet altijd een goed idee is.
The Last Ninja is oorspronkelijk een game voor de Commodore 64 waar die de best verkochte game voor werd. Hoewel de eerste game in 1987 al verscheen kunnen we met deze collectie aan de slag met de drie spellen en een aantal extra titels. Dus je krijgt in elk geval flink wat waar voor je geld.
De reden dat de bundel zeker niet voor iedereen is, ligt dan ook vooral in de ouderdom. Ja, het ziet er zeker niet meer uit als een visueel hoogstandje, maar dat is zeker het probleem niet. Het verouderde gamedesign is vooral het probleem hier.
Perspectief niet top
Sommige designelementen blijven goed werken na al die jaren aan innovatie in de industrie, maar anderen niet. Zo zijn de games gemaakt met een isometrisch perspectief en heb je veel vrijheid met bewegen en vechten. Alleen je merkt gewoon dat het perspectief een stuk minder duidelijk is dan wat je gewend bent met huidige isometrische games.
Het is hierdoor soms lastig om vijanden goed te raken en het helpt dan ook niet mee dat de besturing onnodig complex en frustrerend is. De besturing net wat beter uitwerken zou ook een kleine aanpassing zijn die al heel veel frustratie weg kan nemen.
Genoeg te doen naast The Last Ninja
Naast de The Last Ninja-spellen zijn er ook verschillende andere klassieke games die in de collectie zitten. Zo heb je IK+, International Karate en Bangkok Nights. Deze games zijn erg verschillend van The Last Ninja. Dit zijn de voorgangers van traditionele vechtspellen zoals Tekken en Street Fighter.
Deze spellen zitten nog steeds erg goed in elkaar en hebben echt skill nodig om goed onder de knie te krijgen. Echter, fans van huidige vechtspellen zullen hier hun ei slecht kwijt kunnen. Zo is je moveset erg beperkt en is vooral Bangkok Nights een spel waar je keuze hebt in personages.
Voor een kleine groep echt leuk
Soms zijn onaangepaste retro spellen nog steeds leuk voor een flinke groep. Denk bijvoorbeeld aan Super Mario Bros., een klassieker die goed speelbaar blijft. Dat is met deze collectie een stuk minder en dat is zonde. Een volledige remaster had ook zeker niet gehoeven, maar een iets betere besturing was al een flinke verbetering geweest.
Hoewel de hele collectie echt nog wel wat charme heeft, is het een collectie die vooral aan te raden is voor die hard retro gamers of wie de games vroeger echt leuk vond.
