Digimon was heel eerlijk nooit echt mijn serie. De anime heb ik nooit gekeken en de games nooit gespeeld. Niet omdat ik het slecht vond, maar ik had genoeg aan de andere franchises die ik keek als kind. Dus Digimon Time Stranger is voor mij een beginpunt van de franchise en het beviel meer dan prima.
In Time Stranger speel je als een agent van ADAMAS. Een geheimzinnige organisatie die de wereld behoedt voor zogeheten anomalies. Echter, een enorme gebeurtenis, de Shinjuku Inferno weet je niet te stoppen en plotseling kom je in het verleden. Stukje bij beetje leer je wat er voor heeft gezorgd dat de Shinjuku Inferno heeft plaatsgevonden en hoe het te voorkomen.
De wereld is levendig en dood. Zo heb je echt uitstekende personages als Inori en Aegiomon en natuurlijk de vele Digimon die je vergezellen. Door af en toe een praatje met je Digimon te maken kunnen ze verschillende persoonlijkheden ontwikkelen wat voor een interessant concept zorgt. Daarom is het zo jammer dat de NPC’s van het spel zo dood zijn. Ze staan maar wat stil met minimale bewegingen en praten tegen een muur is oprecht bijna boeiender.
Diepgaande RPG
De game is zeker niet kleinste. De verhaallijn duurt zo’n 40 uur en laat je reizen langs twee verschillende werelden. De normale en een digitale die je gestaag per gebied kunt verkennen en kunt doorlopen. Naast wat side quests kom je voornamelijk een enorme lading aan Digimon tegen waar je tegen moet vechten waarna je met genoeg data ze ook aan jouw team kunt toevoegen.
Wat hier zo goed mee is gedaan is het zeer uitgebreide systeem van evolueren en de-evolueren. Je kunt namelijk je verschillende Digimon hierdoor constant aanpassen om zo een team te maken die echt bij jou past en bij jouw vechtstijl. Iedere Digimon heeft namelijk een eigen atribuut en Special Skills. Daarnaast kun je ze nog aanpassen door ze speciale Attachment Skills te geven en een outfit. Door de mix van verschillende atributen en elementale zwaktes en sterktes is het op het eerste oogpunt wat complexer dan Pokémon nog. Met ruim 470 Digimon is er genoeg om te ontdekken in elk geval.
De gevechten zelf zijn turn-based waarin je een team van drie Digimon bestuurd en drie reserves bewaard. Iedere actie die je hebt, kun je gebruiken voor een aanval, een vaardigheid, verdedigen of items gebruiken. Heel soms kun je een aanval doen die een groter effect heeft. Dit kan buffs geven of juist flinke schade toebrengen. Hoewel het even wennen was, is de gameplay echt wel goed uitgedacht en diep.
Uitstekende kwaliteit
Hoewel de game visueel op momenten niet heel boeiend is door de redelijk standaard omgevingen en de saaie aankleding door statische mensen, is de game meer dan prima. Het is kleurrijk, de Digimon zijn leuk geanimeerd en op de Switch 2 draait die erg goed. Met Quality Mode heb je een resolutie van 4k en 30 fps met HDR op de tv. Op de handheld is het 1080p 30 fps. Met performance modus is het voor beide opties 1080p met 60 fps.
Met quality had ik af en toe erg kleine haperingen met de framerate, maar voor een game als dit maakte mij dat eigenlijk niet zo uit. Alles is turn-based en snelle reacties zijn bijna niet nodig. Dus 60 fps is niet enorm noodzakelijk. Al zou ik voor handheld wel switchen, want ja, je levert daar toch praktisch niet in op de resolutie. Goed om te weten als je nu een Originele Switch hebt kun je een gratis update downloaden op de Switch 2 om de Switch 2-resolutie te bereiken.
Hey Bandai, meer graag
Bandai Namco heeft de Switch 2 nog niet zo sterk gesteund als andere bedrijven zoals Capcom, maar Digimon Time Stranger laat zien dat ze goede kwaliteit op het systeem kunnen leveren. Ik heb mij enorm vermaakt en voor fans van Digimon, anime-games en turn-based games is het een genot om te spelen. Kom maar door met een volgende game.
