Hoewel Granblue Fantasy al een meer dan tien jaar oude franchise is met Granblue Fantasy voor het eerst grootschalig op consoles verschenen in 2024. Daarvoor waren er wel al vechtspellen, een mobiele titel en een anime gemaakt, maar een game als dit is de eerste voor de franchise. Zelf heb ik geen andere media gezien of gespeeld, dus blanco ging ik het spel in. Een spel waarvan ik wist dat de personages al bekend waren, gelukkig is de game erg toegankelijk.
Op naar Estalucia
Hoewel de personages al voornamelijk bekenden zijn in het universum van de game worden ze wel netjes aan jou als speler voorgesteld. Dit gebeurt niet meteen, nee je wordt eerst in een stukje actie gegooid waarna je kort en bondig met je team kunt kennismaken. Het spel wordt niet neergezet als een sequel, maar je merkt duidelijk dat er van alles aan de game vooraf is gebeurd. Zo ben jij als hoofdpersonage onlosmakelijk verbonden met Lyria. Een mysterieus meisje met de mogelijkheid om Primal Beasts te beheersen. Hoewel je merkt dat de bemanning elkaar al innig kent, is het echt op een uitstekende manier gedaan. Geen enkel moment was ik echt verward over waar ze het over hadden of geirriteerd over missende informatie.

Het voelt eigenlijk al snel aan alsof je echt onderdeel van het team bent als gamer. Het verhaal is echt prachtig vormgegeven met uitstekende details, scènes en goed acteerwerk. Het is alleen wel redelijk kort voor een JRPG, al vind ik dat eerlijk gezegd niet erg. Zo veel ruimte heb ik niet voor verhalen van 60 uur lang. Het weet in zo’n 15 uur (als je redelijk er doorheen racet) best een prima verhaal neer te zetten. De pacing is niet altijd even goed echter door de korte duur en het is geen topklasse, maar dat is ook niet heel erg.
Diepgaande combat, maar saaie zijmissies
De kern van het spel draait om de snelle gevechten die je echt enorm veel zult hebben. Niet alleen tijdens de verhaallijn met normale vijanden en epische eindbazen. Nee, ook door de vele side quests die je alleen of online kunt doorlopen. Hoewel deze side quests over het algemeen erg eentonig werden werken de gevechten wel uitstekend en bleven ze leuk.
Je team bestaat uit vier personages waarvan je er één kunt besturen. Hoewel het hoofdpersonage altijd in het team zit hoef je deze echter niet per se te besturen. Als je online speelt, wordt ieder personage gespeeld door een persoon, anders zijn het AI-personages (nde ouderwetse AI bedoel ik hier) die met je meevechten. Dit werkt verrassend goed en ik kon eigenlijk alles gewoon alleen ook doorspelen (de servers waren tijdens de reviewperiode niet online).

De gevechten hebben een redelijk standaard basis. Natuurlijk heb je alle standaarden voor een RPG. Aanvallen, verdedigen, ontwijken, je kent het wel. Daarnaast heeft het spel ook verschillende vaardigheden die je per personage kunt vrijspelen die je eens per zoveel seconden kunt gebruiken. Hierdoor kun je erg vette combo’s maken, je uit benarde situaties redden en meer. Verder zijn er nog verschillende speciale aanvallen die je alleen in bepaalde situaties kan activeren met als ultieme mogelijkheid een combo tussen al je teamleden.
Endless Ragnarok voegt flink wat toe
Als je klaar bent met alles wat het basisspel te bieden heeft, is er met deze versie flink wat nieuwe content toegevoegd. Zo zijn er zes nieuwe personages toegevoegd aan het al flinke rooster, daarnaast is er een uitstekende roguelite modus, The Conflux, waar je flink wat tijd in kunt steken. Dat is echter nog niet alles, er is een epiloog aan het verhaal toegevoegd, en nieuwe mechanics die je monsters laat oproepen en besturen voor echt gave en brute gevechten. Op andere systemen is dit nieuwe DLC die los voor € 29,99 te koop is en ik moet zeggen het is zeker een uitstekende laag content.
Switch 2 draait als een zonnetje
Ik heb van de uitgever de game op de pc en Switch 2 gekregen. Dit omdat de pc-versie eerder beschikbaar was en er savedata gestuurd kon worden om direct in de DLC te duiken. Hoewel ik zeker geen slechte gaminglaptop heb, vond ik de Switch 2-versie eigenlijk een betere ervaring. De game draait echt zo goed als vlekkeloos. De grafische kans ziet er prachtig uit, maar ook qua framerate weet die het goed vol te houden in het midden van de heftigste actie die ik maar kon oproepen.

Flink waar voor je geld
Hoewel de game dus niet perfect is, is het wel echt een goede ervaring. Niet alleen is er flink wat content in het spel, het speelt ook gewoon fantastisch. Daarom is het misschien ook wel extra jammer dat de game met side quests erg herhalend is. Ook is het jammer dat het verhaal wel goed is, maar toch net dat beetje extra mist om echt een meeslepend verhaal te worden.


![[Preview] Orbitals – een bijzondere en uitstekende co-op Orbitals-keyart](https://dailynintendo.nl/wp-content/uploads/2026/06/16x9-Orbitals-238x178.png)
![[Review] Rhythm Paradise Groove – Alles heeft een ritme](https://dailynintendo.nl/wp-content/uploads/2026/06/16x9-RhythmParadiseGroove-238x178.jpg)

