Toen ik de kans kreeg om een Prince of Persia-game te reviewen, greep ik die met beide handen aan. Want Prince of Persia, dat was het he-le-maal toen ik een jaartje of 20 jonger was. De fysieke release van The Rogue Prince of Persia verschijnt vandaag, en dat is natuurlijk een uitstekende gelegenheid om eens uitgebreid in deze game te duiken!
Welkom in Perzië
Prince of Persia is een iconische franchise die zich sinds den beginne in de gamewereld heeft gevestigd als een van dé action-adventure games. Elke game is voornamelijk gericht op acrobatische platforming, combat en het oplossen van puzzels. Nu de franchise weer opleeft, is Ubisoft ook andere genres gaan verkennen. Prince of Persia: The Lost Crown vestigde zich vorig jaar als een uitstekende metroidvania. En The Rogue Prince of Persia, dat enkele maanden later verscheen, gaat mee met de huidige roguelike/roguelite-trend.
We schetsen de situatie even voor je. Jij bent de prins, en je wordt wakker tijdens een invasie. De Hunnen hebben Perzië aangevallen en de prins besloot het op te nemen tegen diens leider – Nogaï. Dat ging echter niet geheel volgens plan, en de mysterieuze Paachi heeft je van de ondergang gered door je naar de Oasis te brengen. Je ouders en broer zijn nergens te bekennen. Het doel is dus simpel: je familie vinden en Nogaï verslaan. Gelukkig voor de prins draagt hij een amulet waardoor hij bij zijn dood terug naar de Oasis wordt getransporteerd, telkens terug naar de derde dag van de invasie. OK, alles helder? Dan kan de game beginnen.
…bijna. Voor The Rogue Prince of Persia moet je namelijk zijn ingelogd op je Ubisoft-account, dus ik moest eerst natuurlijk het ‘Wachtwoord vergeten?’-riedeltje doorlopen voor ik echt aan de slag kon. Met dat aan de kant was het tijd om in de game te duiken.
Nieuw, maar toch vertrouwd
Oké, korte disclaimer. Ik speel graag Prince of Persia, maar moet toegeven dat ik de neiging heb om mijn platformingkwaliteiten te overschatten. Dat leverde in het begin soms frustraties met de game op, maar dat ligt dus niet zozeer aan het spel. Meer – hoe noemen ze dat tegenwoordig? – een skill-issue. Het fijne aan ook deze roguelite is echter dat elke run toch iets oplevert, want je neemt altijd wel iets mee waarmee je nieuw nieuwe gear of skills kunt vrijspelen. En dan blijkt al snel dat je zeker geen platforming-savant hoeft te zijn om The Rogue Prince of Persia onder de knie te krijgen. De game geeft je genoeg vrijheid dat je geen ultra-exacte timing nodig hebt en je op verschillende manieren je weg door de levels kunt banen. Door het bij slechts een paar mechanics te houden, houdt Rogue het in de basis vrij eenvoudig. Die vrijheid en eenvoud maken de platforming en combat heerlijk vloeiend. Ik heb de Prins muren en monsters zelden zo de baas zien zijn.
The Rogue Prince of Persia gooit het op veel vlakken over een andere boeg, maar blijft in de kern toch een echte Prince of Persia-game. De platforming en de combat staan ook hier centraal, compleet met acrobatische toeren zoals we die van onze prins gewend zijn. Vanaf het moment dat je je eerste wall run doet en je de eerste dodelijke vallen tegenkomt, voelt het echt weer als Prince of Persia. Klassieke elementen zoals leven terugkrijgen met water en tijdmanipulatie komen ook hier weer terug. Geen Zand des Tijds deze keer, maar het tijdreiselement komt hier terug doordat je elke keer terug naar dezelfde dag wordt getransporteerd. Stiekem leent het Prince of Persia-concept zich dus heel goed voor een roguelite.
Roguelite in The Rogue Prince
Je speelt telkens door dezelfde locaties, die elke keer weer anders zijn ingericht en daardoor interessant genoeg blijven. Naarmate je verder komt, speel je meerdere locaties en boss fights vrij en kun je bij elke run tussen een aantal levels kiezen. Elke run krijg je keuzes voor melee wapens en je krijgt een ranged wapen toegewezen. Gedurende je run vind je medaillons met bepaalde power-ups, waarin je er in de basis drie van kunt hebben. Het is natuurlijk de kunst om de meest krachtige combinaties te vinden. Deze medaillons zijn verstopt in de levels, dus als je power-ups wilt, kom je er niet mee weg om meteen naar het einde te sprinten. Dit stimuleert je dus om elke run de levels goed te verkennen. Dankzij de portals die over de levels verspreid zijn, wordt je dit gelukkig makkelijk gemaakt, zodat een level nooit te lang hoeft te duren. Ook vind je wapenupgrades, verkopers, verhaalgerelateerde locaties/personages, en zogeheten Soul Cinders, die in de Oasis kunt gebruiken om nieuwe wapens, medaillons en skins te kopen.
Genot voor ogen en oren
Met zoveel eerdere Prince of Persia-titels is het bijna onmogelijk om Rogue niet daarmee te vergelijken. Dit geldt ook voor de artstyle. Die is hier behoorlijk anders dan je gewend bent. Er is gekozen voor een wat ruwere handgetekende stijl. Persoonlijk kan ik dat best wel waarderen, en zeker het levendige kleurgebruik mag er zijn. Soms lijkt het net uit een stripboek te komen!
De game heeft helaas geen voice acting. In plaats daarvan hoor je als iemand praat een soort geluid alsof iemand de tekst schrijft of in steen houwt, en elk personage klinkt weer anders. Op die manier krijgt elk personage toch een beetje individualiteit. De muziek sprong er voor mij ook uit. In de basis roept het echt die Oosterse sfeer op, maar die wordt afgewisseld met moderne techno-achtige beats. Heeft toch wel iets unieks. Terugdenkend aan de muziekkeuze voor Warrior Within, is het niet zo vreemd dat ook hier out of the box is gedacht voor de soundtrack. Wel merkte ik dat af en toe de dialogue niet helemaal klopte met waar ik in de game was. Er werd bijvoorbeeld ineens over een generaal gesproken, terwijl ik daar nog niets over tegen was gekomen tijdens mijn runs. Jammer, maar dit was gelukkig wel een zeldzaamheid.
Fan van Prince of Persia of gewoon op zoek naar een leuke, niet te lange roguelite? Dan is The Rogue Prince of Persia zeker het overwegen waard.
