Het is lastig om Tomodachi Life: Living the Dream te omschrijven. Want wat is het? Een cozy game? Een zeer laagdrempelige managment-sim? Een social simulation-game? Eigenlijk kun je het nog het beste beschrijven als een videogameversie van een enorm poppenhuis, waarin je poppen allemaal een eigen persoonlijkheid en een mening hebben, en de meest gekke capriolen uithalen zonder dat je daarvoor input hoeft te leveren.
Wat doe je eigenlijk in Tomodachi Life?
De gameplayloop, als je het zo kunt noemen, is niet zo moeilijk. Jij creëert Mii-personages, bewoners voor je eiland die je kunt laten lijken op wie je maar wilt. Je geeft ze een naam, stem, persoonlijkheid en huis, waarna je ze in de gaten houdt terwijl zij hun eigen ding doen. Vanaf dat moment verander je meer in een soort life-coach, die van een afstandje advies geeft wanneer je creaties daarom vragen. Je helpt ze met problemen, speelt kleine spelletjes met ze als ze zich vervelen (of gewoon je aandacht willen) verzorgt eten, drinken, kleren en richt hun huis in.
Na verloop van tijd krijg je meer gebouwen op je eiland: sommige waar je geld kunt uitgeven, andere welke bestemd zijn als entertainment voor je Mii’s. Elke keer als je Mii’s hier positiever van worden krijg je wat geld en gelukspunten, welke je kunt uitgeven om meer dingen vrij te spelen. En zo gaat dat een beetje.
Iedereen die Tomodachi Life voor de 3DS gespeeld heeft zal dit bekend in de oren klinken. Het klinkt allemaal heel simpel, en het meeste wat je dan ook doet in deze game zijn cutscenes bekijken. Maar, net zoals in de oude game overigens, deze cutscenes zijn allemaal extreem grappig. De vele dingen die met je Mii’s kunnen gebeuren en de gesprekken die ze hebben zijn absurd, hilarisch en hartverwarmend, soms allemaal tegelijkertijd. Het bekijken van de relaties die je Mii’s op eigen houtje aangaan (of met wat hulp van jou) is nog net zo leuk als eerst, en is op bepaalde punten ook enorm verbeterd.
Meer opties om je Mii mee te maken
Zo zijn er bijvoorbeeld veel meer opties om je Mii’s te bouwen op de manier die je wilt. De game geeft het zelf al aan, je kunt Mii’s maken van wie je wilt. Eigen creaties zijn welkom, maar het is ontzettend grappig om je vrienden, familie, bekende personen of fictieve personages door de Mii-creator te gooien. Mijn eiland loopt er vol mee. Ik speel persoonlijk veel Dungeons and Dragons, en momenteel zijn mijn personages relaties aan het aangaan met mezelf, mijn vrienden, en de cast van The Amazing Digital Circus. Die hebben natuurlijk allemaal een ander uiterlijk, en om deze zo goed mogelijk weer te geven zijn er meer opties dan ooit.
Met zoveel ogen, neuzen, monden en kleuren zit er altijd wel wat tussen, en ikzelf ben ook ontzettend fan van de nieuwe trend dat haar nu verdeeld is in een voor en-achterkant. Oh, en je Mii’s kunnen nu oren hebben! Zeker niet onbelangrijk voor alle elven die ik heb rondlopen. Ook past het goed met de wat meer HD-look die deze game probeert meer te zetten, maar dat is bijzaak.
Teken zelf maar
Het mooiste is echter de nieuwe schmink-functie. Tomodachi Life: Living the Dream is namelijk helemaal losgegaan op het idee van ‘zelf doen’. Ben je na al deze mogelijkheden het nog steeds niet eens met hoe je Mii eruit ziet? Prima, doe het dan zelf maar. Met de nieuwe schmink-functie kun je namelijk letterlijk op het gezicht van je Mii tekenen. Handig voor als je wat kleine aanpassingen wil maken, maar ook heerlijk om grotere projecten mee te maken. Het ziet er wellicht wat vreemd uit (het is alsof ze een masker dragen), maar het geeft je de kans om daadwerkelijk alle gewenste personages tot leven te wekken. Het tekenprogramma wat je gebruikt is daarnaast lekker uitgebreid. Vooral de ‘pro’-versie deed me een beetje denken aan de begin dagen van photoshop, en als ik online zie wat mensen ermee maken kan dat aardig kloppen!
Pas zelf je eiland aan!
En dat is niet het enige waar je het ‘zelf doen’ zult terug vinden. Een ander voorbeeld is het eiland zelf. In de 3DS-versie had je niet zoveel te zeggen over waar je Mii’s woonden of waar de gebouwen op het eiland stonden, deze hadden hun eigen vaste plekken. Tomodachi Life: Living the Dream gaat wat meer de Animal Crossing kant op. Jij kunt gebouwen en huizen plaatsen op plekken waar jij wilt, en als je na een tijdje de ‘eilandontwerper’ vrijspeelt kun je ook het eiland compleet naar eigen inzicht veranderen.
En niet alleen kun je het landschap veranderen, ook zijn er genoeg spullen te koop om je eiland zo mooi te maken als je zelf wilt. Hekken, speeltoestellen, bomen, planten en meer, het is aan jou. En ben je daar niet tevreden mee? Prima, doe het dan zelf maar! Teken je eigen huizen, je eigen paden, planten, bloemen en architectuur. De wereld is jouw oester.
En het mooie is: je Mii’s zijn ook niet meer aan hun huizen gekluisterd. Ze lopen rond, hebben interactie met elkaar en met de spullen die buiten staan. Ze zitten op bankjes, chillen op het strand, praten rond het kampvuur dat jij hebt neergezet. En, ook een prachtige toevoeging, je kunt ze nu ook een handje helpen om bepaalde dingen te doen. Waar Tomodachi Life op de 3DS bij punten erg statisch was, waar je zat te wachten totdat Mii’s met anderen gingen praten, heb je hier iets meer de regie. Je kunt ze zelf oppakken en ergens neerzetten, of bijvoorbeeld aan andere introduceren.
Maak je eigen lol
Ik zou nog een hele tijd door kunnen gaan over wat je allemaal ‘zelf’ kunt doen, maar het belangrijkste is om te weten is dat Tomodachi Life je vooral teruggeeft wat je erin stopt. De game is uit zichzelf ontzettend grappig, maar uiteindelijk ben je wel je eigen lol aan het maken. Ik vind het ontzettend grappig om mijn beste vriendin een relatie te zien aangaan met Strahd, maar dat gebeurt alleen omdat ik beide personages erin heb gestopt. En ook de onderwerpen waar ze over praten zijn vooral hilarisch, omdat ik ze die prompt heb gegeven.
De game heeft geen filters?!?
Daarover gesproken, het beste wat Tomodachi Life: Living the Dream heeft gedaan is de filter weghalen. Denk daar even over na: deze game bevat geen filters. Je kunt maken wat je wilt, op de manier die je wilt. Die promts waar ik het over had? Mii’s vragen je vaak waar ze met iemand anders over moeten praten, en je kunt hierop alles antwoorden. Je kunt Mii’s letterlijk alles laten zeggen wat je wilt. Dat wordt daarna hardop, in welke taal je maar wilt, door een hilarische speech-to-text herhaald. De meest grove vloeken, de meest gore en puberale dingen… ze zeggen het zonder blikken of blozen na.
Er zit maar één nadeel aan. Omdat je alles ‘zelf’ mag maken had Nintendo geen zin om risico’s te nemen. Alle gedeelde functies die de 3DS voorganger had zijn dan ook verdwenen. Het delen van personages bijvoorbeeld, wat via de 3DS ging door middel van Streetpass of een QR-code, is hier niet mogelijk. Je bent compleet op jezelf aangewezen. Sterker nog, zelf het delen van foto’s en screenshots is voor Tomodachi Life uitgezet. Je kunt ze wel opslaan op je Switch, maar het versturen naar je smartphone gaat je niet lukken.
Je MOET alles zelf doen
Persoonlijk vind ik dat een eerlijke ruil. De kans om te maken wat ik wil in ruil voor het niet mogen delen klinkt logisch. Maar ik heb het voordeel dat ik een goede tekenaar ben. Lang niet zo goed als sommige andere, maar de Tenna die op mijn eiland rondwandelt ziet er toch verdraaid goed uit. Het enige is dat ik anderhalf uur lang in de character creation heb gezeten, (plus nog een uur omdat ik de kleren ging maken) maar voor mij is dat de moeite waard. Ik snap echter dat niet iedereen dat heeft. En omdat deze game je toch vooral teruggeeft wat je erin stopt zal dit voor sommige een groot minpunt zijn.
Tot slot
Ik denk dan ook dat deze game niet voor iedereen is weggelegd. Persoonlijk heb ik er de grootste lol mee. De game ziet er goed uit, het schrijfwerk is grappig, de evenementjes zijn aburder en hilarischer dan ooit tevoren en ik heb ook het idee dat de interacties diverser zijn. Het is niet alsof ze niet in de herhaling vallen, maar met de oneindig groeiende woordenschat die jij ze kan geven blijven de gesprekken grappig om te horen. Iedereen op mijn eiland is helemaal fan van fraude. De creativiteit die je er daarnaast in kan steken is enorm. Mijn hele eiland is aan het veranderen in één grote absurde fanfiction, en het is prachtig om te zien hoe andere mensen hun eiland weer compleet anders aanpakken.
Het enige is dat je vooral je eigen lol moet maken. Je moet zelf de lol ervan inzien om Bowser en Luigi op date te laten gaan, en je moet zelf de motivatie vinden om een Yoshi-huisdier te maken of de DeathNote te tekenen en deze aan iedereen te geven. Als je dat niet kan, is deze game waarschijnlijk niet voor jou. Maar anders heb je met deze game één van de grappigste en creatiefste games van het jaar te pakken.
