[Review] Dear me, I was… – Eén woord: wauw

Een woord vooraf: Dear me, I was… kan het beste gespeeld worden zonder voorkennis. Ik zou daarom aanraden om er zo min mogelijk over te lezen en de game direct in de Nintendo eShop te kopen. Voor €7,99 krijg je een belevenis die zo’n veertig tot zestig minuten duurt. Eentje vol emotie die je hard zal raken als je je ervoor openstelt. Mocht je toch nog twijfelen over deze game, dan kan je het beste de rest van deze review lezen. Spoilers worden zo veel mogelijk vermeden, zodat de belevenis niet verklapt wordt.

Toen Dear me, I was… werd aangekondigd, was ik onmiddellijk geïnteresseerd. Een kort interactief verhaal met een stijl die aan Another Code: Recollection doet denken; precies de elementen die bij mij in de smaak vallen. De game verschijnt vandaag in de Nintendo eShop voor de Nintendo Switch 2. Of Dear me, I was… ook echt in de smaak valt, lees je in onze review.

Een leven lang

Dear me, I was… volgt het verhaal van een jong meisje tot ze bejaard is. Je maakt alle belangrijke en minder belangrijke momenten in haar lange leven mee. Hoewel er geen gebruik gemaakt wordt van woorden, zal je dat niet missen. De tekeningen weten de emoties en het verhaal perfect over te brengen. Vanaf de eerste ingrijpende gebeurtenis in het leven van het jonge meisje wist ik dat deze game een pareltje zou worden. Het weet je te raken en dat met slechts een paar rake potloodstrepen.

Daarnaast wordt kleur of juist het gebrek daaraan gebruikt om emoties en sfeer over te brengen. Alleen daardoor weet je al hoe de personages zich voelen. Ik vind het ontzettend knap van Arc System Works hoe ze dat voor elkaar hebben gekregen. De game voelt door dit alles aan als een korte documentaire.

Een vleugje interactie

Veel is het niet, maar af en toe mag je ook zelf aan de slag in Dear me, I was… Met de cursor wijs je in de ochtend aan in welke volgorde het eten en drinken wordt genuttigd. Ook mag je af en toe tekenen, al is dat niet meer dan de cursor over het scherm bewegen en de tekening onthuld zien worden. Daarnaast moet je soms op een plek klikken waardoor het verhaal zich vervolgt. Het zijn kleine dingen, maar ze kunnen grote gevolgen hebben. En dan in de zin van hoe het leven zich ontvouwt van de hoofdpersoon. Het is niet dat je het verhaal kan beïnvloeden, op een mooie knipoog na.

Na zo’n veertig tot zestig minuten is deze belevenis die Dear me, I was… heet over. Ik had ontzettend graag gezien dat deze game veel langer zou duren. Het concept is heel tof en ik zou er veel meer van willen zien. Desondanks denk ik dat voor het verhaal wat verteld wordt in deze game het de juiste lengte is. Het voelt nooit gehaast of langgerekt, het is precies goed. Wanneer je dan aan het eind komt, krijg je de ontknoping die dit verhaal verdient. En niet te vergeten: een prachtig lied tijdens de credits dat niet mag ontbreken. De betekenis grijpt mooi terug op het verhaal wat je net hebt ervaren. Bij mij kwam het hard binnen. Het vat het leven van een doodgewone vrouw perfect samen. Dit soort korte belevenissen mogen vaker verschijnen, want ook dit verdient zo zijn plekje op de Nintendo Switch 2.