Toen Orbitals tijdens de The Game Awards van vorig jaar exclusief werd aangekondigd voor de Switch 2 werd ik al vanaf het begin geboeid. Het deed mij ergens een beetje denken aan games als Split Fiction en It Takes Two en die games vind ik geweldig. Nu heb ik de game kunnen proberen en hoewel het gelijkenissen heeft, is het totaal zijn eigen ding. De gehele tijd dat ik ermee aan de slag ben geweest was het genieten. Wat het zo bijzonder maakt, daar vertel ik met een grote glimlach graag meer over in deze preview.
80’s anime vloeit door de aderen van de game
Om te beginnen is de unieke artstyle een geweldig stukje werk. Het team is er op uit om de stijl en sfeer van anime uit de jaren 80 terug te halen. Hoewel ik ergens bang was of dat echt goed zou werken is dit echt een unieke ervaring. Niet alleen is de artstyle specifiek gemaakt om dat tijdperk terug te halen. Nee, Studio Massket, een bekende animatie studio, heeft oude technieken geleerd om het zo getrouw mogelijk te animeren. Zo zijn bijvoorbeeld cutscènes met opzet in 24 fps geanimeerd en zijn er omgevingen/achtergronden geanimeerd in 12 fps.
Op deze manier heeft de game ook qua framerate dat nostalgische gevoel. Hoewel het even wennen was om iets te spelen met zulke framerates werkt het echt heel goed. Het doet mij ook erg denken aan de Spiderverse outfit gameplay in Marvel’s Spider-Man 2. Hier houdt het ook niet eens op met hoe trouw ze zijn met de ontwikkeling. Denk aan de toevoeging van korrel (film grain) op het spel om dat ouderwetse gevoel naar boven te halen, maar ook de soundtrack voelt alsof je terug de tijd in geblazen wordt. Nu ben ik zelf in de jaren 90 geboren met praktisch alleen Yu-Gi-Oh! en Pokémon als anime, maar het spel bracht toch een lading nostalgie voor die oude tijd omhoog. Bovendien kun je de stemmen ook nog eens in het Japans zetten voor de meest authentieke ervaring.
Verhaallijn lijkt interessant
Hoewel mijn tijd met de game beperkt was kreeg ik wel al iets mee van het verhaal. In Orbitals leef je in de ruimte, maar helaas is dat geen vredig bestaan. Niet vanwege vijandelijke wezens, nee een grote storm is op komst en die zal alles in zijn pad vernietigen. Hoewel de zogeheten Storm Wall dit tegen zou werken, begint die al eerder dan verwacht te scheuren. Dus de twee speelbare personages, Maki en Omura worden erop uitgestuurd om spullen te verzamelen die iedereen moet redden. Zo moet je zogeheten Reactor Cassettes zien te vinden in de ruimte om de schilden van jullie nederzetting sterk genoeg te maken.
Door middel van steeds nieuwe upgrades voor je schip te vinden kun je dieper de ruimte in gaan om deze belangrijke voorwerpen te vinden. Nu was het verhaal nogal vaag voor mij omdat we natuurlijk maar beperkt de tijd hadden, vooral de openingsvideo had veel content zonder enige vorm van uitleg, maar ik heb het gevoel dat dit goed moet komen in het verdere spel. Er waren al wat onderdelen duidelijker geworden en de personages kregen al wat diepgang. Dus hopelijk wordt dat in de volledige ervaring ook echt goed verder uitgewerkt.
Vele verrassingen en Easter Eggs
Het spel zit ook vol met kleine verrassingen, Easter Eggs en grappige elementen. Denk aan uit het raam kijken en iemand die met een moersleutel iets vast wilt draaien zonder zwaartekracht. Hij draait zichzelf echter alleen maar rond, of de toevoeging van een SNES (hier is officieel toestemming voor gegeven door Nintendo in Japan (NCL)). Als je elkaar per ongelijk raakt met je gereedschap/wapens zie je leuke animaties en er zijn ook genoeg geheimen om te ontdekken als je goed kijkt. Tel daar nog wat minigames die vrij te spelen zijn en je hebt ook echt een diverse ervaring. Ik zou zo een paar uur op m’n schip hebben kunnen doorbrengen.
Co-op mogelijk nog beter dan It Takes Two
Ik zei al dat ik met de aankondiging al moest denken aan It Takes Two en dat is niet zonder reden. De game director komt van de ontwikkelaar van die games vandaan. Hoewel je oprecht echt goede gelijkenissen kunt trekken tussen deze game en de games van Hazelight, zijn ze toch flink anders opgebouwd. Sowieso op de manier van samenspel.
Waar de games van Hazelight je per speelsessie vastzet in een specifieke rol met krachten specifiek voor je gekozen personage, hebben Maki en Omura het echte doel van een partnership ontdekt. In onze speelsessie waren er bijvoorbeeld drie stukken gereedschap die je kon gebruiken. Per gebied kon je voor je je schip verliet kiezen wie wat meeneemt waardoor je dus nooit voor lange tijd vastzit in een bepaalde rol. Ook tijdens het vliegen van je schip kun je wanneer je wilt wisselen tussen wie er stuurt en wie er schiet.
Hoe dan ook, de game heeft echt vanaf het begin af aan al leuke puzzels waar je echt wel goed moet samenwerken al. Sommigen voelen natuurlijk aan, maar hebben wat goede timing nodig, anderen vereisen wel echt wat denkwerk om ze goed op te lossen. Zo moet je op een gegeven moment allebei een gang doorlopen, maar niet zonder elkaars hulp. Zo heeft de ene speler een klein robotje, Chibi, bij zich die door de ander vaak opgeladen moet worden om niet te ontploffen. Degene met de robot moet echter zorgen dat de weg vrij is zodat je Chibi kunt bereiken met de laser. En zo zitten er veel meer van dit soort leuke manieren van samenwerking in.
Nu kun je door de Switch 2 bovendien ook gemakkelijk met anderen spelen. Niet alleen kun je lokaal op één tv spelen, maar ook met lokale GameShare of online GameShare. Hierdoor kun je gemakkelijk samenspelen zonder dat iedereen het spel nodig heeft. Lokaal kan trouwens ook met de oude Switch-systemen.
Een sterke eerste indruk
Mijn tijd was dus niet al te lang met het spel, maar toch heeft alle gameplay een enorm sterke indruk achtergelaten. De grafische stijl is tot in de perfectie uitgewerkt en de gameplay werkt uitstekend. De kleine details in het spel van de Easter Eggs tot de minigames maken eigenlijk dat je blijft spelen. Deze game zit in elk geval flink hoog bij mij qua verwachtingen voor de beste games van dit jaar. Het grootste punt waar ik nog niet zeker over kan zijn is het verhaal.
