Ik ben nooit echt fan geweest van multiplayer-games. Het was altijd zo’n gedoe. Ik ben niet bang om toe te geven dat ik niet echt goed ben in gamen, ik doe het voor de lol. En die lol begint aardig snel weg te ebben als iedereen in een lobby schreeuwt dat je beter je best moet doen. Maar de afgelopen tijd is er een ‘nieuw’ soort multiplayer-game aan het ontstaan: games waarin je samenwerkt en vooral lol hebt met game mechanics in plaats van dat het einddoel het allerbelangrijkste is. ‘Friendslop’ wordt het ook wel genoemd en het bestaat uit games als Peak, REPO, Lethal Company en nu ook Big Walk.
Op avontuur met je vrienden
Het doel van Big Walk is een avontuur beleven met je vrienden, en lol hebben. Het is een game die je met andere moet spelen, in een groep van twee tot twaalf personen, waarbij je de wereld ontdekt en puzzels oplost. Je speelt als een personages die nog het meest op een sneeuwpop lijken, maar dan met lange armen en benen, en een ‘neus/mond’ die van grootte verandert als je praat. Verder maakt het gebruik van ‘proximity chat’, wat betekent dat je elkaar niet meer hoort als je meer dan een paar meter van elkaar wegloopt. Dit, plus de gebaren die je kunt maken, zorgen voor hilariteit maar zijn ook meteen de belangrijkste tools die je hebt tijdens het spelen.
De game begint in een soort speeltuin/gymzaal als tutorial, waar je door middel van borden een beetje een tutorial krijgt. Dit is hoe je dingen kunt oppakken, moet wijzen, moet bukken, items moet gebruiken, enz. Er liggen hier en daar wat items waarmee je kunt spelen en je kunt hier wachten tot al je vrienden aan de game zijn toegevoegd.
Succes, veel plezier!
Daarna kun je de wereld in, waarbij je slechts een simpele boodschap wordt meegegeven: Enjoy your Big Walk! Nergens staat een aanwijzing waar je heen moet, nergens staat wat het doel is in deze vreemde game. Alleen maar ‘He! Veel plezier.’ En persoonlijk vond ik dat een enorm sterke opening. Zonder aannames gingen we op pad, met geen idee wat de game nou eigenlijk van ons verwachte. Was het een walking-simulator? Had dit eiland een doel, een verhaal? Was de bedoeling dat we een rondje gingen lopen en daarbij van de natuur genieten?
Het antwoord daarop is dat er wel dergelijk wat te doen valt in deze wereld. Het eerste gebied waar je in terecht komt dient wederom als een soort van tutorial, maar dan voor de wereld en zijn gameplay. Dit gebied is afgeschermd en geeft je een aantal dingen om te ontdekken, plus wat puzzels die je moet oplossen. Ook geeft het je een aantal voorwerpen om mee te spelen, waarbij het expres niet vermeld wat het nu precies doet. Zoek dat zelf maar uit. Ook laat het zien dat de game een dag-nachtcyclus heeft, hoe donker het ’s nachts is en hoe belangrijk licht is om je weg te vinden. En als laatst geeft het je een sneak peak van de grotere wereld: wat is dat gebouw daar boven op de berg? En waarom knipperen daar eigenlijk lichtjes?
Op ontdekkingstocht door de wereld
Nadat je dit gebied hebt doorspeelt gaat het eiland open, en kunnen jij en je vrienden naar hartenlust ontdekken. Je mag vanaf dat moment zelf gaan en staan waar je wilt, maar pas toen we bovenop een uitkijktoren samen door een verrekijker stonden te loeren kwamen we erachter wat dat precies betekende. Deze wereld is echt enorm! Ik weet niet precies wat ik verwacht had voor een puzzelgame van 10-15 uur, maar dit in ieder geval niet. Van waar we stonden zag ik niet alleen meer puzzels dan ik kon tellen, maar ook iets wat leek op een treinbaan en een kabelbaan. Het maakte me ontzettend nieuwsgierig, want wat was dat nou weer? Kunnen we daar komen? En wat moet je daar nu weer doen dan?
Eerlijk, ik wil ook niet teveel verklappen. Deze game draait namelijk om het ontdekken. De meeste lol komt uit samenwerking, de momenten dat je staat te kibbelen met je vrienden tot er iemand plotseling ‘Oh? Oh!’ uitroept en je door de puzzel heen begeleidt. De puzzels zijn daarnaast uitdagend en gevarieerd genoeg om je aandacht vast te houden, zonder er een straf aan te hangen. Big Walk doet namelijk niet aan straffen, je hebt de puzzel gehaald of je hebt het niet. Punt. Het geeft je daarin tegen wel beloningen: van de meeste puzzels die je oplost krijg je een voorwerp dat bedoeld is om weer iets anders te openen. Grotere beloningen bestaan uit shortcuts, manieren om sneller het eiland rond te reizen of zelfs een ‘map room’ waarin je je reis kunt plannen en bijhouden welke puzzels je wel of niet gedaan hebt.
Gemaakte wereld, alles voelt opzettelijk.
Interessant is ook dat de game niet willekeurig gegenereerd is. Veel van dit soort ‘Friendslop’-games zijn dat over het algemeen wel (waarschijnlijk om de herspeelbaarheid te vergroten) maar Big Walk doet daar niet aan. En met een reden. Het is duidelijk dat alles op het eiland zo geplaatst is om nieuwsgierigheid uit te lokken en je te begeleiden naar de plekken waar je wilt zijn. Zo zijn verschillende gebouwen precies zo geplaatst dat je ze in de verte al kan zien, en hebben ze vaak een effen kleur. Dit steekt wat vreemd af tegen de realistische natuur op de rest van het eiland, maar werkt juist heel goed om je de game door te begeleiden.
Want nogmaals, naast wat je ziet zegt de game niets. Het zegt je niet wat het doel is, waar de puzzels zijn of zelfs waar je vrienden zijn. Ben je ze kwijt? De game geeft je meerdere items om met elkaar in contact te blijven (radio torens, punten waarop je berichten kunt achterlaten, lichtjes, verrekijkers, laserpointers), maar als je elkaar kwijt bent moet je toch echt zoeken.
Vrienden verplicht
Ook interessant, de game kan dus niet alleen worden gespeeld. Dat klinkt misschien logisch, maar in veel van dit soort games kun je er altijd alleen ervandoor gaan. In games als Peak is samen spelen stukken makkelijker, maar je kunt in je eentje ervan door. In Big Walk kun je geen voortgang maken zonder je vrienden. Toen wij in het begin een aantal internetproblemen hadden besloot ik zelf wat puzzels op te lossen, maar stootte daar meteen op het feit dat dat niet kon. Je moet samenwerken, al is het maar om allebei om het juiste moment een knop in te drukken.
Dat niet alleen, je kunt te allen tijde maar één voorwerp vasthouden. Zelfs de rugzak, waar je bijvoorbeeld een papieren kaart in kunt doen, moet worden afgedaan door één van je vrienden. Je hoeft dus niet bang te zijn dat je een deel van de game mist, want je zult erbij moeten zijn als je verder wilt. Mooi is dat ze dit wordt aangepast aan het aantal spelers. Aan het begin kies je met hoeveel mensen je speelt, en aan de hand daarvan wordt bijvoorbeeld aangepast hoeveel knoppen er tegelijkertijd moeten worden ingedrukt of hoe groot jullie menselijke toren moet zijn om bij die ene knop te komen.
Hoe draait de game op de Switch 2?
De game draait verder zeer degelijk op de Switch 2. In het begin hadden we wat last van stotterende microfonen en lagspikes, maar naarmate we een tijdje gespeeld hadden werd dit opgelost. We hebben één keer gehad dat de verbinding verbroken werd, maar na het even stoeien om de juiste code te vinden konden we daarna weer vrolijk verder. De rest werkte allemaal naar behoren. De game slaat je voortgang op en brengt alle spullen die je niet vast had naar een centraal punt, zodat je de volgende keer vrolijk verder kan.
De sounddesign is daarnaast fantastisch. Moet ook wel, want geluid is het grootste stuk gereedschap die je hebt. De proximity chat is het belangrijkste, en die werkt gelukkig prima. Maar ook het gebruik van voorwerpen en zelfs het slaan op verschillende materialen geven verschillende soorten geluiden, en je zult dit allemaal nodig hebben. Soms is de proximity chat namelijk niet mogelijk en zul je toch moeten communiceren. De sfeer is daarnaast fantastisch. Het is een prachtig stukje natuur waar je doorheen loopt, en de rustgevende natuurgeluiden geven je het idee dat je gewoon een grote speurtocht aan het oplossen bent met vrienden.
Tot slot
Al met al is Big Walk een ontzettend leuke game. Dat het een leuke en creatieve puzzelgame zou zijn had ik wel verwacht (het zijn immers de makers van Untitled Goose Game!), maar dat het zo goed in elkaar zou zitten is een verrassing. Het lijkt bijna wel een masterclass in gamedesign: van hoe je gamemechanics en de game zelf kunt gebruiken om spelers zelf dingen te laten doen. Om ze op onderzoek te laten uitgaan, de wereld te laten ontdekken en zelf manieren te laten vinden om met de problemen die er zijn om te gaan. En het werkt fantastisch. Ik denk al een aantal dagen aan niets anders dan deze game. Nu alleen nog wat vrienden bij elkaar krijgen. De game is crossplatform, de mogelijkheden om te spelen zijn er zeker wel. Ik ben alleen een volwassene met allerlei verplichtingen dus … tsja. Iemand tijd?
