Toen Nintendo Drag x Drive uit de doeken deed voor de Nintendo Switch 2, werd de game niet gelijk met open armen ontvangen. De game zag er nogal donker, sfeerloos en eentonig uit. Meer daarover kan je in onze preview lezen.Tijdens de Global Jam konden Nintendo Switch Online-leden de game op gezette tijden al wat verder aan de tand voelen. Nog steeds overheerste het sfeerloze gevoel, maar tegelijkertijd zag men in dat de gameplay best goed in elkaar zit. Nu de game even uit is hebben we de game uitgebreid getest, zowel online als met vrienden. Of deze rolstoelbasketbal-game zijn revanche heeft genomen, lees je in onze review van Drag x Drive!
Rolstoelbasketbal
Als eerste wil ik de prijs aanhalen, Drag x Drive kost €19,99 in de Nintendo eShop en is daarmee een vrij laaggeprijsde Nintendo-game. Dat betekent niet dat een slechte game daarmee het geld waard is, maar het zet wel de juiste verwachtingen vergeleken met full-priced Nintendo-games. Mijn verwachtingen lagen daarom wat lager dan ik normaal van Nintendo-games verwacht. En toch viel het nog steeds een beetje tegen. In de basis is de gameplay vermakelijk; het rollen voelt goed en de potjes blijven spannend. Echter, op het vlak van diepgang en multiplayer-opties valt de game echt tegen.
Laten we nu eerst in de gameplay duiken. Bij het voor het eerst opstarten van de game leer je in sneltreinvaart de fijne kneepjes van het vak. Zo leer je met je rolstoel te manoeuvreren, met de bal op de basket te schieten en zelfs wat tricks. Pas als je losgelaten wordt, begint het echte werk. In de arena zijn meerdere dingen te doen: uitdagingen, minigames, wedstrijden of zelf rondracen om de besturing goed in de vingers te krijgen. In het menu kan je zelf aangeven of je bij elke wedstrijd mee wil doen of alleen als het noodzakelijk is, bijvoorbeeld in het geval van te weinig deelnemers. Daarnaast kan je aangeven of je wel of niet aan de minigames Reboundrun of Race mee wil doen. Er is dus geen optie om helemaal niet mee te doen aan de wedstrijden, alleen voor de minigames.
Rollen maar!
In 3 tegen 3 potjes speel je rolstoelbasketbal. Qua spel is het vergelijkbaar met basketbal, met dan als grootste verschillen dat je in een rolstoel zit en tricks kan uitvoeren. Het doel is om meer punten te scoren dan de tegenstander. Door de bal in de basket te gooien verdient jouw team twee punten. Doe je het van verder weg, dan worden het er al drie. En nu komt het leuke, voer je een trick, zoals dunken, uit tijdens het gooien, dan kan je zomaar een bonus krijgen van bijvoorbeeld 0,2 punt. Die bonus kan soms net het verschil maken voor de winst. Dunken lijkt zo simpel, maar het vergt een boel training om het consequent goed uit te voeren.
Omdat je in een rolstoel zit, kan je niet zomaar springen. Hiervoor moet je de ramps rondom het speelveld gebruiken om de lucht in te vliegen en zo bij de basket te komen voor een dunk. Daarnaast moet je constant op je omgeving letten, omdat je de bal kwijtraakt als een tegenstander van voren tegen je aanrijdt. Als je denkt dat zoiets gaat gebeuren, kan je bijvoorbeeld proberen te draaien of de bal naar een teamgenoot te passen. Doordat de wedstrijden relatief kort zijn, blijft de spanning er goed inzitten. Om het geheel iets persoonlijker maken kan je kiezen tussen drie Drivers die alle drie net wat anders spelen.
Achter de bal aan
De minigames Reboundrun en Race kunnen met tot twaalf spelers gespeeld worden en vinden willekeurig plaats in een Open Park. Het doel in Reboundrun is om zo snel mogelijk de bal te pakken en in Race om als eerste bij de finish te komen. Beide zijn ze zeer kort, of eigenlijk te kort, wat ik persoonlijk jammer vind. Desondanks vind ik ze wel vermakelijk, omdat ze allebei zowel snelheid als goede besturing vereisen. Voor wie de besturing onder de knie heeft zijn dat mooie uitdagingen om je krachten te meten met je tegenstanders.
In het park zijn talloze uitdagingen te vinden. Ze verschillen van een lastige parcours afleggen tot touwtje springen tot het ontwijken van pionnen. De een haal je makkelijk binnen het gestelde doel en voor de ander zal je vele pogingen moeten doen. Ik heb deze uitdagingen vooral gebruikt om de besturing beter te leren. Wat mij betreft is het daarvoor uitermate geschikt. Bovendien speel je ermee trofeeën vrij, wat trouwens door het doen meerdere activiteiten al gebeurt, waardoor je van lieverlee meer customisation-opties vrijspeelt. En eigenlijk is dat de enige vorm van progressie. Een gemiste kans wat mij betreft. Al was er maar iets waardoor je een duidelijke vorm van progressie ziet, denk aan een levelbalk, dan was het al beter dan dit. Nu mist compleet de incentive om te blijven spelen, behalve dan je eigen motivatie.
Hit or miss?
Drag x Drive bestuur je met de Joy-Con 2-controllers via muisbesturing. Voor mij werkte de besturing op mijn benen het prettigst. Doordat je je armen relatief ontspannen naast je lichaam kan houden kreeg ik zo minder snel last van spierpijn. Ik moet hierbij wel vermelden dat ik de controllers niet aan de bovenkant van mijn benen gebruikte, maar juist een beetje gekanteld aan de zijkant van mijn benen. Na veel testen kwam dat voor mij als de meest ideale positie naar voren. Op tafel spelen kan natuurlijk ook, maar ook op die manier voelde het voor mij aan als net niet. Het voelde alsof mijn spieren in mijn armen, schouders en nek sneller pijn deden en haast verkrampten. Dit is een heel persoonlijk ding, daarom raad ik het aan om verschillende posities te testen om zo de prettigste houding voor jezelf te vinden.
Ook belangrijk om te weten is dat de besturing niet werkt op een glazen tafel. Mocht je dus zoals ik met een glazen tafel zitten, leg dan wat op de tafel wat niet makkelijk kan verschuiven. Tevens moet je opletten met welke broek je gebruikt, omdat sommige spijkerbroeken kunnen afgeven. Zelf had ik dan weer last van kattenharen die voor de sensor gingen zitten of juist vast kwamen te zitten tussen de knopjes en naden.
De verschillende parken
In Drag x Drive zijn er meerdere manieren om te spelen: via Open Park online met wildvreemden, via Vriendenpark met vrienden of offline in je eentje. In de week dat ik heb gespeeld heb ik geen problemen gehad met het vinden van mensen in Open Park. De toekomst moet uitwijzen of er genoeg spelers zullen blijven. Daarom is het prettig dat er ook andere opties zijn voor als dat ooit gebeurt. Het spelen met vrienden kan door een Vriendenpark te openen voor met wie je vrienden bent of door een code aan te maken waarmee mensen je kunnen joinen. Alleen degene die het park opent kan een wedstrijd of minigame starten. Dit is zo zonde, want medespelers kunnen ook niet op een simpele manier tonen wat ze willen spelen. Ik heb hiervoor dan GameChat gebruikt, maar wat meer communicatie-opties zouden fijn zijn.
Dan blijft offline spelen als laatste over. Offline kan je alleen solo spelen, met vrienden offline is dus niet mogelijk wat ik een gekke keuze vind. Hierdoor word je gedwongen in je eentje te spelen in bot-battles. Er zijn negen niveaus te kiezen voor de bots, waardoor je voor elk niveau wat passends hebt. Je kan daarnaast ook naar hartelust je favoriete tricks oefenen. Al blijft offline het gevoel van net niet hangen. Je mist dan echt het belangrijkste stuk van wat Drag x Drive leuk maakt; de interactie in het park en het spelen tegen echte mensen.
Saaie boel
Visueel is de game totaal niet aantrekkelijk. Het mist de kinderlijke vrolijkheid waar Nintendo bekend om staat. Eerder kan je het een mislukte poging om volwassenen aan te spreken noemen. Alles oogt grauw en zelfs saai. Met een simpele opfrisbeurt zou de game al stuk opknappen en aantrekkelijker ogen. Je zou zelf wat kleur kunnen toevoegen door je poppetje aan te passen, maar het blijft zeer eentonig. Met een eigen identiteit had Drag x Drive meer bestaansrecht gehad en had het vergelijkbaar kunnen zijn met Arms, die ook om een gimmick draaide.
Ik wil graag afsluiten met dat ik het enorm kan waarderen dat Nintendo aandacht schenkt aan een sport als dit. Mensen met een handicap worden al vaak genoeg buitengesloten en het zou mooi zijn als een game als dit iets meer bewustwording creëert. Al is het maar op het vlak dat manoeuvreren lang niet zo makkelijk is dat het lijkt. Echter, en nu komt er een grote maar, de game is amper toegankelijk. Ja, je kan met de muisbesturing spelen, maar dat is de enige optie.
Natuurlijk is dat om de muisbesturing te promoten, omdat het een nieuwe feature is van de Switch 2. Maar juist door die keuze wordt gelijk een groot deel van de mensen met een of andere handicap buitengesloten. Datgeen wat in de maatschappij al vak zat gebeurt. Als je het dan hebt over een game die draait over een sport met een handicap, dan voelt dat nogal krom. Dat maakt dat ik het een aardige poging vind om wat met rolstoelbasketbal te doen en tegelijkertijd een gemiste kans vind om juist inclusief te zijn voor mensen met een handicap.
