De meesten van ons zullen bekend zijn met het supermarktleven. Werken in een supermarkt is in Nederland nu eenmaal een veelvoorkomende bijbaan, en alhoewel ik veel kleurrijke woorden ken om die baan te beschrijven is ‘cozy’ daar niet één van. inKONBINI: One Store. Many Stories probeert dit wel te doen, en dit baantje meteen een beetje te romantiseren. Om dat te doen focust het zich niet per se op het supermarktgedeelte, maar juist meer alle aspecten eromheen. Zo speelt de game zich af in het Japan van de jaren 90, werk je bij een zeer kleine buurtsuper en werk je hier ’s nachts, waar de kans dat je klanten met haast tegenkomt bijna nihiel is. Klinkt ideaal, en alhoewel inKONBINI op veel punten precies de goede sfeer weet te vangen, slaat het de plak van de gameplay toch een beetje mis.
Niet echt een supermarkt-simulator
Wie hier namelijk op zoek is naar een goede supermarkt-management-simulator moet ik helaas teleurstellen. Er zitten zeker elementen van een simulator in, maar het managementdeel is weggelaten. Dit is een cozy game, en de game heeft zijn best gedaan om alle druk en stress weg te laten. De gameplayloop is namelijk vrij simpel.
Je begint elke nacht in de winkel, in je eentje. Achter, in de personeelsruimte, kun je even een kopje thee doen en de notities lezen die je collega’s van de dagdienst hebben achtergelaten. Zo vragen ze of je alvast wat spullen bij wil vullen of even een extra telefoontje wil plegen om te kijken of de juiste bestelling is doorgekomen. Of je deze dingen doet is echter aan jou. De game geeft je geen extra punten als je het doet, en behalve dat klanten misschien zullen mijmeren dat er iets op is doet het niet af van de rest van de gameplay.
Voldoening met vakkenvullen
Het bijvullen, spiegelen en andere kleine taakjes die de game je voorschotelt vind ik het fijnste onderdeel van de game. Je hebt achter niet een enorme opslag, dus wat je kunt bijvullen is maar beperkt. Ook de schappen in de winkel (het is tenslotte een buurtsuper) hebben niet heel veel ruimte. Als je alles kwijt wil zul je zelf de schappen een beetje moeten herindelen, waarbij de game je zelfs een klein lesje in supermarkt-optimalisatie geeft. Plaats je rijst bij de producten in blik zullen mensen dit sneller meenemen. Eveneens zoute snacks en drinken: mensen koppelen dit snel aan elkaar, dus als je ze bij elkaar plaatst is de kans groter dat ze het kopen. Dit onderdeel van de game is op één of andere manier ontzettend bevredigend. Het verzamelen van de producten, het plaatsen en spiegelen, het heeft een vredige, bijna mediterende werking.
Voor wie doe je het eigenlijk?
Toch is het stiekem wel jammer dat er verder geen consequenties aanhangen. Je doet deze dingen namelijk vooral voor jezelf. De klanten lijkt het niet zoveel te doen of jij de winkel netjes en duidelijk hebt ingericht, die komen net zo vrolijk de volgende dag weer langs. Ik snap dat het weghalen van de druk het cozy aspect versterkt, maar het was fijn geweest een soort van beloning te krijgen voor de moeite die je erin stopt.
Hetzelfde geldt voor het bestellen van producten. Soms zullen bepaalde producten opraken (of al op zijn als het verhaal dat wil) en heb je de keuze om een extra bestelling te plaatsen als je op tijd belt. Je kunt daarbij zelf het heft in eigen handen nemen en wat extra’s bestellen dat bijvoorbeeld populair is of in de aanbieding is. Leuk, maar je kunt dit doen zonder grote keuzes te hoeven maken. Jij beheert het geld van de winkel niet, dus de enige factor die jouw keuze beïnvloedt is of je er zin in hebt of niet.
De klant is koning
Uiteindelijk draait de game namelijk om zijn ‘verhalen’. Deze verhalen beleef je niet zelf, maar krijg je tweedehands mee via de excentrieke personen die ’s nachts een boodschap komen halen. Een schrijver die vastzit in haar leven, een man die momenteel wat in de put zit en geobsedeerd is door ’tekens’ die hem daaruit zouden kunnen helpen, een kind dat zijn eigen bedrijf wil beginnen … jij maakt een babbeltje met deze klanten terwijl je ze helpt specifieke producten te vinden of tijdens het afrekenen. Het zijn simpele verhaaltjes, en alhoewel ze allemaal wel een bepaald emotie oproepen gaan ze nooit echt de diepte in.
Jammer, want in het begin had ik wel het idee dat er meer aanwezig was. Naast de klanten die in je winkel komen kun je op de achtergrond een aantal verhaalpunten vinden. Een vreemd telefoonnummer dat mythologische verhalen verteld over wezens die wel erg veel op je klanten lijken, een nummer op een verstopte ansichtkaart of een nummer dat iemand terloops noemt. Je kunt nog best wat voorwerpen onderzoeken en bellen wie je wilt waardoor het lijkt alsof er meer aanwezig is. Uiteindelijk valt het allemaal ontzettend mee. De verhalen die er zijn hebben hun logisch verloop en nergens is echt een grote verrassing te vinden. Eigenlijk past het heel goed bij de vibe die een nachtwinkel zoals deze neerzet. Een beetje alsof de tijd stilstaat. Waar je wijze woorden kunt vinden die misschien wel binnenkomen maar niet meteen iets veranderen.
‘Many’ Stories? Uhm..
Wel is het jammer dat er maar zo weinig verhalen zijn. Voor een game die zich ‘Many Stories” noemt had ik iets meer dan vier klanten verwacht. Ik snap het wel, het is een kleine buurtsuper en ’s nachts er niet zoveel mensen op stap, maar ik blijf me maar afvragen of de game niet iets levendiger was geweest als er meer klanten waren. Gewoon wat personen die een klein dingetje kwamen halen om het supermarkt deel van de game net even wat meer ‘oomph’ te geven. Dat was misschien ook nog wat natuurlijker geweest ook. De verhalen die je meekrijgt zijn best oke, maar het is wel wat vreemd dat deze mensen meteen hun hele levensgeschiedenis met je delen op het moment dat je ‘hoi’ zegt.
Switch-versie loopt niet heel vloeiend
Grafisch is de game helaas niet je van het. Ik heb de game gespeelt op de Nintendo Switch 2, en de game stottert vaker dan ik zou willen. De complete game speelt zich af in één ruimte, en alhoewel daar veel producten instaan leek het me nou niet heel grafisch intensief. Toch heeft de game er aardig moeite mee, en vooral op het moment dat er iemand binnenkomt. De controls zijn daarnaast behoorlijk wonky: het selecteren van producten is niet erg accuraat, en ook het lopen voelt niet natuurlijk. Je blijft makkelijk achter hoeken en voorwerpen vastzitten omdat je personage wat wiebelig loopt.
Het vervelendste is echter het tempo waarmee jij en de klanten lopen. Goed, ik snap dat het een cozy game is, maar had dat niet wat sneller gemogen? Makato gaat te allen tijde niet sneller dan een relaxte pas, en ook de klanten slenteren met zo’n slakkengang door de winkel dat het begint te irriteren.
Ook had de game iets duidelijker mogen zijn met de tijd. Er zitten weinig tijdsgerelateerde evenementen in de game, maar ze zijn er wel. Zo kun je bijvoorbeeld elke dag een paar muntjes in de gachamachine gooien, om poppetjes van een in-universe programma te verzamelen. Leuk, maar wanneer je dit precies kunt doen is me niet helemaal duidelijk. Soms kun je wel voor de machine staan en er geen muntjes ingooien, soms mag het niet omdat er iets anders gebeurt, en soms eindigt de dag plotseling, omdat blijkbaar dit gesprek het einde van de dag aankondigde.
Tot slot
Ik heb gemengde gevoelens over inKONBINI: One Store. Many Stories. Ik probeerde de game omdat ik zin had in een supermarkt-simulator, maar dat blijkt het uiteindelijk niet te zijn. Of toch wel? De delen van een simulator die zich in de game bevinden zijn namelijk allemaal goed gedaan. Het verzamelen van de producten, het bijvullen, het spiegelen: dit is waar de game straalt. De game speelt het best wanneer je kunt settelen in een rustgevend ritme waarin je een simpele taak hebt.
Het is dan ook zo jammer dat het hier weinig mee doet. Het interesseert de game niet of je dit onderdeel goed doet. In plaats daarvan focust het zich op de verhalen van de personages. En alhoewel deze prima zijn, zijn ze ook erg simpel. Daarnaast worden juist deze vergezeld door een aantal elementen die ronduit vervelend zijn: de wonky controls en het slome tempo. Persoonlijk denk ik dat de game veel beter uit de verf was gekomen als het meer had ingezet op het ‘store’-gedeelte. Meer klanten en meer consequenties voor je acties hadden de game zeker goed gedaan. Helaas focust het zich op het ‘stories’-gedeelte, en blijf je na zo’n 8 uur toch met een leeg gevoel achter.
