Om eerlijk te zijn was ik nogal verast om Patapon te zien op de Switch. Deze strategische rhythmgames komen alweer uit 2008, waar ze exclusief verschenen voor de PSP. Ik had toentertijd een PSP, maar de games waren (in mijn hoofd tenminste) onderdeel van een rijtje indiegames waar Playstation nooit afstand van zou doen. Maar de tijden zijn blijkbaar veranderd, want Patapon 1 & 2 zijn nu uitgegeven in een mooie bundel. Nu is het dus alleen de vraag, hebben de games een beetje de tand des tijds doorstaan? En hoe speelt het op de Switch en Switch 2?
Ik zweer de Patapon te helpen
De gameplay is niet moeilijk uit te leggen: jij speelt een god in de wereld van de Patapon. Je bestuurt daarbij geen personage, maar staat eigenlijk een beetje aan de zijlijn. Jij stuurt ze aan, maar de manier waarop je communiceert met je onderdanen is door middel van drums. Yup, jij zal dit vreemde leger van oogballen op stokjes moeten besturen door middel van muziek. Tijdens de missies is elk van de vier letter buttons is gekoppeld aan een bepaalde drum: Y voor Pata, A voor Pon, X voor Chaka en B for Don. Op de maat van de muziek maak je daarmee combo’s, welke uit vier klanken bestaan.
Deze combo’s hebben verschillende effecten. Zo zorgt Pata Pata Pata Pon er bijvoorbeeld voor dat ze gaan lopen, terwijl Pon, Pon, Pata, Pon betekent dat ze moeten aanvallen. En het is niet zo dat je deze één keer doet, nee, je zult na vier tonen rust weer de volgende combo moeten invoeren. Het is een systeem dat je makkelijk leert, maar moeilijk onder de knie krijgt. Zo moet je anticiperen welke combo je gaat invoeren (moet ik blijven aanvallen, moet ik ontwijken, moet ik dichterbij lopen), maar natuurlijk ook dat goede combo invoeren … en als het even kan precies op de maat van de muziek.
Management en rhythm
Beide games beginnen gelukkig rustig, door eerst even het verhaal uit de doeken te doen. In deel 1 is de Patapon een legendarisch volk dat voor geen enkele uitdaging terugdeinst. Dit verandert nadat ze hun god verliezen, en nu, jaren na hun grootste legenden, vind jij ze terwijl ze op hun laatste benen staan. Naast de rhythm-based missies zul je het leger moeten uitbreiden en voorbereiden voor de gevechten die komen gaan. Eerst zullen dat simpele missies zijn waarbij je wat eten gaat zoeken, maar later ga je ook enorme monsters en andere beschavingen te lijf die tussen jou en je doel staan.
Het is daarnaast dan ook zeker een managementgame, waarbij je langzaam een arsenaal aan spullen en verschillende soorten Patapon opbouwt. Als god heb jij namelijk de mogelijkheid om nieuwe Patapon te maken (of te upgraden/veranderen naar andere soorten) waardoor je een daadwerkelijk leger maakt, uitgerust op de manier die jij wilt. Want er zijn nog aardig wat Patapon. Patapon gespecialiseerd in lange afstand aanvallen, korte afstand aanvallen, te paard of zelfs op een vogel. Jij zult moeten uitzoeken wat je nodig hebt voor de aankomende missie en daar je leger op aanpassen. Dat is dan ook waar het strategische deel om de hoek komt kijken.
De combinatie van deze twee elementen zorgen ervoor dat Patapon een ontzettend verslavende game is. De muziek is daarnaast fantastisch. Voor degene die bekend zijn met Loco Roco heeft het een soortgelijke stijl: vrolijke muziek waarin de personages (met een soort van kinderlijke stemmen?) aandoenlijk meezingen. Elke combo die je maakt wordt herhaalt door de Patapon, en het woord ‘FEVVVAAAAH”, welke verschijnt na een aantal combo’s achter elkaar, blijft lang in je hoofd hangen.
Deel één valt in het niet bij deel twee
Het grootste nadeel is echter dat ze Patapon 1 & 2 gebundeld hebben. Begrijp me niet verkeerd, Patapon 1 is nog steeds leuk, maar kan niet tippen aan Patapon 2. De gameplay is vrijwel hetzelfde. Je bent nog steeds opzoek naar Earthend, maar je schip is gezonken en nu begin je weer van voor af aan. Maar het is overduidelijk dat ze met Patapon 1 nog op zoek waren. Alles zit gewoon beter in elkaar in Patapon 2. Naast dat veel gameplay-elementen verbeterd zijn, is het duidelijker wat de game van je wil en hoe je dat voor elkaar kunt krijgen.
Zo vond ik Patapon 1 op een bepaald moment erg ‘grindy’ worden: de game is niet bepaald royaal met zijn materialen. Patapon 2 voelde daarentegen alsof het strooide met alles: na elke missie had ik nieuwe wapens en kon ik wel een Patapon upgraden. En ook dat upgraden is duidelijker, aangezien je de upgrades nu makkelijk kunt overzien door middel van een skill-tree. Maar ook bepaalde andere gameplay-aspecten – waar je miracles kunt vinden en hoe die te gebruiken – wordt beter uitgelegd in twee.
Had meer verbeterd mogen worden
Het is dan ook eigenlijk vreemd dat ze niet meer hebben aangepast. Ik snap dat het ports zijn, maar op deze manier is het het bijna niet waard om één te spelen. Het is niet zo dat er helemaal geen veranderingen zijn ten opzichte van het origineel: er is een moeilijkheidsgraad toegevoegd en je hebt nu de optie om de timing en delay van je inputs aanpassen. Grafisch is het natuurlijk ook verbeterd, maar onder de pracht en praal zit nog steeds dezelfde game die in 2008 verscheen. Compleet met de fouten die er toen ook inzaten. De fout dat deel 1 af en toe je inputs niet leest zit er bijvoorbeeld nog steeds in. Zou het echt teveel hebben afgedaan aan het origineel om dat te veranderen?
En dan heb ik het nog niet eens gehad over de delen die simpelweg verouderd zijn. Het is interessant om te zien hoe snel quality-of-life-verbeteringen normaal worden. Zo ergerde ik me plotseling dood aan het feit Patapon geen auto-save bevat of een ‘skip’-button waarmee je cutscenes kunt skippen. Daarover gesproken, Bandai Namco, was het upgraden van de cutscenes echte teveel gevraagd? De rest van de game ziet er prachtig uit op mijn Switch 2, waarom zit ik tijdens de cutscenes naar uitgerekte pixels te kijken?
Is Patapon 1+2 Replay je tijd waard?
Patapon 1+2 Replay heeft goed de tand des tijd doorstaan. Het zijn nog steeds ontzettend verslavende games, zowel door zijn simpele (maar toch verdacht moeilijke) gameplay en de stijl die het geheel bij elkaar brengt. De muziek is heerlijk en zorgt ervoor dat de herhalende elementen, je zit toch grotendeels dezelfde vier knoppen in te drukken, lange tijd leuk blijven. De afwisseling tussen management, strategische rhythmgame en af en toe een minigame helpt daar ook aan mee. Wel moet gezegd worden dat twee in bijna elk aspect beter uit de verf komt dan één. De timing voelt beter, het bouwen van je leger kan sneller en makkelijker en de missies geven meer voldoening. Beide hebben hun fouten, maar door de leuke stijl, heerlijke muziek en vermakelijke gameplay is het zeker een ‘replay’ waard.
