Op 14 mei verscheen Perfect Tides: Station to Station digitaal voor de Nintendo Switch. In januari kwam dit narratieve point-and-click-avontuur al naar de pc via Steam, waar het zeer positief ontvangen is. Station to Station is de opvolger van Perfect Tides uit 2022. Beide games zijn van de hand van ontwikkelaar Meredith Gran (studio Three Bees). Zij begon haar carrière als animator en cartoonist. Zo schreef en tekende ze de webcomic Octopus Pie. Nadat ze daar in 2017 mee stopte maakte ze de overstap naar videogames. Voor Perfect Tides liet ze zich inspireren door de point-and-click-games uit haar jeugd. Dit eerste deel is nog niet op de Switch uitgekomen, maar die release is wel aanstaande bevestigt Gran. Gelukkig is de recent verschenen opvolger als een losstaand verhaal te spelen. Dat hebben we de afgelopen dagen dan ook met veel plezier gedaan. Lees daarom snel verder voor onze review van Perfect Tides: Station to Station!
Volg de 18-jarige Mara tijdens haar eerste studiejaar
In de Perfect Tides-games stap je in de schoenen van Mara Whitefish. In het eerste deel – dat zich afspeelt in 2000 – is Mara een tiener van 15 jaar. Ze woont dan nog op het eiland Perfect Tides met haar moeder en oudere broer. In Perfect Tides: Station to Station is het 2003 en volgen we de 18-jarige Mara tijdens haar eerste jaar aan de universiteit in ’the City’ (een fictieve versie van New York). Mara wil graag schrijver worden, daarom studeert ze ‘Creative Writing’ aan de State University of Creative Studies (SUCS). Wel woont ze nog bij haar moeder net buiten de grote stad, waardoor ze dagelijks met de trein heen en weer reist. Maar bij het studentenleven horen ook borrels en feestjes. Gelukkig kan ze dan terecht bij haar jeugdvriend Daniel die wel in de City woont. Bij de start van de game heb je net een nacht bij Daniel gecrasht. In het vervolg ben je als speler een jaar lang getuige van Mara haar leven – met alle bijbehorende ups en downs.
Heerlijk coming-of-age verhaal
Het resultaat is een heerlijk scherpzinnig, grappig en hartverwarmend coming-of-age verhaal. Je beleeft 2003 echt door de ogen van Mara: je gaat naar college, leest boeken, schrijft papers, spreekt af met vrienden, raakt dronken, dood de tijd met een flutfilm in de bioscoop, wordt verliefd én probeert er ondertussen ook nog achter te komen wie je bent en wat je wil bereiken in je leven. De dialogen zijn meesterlijk. Mara kan geweldig onhandig, maar eerlijk uit de hoek komen. Bovendien lees je als speler ook haar gedachten waardoor je haar angsten en onzekerheden leert kennen.
Ook als het gaat om het neerzetten van 2003 wordt duidelijk dat dit met zorg is gedaan. Mocht je dat jaar ongeveer dezelfde leeftijd als Mara hebben gehad zul je veel uit die tijd herkennen. E-mails lezen en beantwoorden kan op de pc in de universiteitsbibliotheek of bij je ouders thuis. Contact onderhouden doe je door een sms’je te sturen of gewoon nog te bellen met je ‘Nokia’. En wie weet heb je de comedy Anger Management zelf wel in de bioscoop bewonderd.
Gameplay ondersteunend aan narratief
Perfect Tides: Station to Station wordt omschreven als een point-and-click-avonturengame. Persoonlijk vind ik het meer een visual novel met exploratie, keuzemomenten en point-and-click-besturing. De focus ligt duidelijk op het narratief en de gameplay is daar ondersteunend aan. Zo bestuur je Mara met je linker Joy-Con en met de rechter Joy-Con ga je via de witte cursor in je scherm de interactie aan met je omgeving. Niet zozeer om voorwerpen te verzamelen om daarmee puzzels op te lossen, maar vooral om gesprekken aan te gaan of een keuze te maken – bijvoorbeeld in hoe je je vrije middag besteedt of hoe je op een oude bekende reageert. Het verkennen en actief klikken vormt een prettige afwisseling met het vele lezen. Ook leuk is dat je op verschillende plekken boeken vindt. Die kun je later weer weggooien of ruilen voor andere. Vergeet alleen niet om ze eerst te lezen, want daarmee vergroot je je kennis en dat komt goed van pas bij je schrijfwerk.
Schrijfopdrachten
Gedurende het jaar zul je namelijk een aantal schrijfopdrachten moeten voltooien. Op je telefoon verzamel je niet alleen de contactgegevens van de mensen die je ontmoet, maar ook een lijst met onderwerpen. Die lijst heb je nodig voor de schrijftaken. Zo zul je elke keer een primair en secundair onderwerp moeten kiezen. Het is leuk dat je voor je studieopdrachten ook echt een beoordeling terugkrijgt – al beïnvloeden die resultaten de voortgang niet. Als speler heb je met de keuzemomenten en schrijftaken weinig invloed op het overkoepelende verloop of de uitkomst. De dialogen kunnen hierdoor wel net wat anders zijn, maar als het gaat om de belangrijkere zaken dan maakt Mara haar eigen keuzes en formuleert ze haar eigen gedachten en gevoelens. Als speler ben je daar slechts getuige van. Verwacht trouwens geen groots einde. Wanneer het jaar voorbij is gaat het leven gewoon door – ook dat van Mara.
Must-play voor liefhebbers van verhalende games
Na zo’n 12 uur ‘spelen’ zit je tijd met Mara erop en ben je getuige geweest van een jaar met herkenbare situaties, ongemakkelijke gesprekken over seks, drugs en de dood, liefdes(verdriet) én een geweldige karaoke-avond. De game balanceert prachtig tussen momenten van intens geluk, zelfkritiek, verdriet en alledaagse sleur. Daar heb ik echt van genoten, net als van de pixel-art en de animaties. Je merkt dat ik een gedetaileerde beschrijving van het jaar 2003 en alles wat Mara meemaakt bewust vermijd. Dit is namelijk een ervaring die je echt zelf moet beleven.
De game heeft geen voice-acting, wel ondersteunde geluidseffecten en achtergrondmuziek. De besturing kan soms wat clunky zijn, maar ik weet niet of dit een prestatiedingetje is of een bewuste keuze á la games in 2003. Uiteindelijk is Perfect Tides: Station to Station voor liefhebbers van verhalende games gewoon een must-play. Je vindt de titel voor €19,49 in de Nintendo eShop. Meredith Gran blijkt een meester in de vertelkunst. Ik kan dan ook niet wachten totdat ook deel 1 – Perfect Tides – voor de Nintendo Switch uitkomt.
