The Drifter is een game van Australische indiegamestudio Powerhoof en werd oorspronkelijk alweer in 2019 aangekondigd. De ontwikkelaar gaf toen al aan dat het ‘eindproduct nog erg ver weg was’ en daar was geen woord van gelogen. In 2025 kwam de game pas naar Steam. Daar bleken mensen echter zeer gecharmeerd te zijn van deze 2D-point-and-click-game. De stijl, de puzzels, het adrenaline gevulde sci-fi-pulp-verhaal … mensen gaven aan dat het precies de juiste tempo wist te houden, niet te moeilijk was, en vooral een erg leuk verhaal had. Nu, weer een jaar later, kwam de game naar de Nintendo Switch. Dus bij deze de vraag, hebben al die mensen gelijk?
Klassieke point-and-click
Laten we bij het begin beginnen. Over de gameplay van The Drifter valt eigenlijk niet zoveel te vertellen. Het is een point-and-click-game. Je klikt je door verschillende plaatsen heen, waarbij je alles onderzoekt wat je tegenkomt. Soms krijg je wat informatie, soms krijg je een voorwerp en deze voorwerpen gebruik je weer op andere plekken om het verhaal door te laten gaan. Soms moet je voorwerpen met elkaar combineren om iets nieuws te maken, en vaker wel dan niet moet je bepaalde acties op een bepaalde volgorde doen voordat ze de juiste uitkomst bieden.
De meeste van dit soort point-and-click-avonturen zijn dan ook aardig recht door zee. Het zijn vaak moordmysteries of een soort puzzelgame, waarbij je langzaam maar zeker de waarheid bovenwater haalt. The Drifter doet dit ook, maar heeft wel besloten daarbij een aantal stoppen door te slaan. Niets geen langzame ‘whodunnit’, we gaan hier voor de actie. Voor de complottheorieën, dodelijke situaties en een sci-fi-plot dat boven alles nog behoorlijk goed in elkaar zit.
Mick’s ontzettend slechte dag
Jij speelt als Mick Carter, een dakloze man van middelbare leeftijd die de afgelopen vijf jaar van hot naar her reist. Op de vlucht voor iets persoonlijks blijft hij nooit lang op één plaats, tot hij een telefoontje van zijn zus krijgt. Zijn moeder is overleden en hij moet naar de begrafenis komen. Hij verstopt zich in een trein om in zijn geboorteplaats te komen, maar daar aangekomen vinden de problemen hem en stapelen ze zich razendsnel op. Nog niet eens uit de trein is hij getuige van een brute moord, uitgevoerd door mysterieuze figuren in zwarte kledij en drie gloeiende ogen. Deze weten hem te pakken en slaan hem knock-out. Wanneer hij bijkomt, is hij onderwater met een zak over zijn hoofd, handen achter zijn rug gebonden en net genoeg lucht om zich te realiseren dat hij flink in de penarie zit. Je krijgt de vrijheid om hem te helpen ontsnappen, maar in de paar seconden die je hebt zal het je niet lukken.
Mick verdrinkt … maar het verhaal eindigt niet. Een fel wit licht verschijnt en tot jou (en Mick’s) verbazing bevind je je een stukje terug in de tijd, net voor het moment dat hij verdronk. Met de kennis die je nu hebt lukt het je wel te ontsnappen (of misschien na nog een paar keer), maar als je aan land kruipt merk je dat de problemen pas net zijn begonnen. Het is aan jou om uit te zoeken wat er hier precies aan de hand is, wat Mick met zijn nieuwe onsterfelijkheid aan moet, waarom verschillende partijen hem dood willen hebben en hoe hij niet gillend gek wordt.
Ontzettend leuke game
En eigenlijk heb ik maar één ding te zeggen over deze game: het is ontzettend leuk. Vanaf het moment dat het verhaal aangaat is het aan, en de zes tot acht uur gameplay die daarop volgen sleuren je steeds dieper het absurde verhaal in. Wat je speelt is daarnaast te verdelen in twee stukken: de rustige stukken waarin je informatie verzamelt en de stukken waarin Mick’s leven in gevaar is. In de eerste kun je lekker met voorwerpen spelen, dingen combineren en proberen informatie te verzamelen om uit te zoeken wat er aan de hand is. In die laatste heb je vaker wel dan niet een tijdslimiet. Als je niet op precies de goede volgorde iets uitvoert, komt Mick gruwelijk aan zijn einde … om daarna weer tot leven te komen tot je snapt wat je moet doen.
Fantastisch tempo, niets duurt te lang
En ik moet zeggen, het tempo waarmee deze twee zich afwisselen is perfect. Nergens heb ik het idee gehad dat iets te lang duurde. Zelfs het klassieke point-and-click-probleem: dat de logica soms ver te zoeken is, viel in de Drifter wel mee. Dat komt door verschillende dingen. Zo kun je ervoor kiezen om een soort ‘selecteer-wiel’ te gebruiken op de Switch. In plaats van dat je met je muis het hele scherm over moet om te zoeken wat je kunt selecteren (wat overigens nog steeds een optie is, de game ondersteunt de muisbesturing van de Switch 2!) gebruik je de rechterstick en kun je wat je kunt selecteren afgaan. De game loopt er dan wel naartoe. Valsspelen misschien, maar het is hierdoor moeilijk om iets te missen. Het houdt het tempo hoog, en dat geldt ook voor de subtiele hints die hier en daar gegeven worden. Opmerkingen als “ik hoef nu nog niet in het telefoonboek te kijken, pas als ik een naam heb.” helpen je realiseren dat je eerst ergens anders moet zoeken, wat tijd en frustratie bespaart.
Goed verhaal, betere voice-acting
Het verhaal is daarnaast ontzettend intrigerend en ook goed geschreven. De personages zijn excentriek en interessant, de motieven begrijpelijk, de dialogen kloppen en de voice-acting is daarnaast fanatisch. Alles is ingesproken in deze game en dat maakt het allemaal nog net wat beter. Serieus, ik weet niet welke huur de voice-acteur van Mick moest betalen, maar die man acteert alles bij elkaar. Weet je nog dat ik zei dat hij op verschillende punten gruwelijk dood gaat, en dan maar terug blijft komen totdat ik het goed doe? Ik begon daadwerkelijk meelij met hem te krijgen. Sorry Mick, ik doe echt mijn best! Maar ook de rest van de castleden zijn fantastisch. Je kunt niet anders dan meegesleurd worden door het verhaal. Het is misschien niet een goed verhaal, maar het is te leuk om je daar echt iets van aan te trekken. Het is pulp, maar het is wel verdraaid goede pulp.
De stijl is daarnaast prachtig. Het is een retro-pixelstijl die de Sierra-games van vroeger nabootsen, maar dan met met sfeer en details. De omgevingen zijn fantastisch, met een heerlijk noir-gevoel vol harde schaduwen, silhouetten en donkere kleuren. De personages hebben daarnaast allemaal zeer expressieve animaties. Het is verwonderlijk hoe expressief iets kan zijn dat maar het minimale aantal pixels voor ogen heeft. Oh, en de muziek verdient ook een pluim. De synthwave-achtige stijl past perfect bij het geheel.
Tot slot
Uiteindelijk is The Drifter vooral erg leuk. Doet het iets nieuws of innovatiefs voor het genre? Nee niet echt. Is het een goed verhaal? Ook niet per se. Is het een ontzettend leuk verhaal met goed geschreven personages en een plot dat vanaf het begin meteen de bocht uitvliegt? Jazeker! Had ik dit willen missen? Zeker niet! Raad ik het aan iedereen aan die op zoek is naar een leuke point-and-click-game? Voor de volle 100%!
