even if TEMPEST was de eerste game van Voltage Inc. die speciaal voor de Nintendo Switch werd ontwikkeld. Ondanks bugs was de game een groot succes en kreeg het een aantal jaar later zelfs een fandisk, even if TEMPEST Dawning Connections. Al snel kondigde Voltage Inc., tegenwoordig AmuLit voor de consolegames, nog drie games aan die speciaal voor de Switch zouden worden gemaakt. The Red Bell’s Lament was de eerste van het stel en verscheen halverwege vorig jaar. In december was het tijd voor de release van Neon Clash -Echoes of the Lost-. De laatste game laat nog even op zich wachten, maar zal later dit jaar verschijnen onder de naam sins of KALEIDO. In deze review nemen we Neon Clash -Echoes of the Lost- verder onder de loep.
Eén route
Het lijkt haast het handelsmerk van de speciaal voor de Switch ontwikkelde games van AmuLit te zijn: meerdere love interest’s (LI’s), maar slechts één route. Deze aanpak begon bij even if TEMPEST, keerde terug in The Red Bell’s Lament en nu heeft Neon Clash het opnieuw. Als je gewend ben aan otome waarbij elke LI een eigen route heeft, dan kan dit wat tegenvallen. Er is daardoor wat minder ruimte om op het koppel in te zoomen. Daarvoor in de plaats krijg je een sterkere focus op het verhaal.
De opbouw is zoals gezegd wat anders in deze otome vergeleken met gelijksoortige games. Het verhaal is lineair en verdeeld in meerdere hoofdstukken. In elk hoofdstuk staat een LI centraal waarmee je tijd doorbrengt. Echte liefde bloeit dan nog niet op, maar de signalen zijn overduidelijk. Wanneer je de TRUE Ending behaalt, speel je de romantische eindes vrij. Pas in die eindes krijg je de echte romantiek voorgeschoteld en natuurlijk het opbiechten van de gevoelens voor elkaar. Net als in even if TEMPEST vind ik de romantiek tegenvallen. Het voelt meer als een sterk geschreven verhaal met een vleugje romantiek dan otome. Hopelijk haalt AmuLit hetzelfde trucje uit door een fandisk uit de brengen, waarmee de missende romantiek ruim goedgemaakt wordt.
Maffia
Neon Clash -Echoes of the Lost- is gebaseerd op het verhaal Romance of the Three Kingdoms. Voor wie dus bekend is daarmee, zal een hoop dingen herkennen. In Neon Clash volg je het leven van Liu Kroa, de rechtmatige opvolger van de Liu-familie. Elf jaar geleden werd de Liu-familie uitgewist. Kroa overleefde het en leeft sindsdien als een koerier voor allerlei schimmige zaakjes. Het land Kumyo wordt geregeerd door maffia-families. Wanneer Kroa de enige andere overlevende van de Liu-familie tegenkomt, besluit ze te vechten.
Als je van actie houdt, dan zit je met Neon Clash goed. Er gebeurt zo enorm veel dat je constant maar verder wil blijven spelen tot het opeens over is. Gedurende het verhaal krijg je regelmatig keuzes voorgeschoteld. Hiermee beïnvloed je het verhaal en welk einde je krijgt. Daarnaast kan je tegen slechte eindes aanlopen als je de verkeerde keuze maakt. Ondanks dat er geen routes zijn, is er door deze verschillende eindes toch een reden om de game te blijven spelen tot je alle eindes hebt gezien.
Geweldige artstijl
Ik mag een hoop otome gespeeld hebben, maar Neon Clash wist me gelijk te pakken met de fantastische artstijl. Het kleurgebruik en de designs van de personages zijn uitstekend. Het past zo ontzettend goed bij het verhaal en de maffia. Wat mij betreft een hoogtepunt van deze game. Ditzelfde zie je terug in de eigenheid van de LI’s. De game heeft vier LI’s: Gante Lowd, Zhang Hiyok, Sodyk Mun en Sun Maslo. Ze verschillen allemaal duidelijk van elkaar en zijn niet zo generiek als wat je in sommige andere otome ziet.
Omdat de maffia een grote rol speelt, is het niet verrassend dat er heftige thema’s voorkomen. Drugs, moord, seksueel overschrijdend gedrag en meer kom je tegen in het verhaal. Heb je moeite met heftige thema’s, dan kan je Neon Clash beter overslaan.
Geen bugs
Een groot pluspunt van Neon Clash is dat ik geen bugs ben tegengekomen. Het klinkt een beetje gek, want een otome heeft zelden bugs, maar dat was wel anders bij AmuLit’s vorige releases. Zowel even if TEMPEST als The Red Bell’s Lament hadden gamebrekende bugs. Zelfs na al die jaren zijn de vele willekeurige crashes in even if TEMPEST niet opgelost. Het stomme is dat de ervaring per persoon verschilt. De een heeft er meer last van dan de ander en er valt geen peil op te trekken. Bij The Red Bell’s Lament ging het rond de release ook niet best. AmuLit kwam toen al snel met een statement over de bugs en waar je op moest letten om ze te voorkomen. Gelukkig is het bij Neon Clash een stuk beter gegaan. Op een paar tikfouten en het kleine lettertype na heb ik vrij weinig op deze release aan te merken. Hopelijk gaat dat de nieuwe standaard zijn voor AmuLit’s releases.
