Dark Auction werd alweer even geleden, in september 2023, aangekondigd. Toen trouwens nog onder de titel Dark Auction: Hitler’s Estate. Na een succesvolle Campfire crowdfunding waar 464% van het oorspronkelijke doel werd behaald, kreeg de titel twee jaar later een releasedatum. Afgelopen 29 januari was het zover, toen verscheen deze mysterie-game van IzanagiGames voor o.a. de Nintendo Switch.
Veel spelers keken uit naar de release omdat er een aantal grote namen aan hebben meegewerkt. Zo is het verhaal geschreven door Rika Suzuki, de schrijver van Nintendo DS-games Hotel Dusk: Room 215 en Another Code; Trace Memories. De personageontwerpen zijn van de hand van Kosuke, de illustrator van GANGSTA. En de muziek is gecomponeerd door Monster Hunter componist Yuko Komiyama en Tsukasa Masuko, bekend van zijn werk voor de Megami Tensei-serie. Ook ik had daarom hoge verwachtingen. Vooral omdat het hele idee van de game mij zo aansprak. Ik kan alvast verklappen dat deze bizarre veiling mij van begin tot eind in zijn greep heeft gehad.
Valse start?
Voordat ik het concept van Dark Auction toelicht is het goed om aan te geven dat er rondom de release van Dark Auction wat commotie is geweest over AI-gebruik. Spelers lieten op Steam negatieve reviews achter omdat zij constateerden dat bepaalde beelden AI-gegenereerd waren, terwijl dit niet vermeld stond. Daarop hebben de devs direct gereageerd, én actie ondernomen. Want de eerste afbeelding wordt spoedig via een update vervangen (zie X-post). Inmiddels staat ook op Steam informatie over de door AI gegenereerde inhoud. In de Switch-versie die ik heb gespeeld waren de oude afbeeldingen nog zichtbaar, maar gisteren (op 12 februari) is de game geüpdatet.
Een uitnodiging voor een exclusieve veiling
Terug naar de setting van Dark Auction. Het is 1981, ergens in Europa. De 18-jarige Noah Crawford woont samen met zijn vader Leonard, een gefaalde schrijver geobsedeerd door zijn onderzoek naar de mysterieuze ‘Dictator X’. Noah wil niets liever dan dat zijn vader een ander doel in het leven vindt, maar Leonard denkt er niet aan. Zelfs niet met de geldproblemen die dit oplevert. Op een dag ontvangt Leonard een uitnodiging voor een exclusieve veiling waar voorwerpen onder de hamer gaan die een link hebben met Dictator X. Noah waarschuwt zijn vader niet te gaan, maar Leonard kan de uitnodiging niet naast zich neer leggen. Hij vertrekt naar Geheimnis Castle, een eeuwenoud kasteel, met de belofte alles uit te leggen wanneer hij terugkomt. Alleen komt Leonard niet terug. Op zoek naar zijn vader reist Noah hem achterna naar Geheimnis Castle. Daar ziet Noah het ondenkbare. Hij kan vervolgens niet anders dan een deal aangaan met de veilingmeester en deelnemen aan een onheilspellend evenement.
Herinneringen vormen de sleutel
Wat volgt is een boeiend verhaal over een bizarre veiling. Om spoilers te voorkomen houd ik de beschrijving bewust algemeen. Elke dag vindt er een veiling plaats. Daarin zijn een bijzondere rol weggelegd voor Noah en een opmerkelijk apparaat, de EPO. Dit is een soort EEG-instrument dat via de elektroden op het hoofd van de deelnemer in staat is om diens herinneringen te filteren. De veilinggasten bieden namelijk niet met geld, maar met hun herinneringen. Alleen blijken deze door geheimen of trauma’s beschadigd te zijn. Een veiling slaagt wanneer het Noah lukt om de herinneringen (of memory film zoals de game ze noemt) volledig te herstellen. Alleen dan wordt de verborgen waarheid achter het geveilde object onthuld – en daarmee het noodlottige verhaal van de betreffende deelnemer.
Met 5 veilinggasten (Edgar, Otto, Christoph, Karla en Lorraine) valt er genoeg te ontdekken, al blijft de vraag: wat is er toch met Leonard gebeurd en wat is het mysterie achter deze duistere veiling rondom de voorwerpen gelinkt aan Hiltler Dictator X? Waarom de oorspronkelijke titel Dark Auction: Hitler’s Estate niet is behouden is mij trouwens nog steeds een raadsel. Want al is de naam van Hitler in de game vervangen door Dictator X, de beelden en het verhaal verwijzen duidelijk naar WO II.
Visual novel met lichte point-‘n-click- en puzzelelementen
De gameplay is een mix van een 2D-visual novel, first person point-‘n-click-exploratiemomenten, en veilingen die een beroep doen op je redeneervaardigheden (vergelijkbaar met de Danganronpa- of de Phoenix Wright-games). Het verloop is echter vrij lineair. Tijdens de in-game dagen staat er elke dag een andere veilinggast (’target’) en bijbehorend voorwerp centraal. De dagelijkse structuur volgt Noah die informatie moet verzamelen (zowel over de persoon als het te veilen object), een ontmoeting heeft met de veilingmeester en aan het eind van de dag deelneemt aan de veiling. Een duidelijke volgorde die mogelijk wat repetitief aan kan gaan voelen, al heb ik dat niet zo ervaren.
Om het mysterie te ontrafelen heb je een Word Cloud tot je beschikking, jouw ‘geheugen’ waarin je alle aanwijzingen verzamelt. Een super leuk idee, die je naar mijn smaak helaas te weinig nodig hebt. Het is vooral de game die stuurt en niet jij als speler. Iets over het hoofd zien tijdens het verkennen kan niet, want de game laat je net zolang rondkijken totdat je alle benodigde zaken hebt gespot. Ook de keuze voor een trefwoord voor bijvoorbeeld het opzoeken van een boek in de bibliotheek of het openen van een locker maak je niet zelf, dat doet de game voor je. Het was leuker geweest als je dan zelf een poging had mogen wagen op basis van je Word Cloud. Tijdens de veilingen ben je dan wel weer meer aan zet. In vier fasen is het aan jou om de puzzelstukjes te leggen. In theorie kan dit faliekant misgaan en is een game-over mogelijk. Maar vervolgens kun je een nieuwe poging wagen, net zolang totdat je wel de juiste termen/fragmenten kiest en de herinnering herstelt.
Niet perfect
Ken je dat gevoel van liefde op het eerste gezicht wanneer je een game opstart? Dat had ik met Dark Auction. Vanaf de eerste openingsscène was ik geboeid en zat ik op het puntje van mijn stoel om samen met Noah het mysterie te ontrafelen. Helaas kwamen er tijdens het spelen toch wel wat scheurtjes in die liefde. Dat had niets te maken met het verhaal of de personages, want die zijn steengoed. Net als de Japanse voice-acting en de muziek.
De scheurtjes zitten in de knullige 3D-animaties (personages die op een lage framerate bewegen), de grammaticale tekstfouten (of zelfs namen die niet kloppen), en de eerdergenoemde beperkte vrijheid tijdens het exploreren. Vooral de eerste twee punten zijn jammer. Juist omdat de 2D-visuals zo prachtig zijn is het contrast met de 3D-beelden groot. En een enkele tekstfout kan voorkomen, maar het waren er wel erg veel. Laten we hopen dat de tekstuele issues met de recente update verholpen zijn.
Nog steeds een dikke aanrader
Uiteindelijk blijft Dark Auction voor mij een ijzersterke game. Het verhaal had me vanaf de start in zijn greep en heeft me niet meer losgelaten. Waar het voor mij in uitblinkt is de hoopvolle boodschap die het uitdraagt. De game vertelt over een groep jonge mensen die verantwoordelijkheid nemen voor hun toekomst nadat ze de waarheid over het verleden hebben geleerd. Het heeft mij laten nadenken over de generaties voor ons. Hoe goed kennen wij de verhalen en geschiedenis van onze ouders, opa’s en oma’s? Als een game dat voor elkaar krijgt is het voor mij een dikke aanrader, ook als ik de hierboven genoemde punten meeweeg.
