Final Fantasy VII is misschien wel één van de meest iconische JRPG’s ooit en in 2020 verscheen de eerste game in een trilogie die de game volledig zou remaken. Later verscheen het tweede deel, Rebirth, en op het derde deel wachten we nog. Hoewel de games al lang uit zijn op PS5 en pc, verscheen Remake (deel 1) eerder dit jaar voor de Switch 2. Deze beoordeelden wij erg goed, maar nu is het de tijd aan Rebirth. Deze game vraagt flink meer van de Switch 2, dus de vraag is dan ook hoe goed draait deze game?
Final Fantasy VII: Rebirth begint het spel een stuk in het verleden, in een tijd dat Cloud nog een SOLDIER was, maar keert al snel terug naar de directe opvolging van de gebeurtenissen in Remake. Cloud en zijn team zijn uit Midgar gevlucht voor Shinra. Waar in het eerste deel de strijd tegen Shinra het voortouw nam, is dat hier een stuk anders. Sephiroth krijgt namelijk de meeste aandacht van het spel. De doorgedraaide ex-SOLDIER is namelijk een gevaar voor de hele wereld en nog meer dan Shinra. Al komt je zeker genoeg Shinra-leden nog tegen.
In deze game merk je ook wel dat er iets meer vrijheid is genomen met bepaalde verhaalbeats uit het oorspronkelijke spel, al zijn de meest heftige en emotionele elementen zeker intact. Zo heeft Cloud steeds meer last van hoofdpijn, hallucinaties en meer effecten van het feit dat zijn geheugen kapot is. Het is een emotionele rollercoaster die ook voor bekenden van het origineel erg goed in elkaar zit. Het heeft eigenlijk alles wat je nodig hebt voor een goed verhaal. Twists, goed geschreven personages, humor, maar ook drama.
Grote open gebieden zijn prachtig, maar zwaar.
In Rebirth ga je door een enorme wereld met diverse gebieden die grotendeels open zijn om te verkennen. Als speler heb je veel meer vrijheid om je door de wereld te bewegen en is er ook meer te doen. Van vele side quests, tot het vinden van Chocobo om op te rijden, geheimzinnige research voor Chadley. De diverse locaties die je aandoet zoals de Grasslands of Costa del Sol zijn over het algemeen prachtig, maar hier merk je wel goed de limieten van de Switch 2. Waar Square Enix heeft gekozen om veel begroeiing intact te laten voor het spel is dat merkbaar doordat er erg veel pop-in is hiervan. Hierdoor zijn soms opraapbare voorwerpen wat minder goed te zien op tijd. Ook valt het op dat bewegende assets zoals mensen stoppen met bewegen als je een bepaalde afstand tot ze hebt.
Hoewel dat soms een beetje irritant kan zijn, werkt de game erg goed op de Switch 2. De performance is stabiel en je hebt eigenlijk verder nergens last van. Het enige waar het spel soms wat moeite mee had was de HDR. Soms bleef een gebied erg donker of juist overbelicht. Maar dit kwam niet erg vaak voor.
Gevechten zijn verder uitgewerkt
Tegenover Remake heb je een stuk uitgebreidere gevechten. Niet alleen is het een stuk makkelijker om verschillende abilities te krijgen, de game heeft ook wat vernieuwingen toegevoegd. Naast de al eerder gebruikte onderdelen als Limit, ATB-gauges voor abilities, spells, summoning en normale aanvallen, heb je nu ook Synergy Attacks. Deze speciale aanvallen gebruik je samen met een teamgenoot en afhankelijk van de aanval kan het meer als support zijn of juist een aanval. Sommigen hebben bovendien effect op elementen als je Limit waardoor je sterkere aanvallen kunt gebruiken met een volle Limit-gauge. Ook is het mogelijk tijdelijk unlimited MP te krijgen of meer ATB-gauges te krijgen.
Naarmate je verder speelt, zul je meer mogelijkheden krijgen dus het is zeker slim om af en toe je team te wisselen om te kijken voor de mogelijkheden. Als nadeel hebben je tegenstanders ook een wat beter arsenaal gekregen. Zo kunnen die ook flinke combo’s uitvoeren die ervoor zorgen dat je in één klap dood bent.
Minigames tot in den treure
Deze game zit echt bomvol met minigames die je kunt spelen. Van een erg goed uitgewerkt kaartspel Queens Blood tot pianospelen, tactische spellen, racen en meer. Op zich zijn de meeste van deze spelletjes wel leuk ontworpen en uitgedacht, maar het pijnpunt hier zit hem in de verplichting. Veel van de spellen komen namelijk wel op een manier voorbij in het hoofdverhaal. Soms op zo’n manier dat je verplicht meerdere rondes moet spelen. En als je dan toch bezig bent is het ook wel handig om voor de beste beloning te gaan. Aangezien die beloningen regelmatig erg goed zijn. De enige waar ik echt geen genoeg van kon krijgen is Queen’s Blood.
In het begin is dat nog wel leuk, maar al snel voelt het als een vertraging van de flow van het spel. Een moment waar je uit de game gehaald wordt om maar wat opvulling te doen. Ik waardeer enorm de moeite die de ontwikkelaars in de goede uitwerking hebben gestoken. Echter, had ik liever wat meer diepgaandere side quests gehad. Zeker in bepaalde hoofdstukken waar het vooral bestaat uit één gevecht en scènes had wat meer gameplay verwerkt mogen zitten.
Gelukkig voor de spelers die minder hebben met de minigames is er met deze versie nog wat goed nieuws. Je kunt namelijk door middel van streamlined progression meer schade aanrichten binnen minigames. Heel eerlijk, aangezien ik dit spel nu een tweede keer doorspeel: heb ik hier zeker gebruik van gemaakt voor minigames als Fort Condor.
Open wereld, met vooral herhaling
Rebirth bevat zoals ik al noemde flinke open gebieden. Soms ben je door de voortgang van het verhaal gebonden aan één gebied, maar meestal kun je vrij reizen tussen de gebieden. Tijdens het verkennen is er enorm veel te beleven. Van het verslaan van vele vijanden tot het helpen van Chadley om onderzoek te doen in het gebied. Natuurlijk kun je met verschillende side quests ook verschillende inwoners van het gebied helpen.
In eerste instantie werd ik erg blij van de wereld. Zelfs met de pop-in was het een wereld die ademde en er prachtig uitziet. Echter, naarmate het spel vorderde kwam hier juist wat teleurstelling voor in de plaats. De wereld is op veel plekken erg leeg. Hoewel er een diversiteit is aan vijanden voelt het niet echt aan alsof het er veel zijn. Al snel nadat je de wereld betreedt ontmoet je Chadley, een cyborg die ook al in Remake zat. Hij vraagt je hulp met het verkennen van de wereld.
Zo moet je torens activeren, opgravingen doen, vechten tegen speciale vijanden en synchroniseren met een Life Spring of een altaar voor een Summoning Materia. In het begin deed ik nog braaf alle objectives. Wat een stuk of 30 per gebied is. Echter, na de zoveelste toren voelt het te saai om het weer verder te doen. De beloningen zijn over het algemeen niet groots genoeg. Afgezien van opdrachten om summoning altars te vinden. Aangezien je hier dus nieuwe Summoning Materia door vrij kon spelen. Maar, voor de meeste objectives was de fast travel-locatie het nuttigste.
Dit is zonde want de missies die je krijgt om inwoners te helpen zijn vaak wel leuk. Deze bieden wat diepgang naar de wereld, maar laat je ook je vriendschap/relatie met je teamgenoten verbeteren. Het brengt je soms naar speciale gebieden in de wereld en laat je bijzondere momenten meemaken tussen je teamgenoten. Bovendien krijg je er ook nog eens flink wat beloningen voor.
Ook op Switch 2 nog uitstekend vermaakt
Hoewel ik de game al lang en breed heb doorgespeeld op de PS5, heb iik mijzelf weer erg vermaakt met de Switch 2-versie. De game ziet er nog steeds erg goed uit, ondanks de verschillende concessies die gedaan zijn. Waar sommige elementen zoals gevechten en de wereld ontdekken dieper zijn dan het eerste deel in de trilogie, is het niet altijd beter. Voor nieuwkomers is dit echter een uitstekende versie als je graag onderweg speelt of geen andere consoles hebt. Ik kijk in elk geval al enorm uit naar het derde deel in de serie.
