The Adventures of Elliot: The Millennium Tales is een nieuwe actie-RPG van de makers van Octopath en Bravely Default. Dat het er prachtig uit zou zien was dan ook meteen al een gegeven, maar zowel Octopath als Bravely default zijn turn-based RPG’s. Ik was dan ook lichtelijk nieuwsgierig, want hoe zou een actie-RPG eruit zien? Hoe moest ik dat voor me zien? Tijdens de release van de demo kwam daar een antwoord op: als The Legend of Zelda blijkbaar. Veel mensen die de demo speelden vergeleken het al snel met de oudere The Legend of Zelda-games, en ik snap waar die vergelijking vandaan komt. Op bepaalde punten heeft de game er inderdaad veel van weg. Maar is dat erg? En weet The Adventures of Elliot: The Millennium Tales ook zijn eigen identiteit te vinden?
Op avontuur in Philabieldia
Laten we bij het verhaal beginnen. In The Adventures of Elliot volg je, je raadt het al, de avonturen van Elliot. Elliot woont op het continent Philabieldia, een continent dat het nogal zwaar te verduren heeft gehad. Waar vroeger de mensen vrij gebruik maakten van magie en de meest krachtige en interessante artefacten maakten, is dit ergens fout gegaan en in verval geraakt. Verschillende stammen van monsters hebben het continent overgenomen en de mensheid schuilt in het laatste koninkrijk, Huther. De koninkrijk is veilig, maar alleen omdat de prinses een spreuk in stand houdt die hen beschermt. Het leven is dus behoorlijk moeilijk en de mensheid probeert de vele ruïnes vlakbij het koninkrijk te onderzoeken in de hoop magische items te vinden.
Oké verhaal, simpele personages
Mensen die buiten de kasteelmuren op zoek gaan naar deze artefacten (om bijvoorbeeld de monsterpopulatie uit te dunnen) worden avonturiers genoemd. Elliot is zo’n avonturier, en het is zijn verhaal dat je volgt. En eerlijk, ik moest even aan Elliot wennen. Het verhaal is niet per se iets om over naar huis te schrijven. Het is zeker niet oninteressant, maar wordt vooral gebruikt om je van A naar B te krijgen. Het schrijfwerk is bij tijden cliché te noemen, en vooral bij Elliot viel dat enorm op. Hij is een avonturier. Hij is daar echt heel erg goed in. De beste, eigenlijk. Dat niet alleen, hij werkt ook nog eens voor een weeshuis. Daar is hij natuurlijk zelf ook opgegroeid. Elk kind vindt hem fantastisch. Het kleine beetje geld dat hij krijgt met zijn avonturen gaat linea recta terug naar het weeshuis. Hij zou daar veel meer mee kunnen verdienen, maar vraagt niets van mensen die het niet kunnen missen.
Daarnaast heeft Square Enix de laatste tijd er een handje van om zijn personages wat eentonig te maken. Ook hier is dat te zien. De game bevat vele excentrieke personages, maar aan de tekenstijl kun je al zien wie goed is of kwaad in het zin heeft. Elk personage dat Elliot tegenkomt heeft een rol in het verhaal, maar daarnaast wordt geen daarvan echt uitgewerkt, zelfs Elliot niet. Het blijft de gehele game ‘Hallo, ik ben Elliot, avonturier surpreme, en wil alles doen om mensen te helpen.” Erg vervelend is het gelukkig niet. De sterke kant van deze game zit hem namelijk niet in zijn verhaal.
De avonturen van Li- ik bedoel Elliot
Waar The Adventures of Elliot namelijk in straalt zijn de avonturen. Veel mensen die de demo gespeeld hebben vergelijken het met oudere titels van The Legend of Zelda, en daar zit zeker een waarheid in. Na een tijdje gaat de wereld namelijk open, en kom je erachter dat deze vol ruïnes, kerkers en interessante plekken zit om te ontdekken. Al die plekken zitten op zijn beurt weer vol met monsters om te verslaan en puzzels om op te lossen. En de structuur die het daarbij aanhoudt lijkt erg op Zelda. Geld en leven verzamelen door dingen kapot te maken? Check. Verschillende wapens (zoals bommen) en vaardigheden kopen/vinden waardoor je meer plekken kunt onderzoeken? Check. In kerkers blauwe sleutels voor kleine deuren en een rode sleutel uit een ‘Boss chest’ die de ruimte naar de eindbaas opent? Check. Een tijdreis-plot waarbij je sommige kerkers alleen in een bepaalde tijd kunt oplossen? Check. Eindbazen waarbij je een bepaalde gimmick nodig hebt om deze te verslaan? Vier ‘Shards of Life’ waarmee je meer health-punten krijgt? Ja hoor, het zit er allemaal in.
Genoeg persoonlijke identiteit
Maar is het erg dat op The Legend of Zelda lijkt? Nee natuurlijk niet! Niet alleen heeft The Adventures of Elliot dit allemaal erg goed gedaan, ook is er genoeg gedaan om het zijn eigen ding te maken. Zo zijn er bijvoorbeeld acht verschillende wapens. Deze wapens doen allemaal net even wat anders, maar het leukste is dat je dit ook nog een beetje kunt aanpassen. Iets anders wat je namelijk verzamelt is Magicite. Hiermee kun je magische edelstenen maken die je aanvallen iets veranderen. Dit kunnen kleine veranderingen zijn, zoals je ‘crit hit chance’ wat verhogen, maar ook grotere waarmee de aanvallen worden aangepast. Zodat je boemerang om je heen blijft vliegen in plaats van recht vooruit. Je kunt daarnaast sterkere versies van de wapens vinden in kerkers of als je eindbazen verslaat, waardoor je langzaam maar zeker wat sterker wordt.
Ook leuk is dat de game je beloont met hogere ‘drop rates’ als je ongedeerd blijft. Wanneer je zelf geen schade krijgt maar wel monsters verslaat, ‘chain’ je deze. Hoe langer je dit volhoudt, hoe hoger je drop-rate. Het is een simpel iets, maar het zorgt er wel voor dat je iets meer gefocust bent op alle vijanden waartegen je vecht. Elk wezentje (en natuurlijk ook de eindbazen) vechten door middel van een bepaalde gimmick of timing. Als je je chain wilt behouden, zul je deze moeten leren begrijpen. En over die gimmicks gesproken, ook die zijn nog best interessant uitgewerkt. Iedereen kent inmiddels de eindbaas die zijn mond open doet waarna je er bommen in moet gooien. Wat ik niet gewend was, was dat hij halverwege het gevecht plotseling tornado’s opriep die de bommen opzogen. Plotseling werd timing een stuk belangrijker!
Het tweede belangrijke personage
Je speciale vaardigheden zijn daarnaast niet gekoppeld aan jou. Jij bent namelijk niet de enige hoofdrolspeler in het verhaal. Na een tijdje maak je kennis met Faie, een klein elfje dat alleen jij kunt zien. Zij blijft de rest van het verhaal bij je en leert een aantal magische krachten, waarvan ze sommige met je kan delen. Het zorgt voor een interessante kijk op bekende puzzels, omdat je dus nu een tweede personage moet besturen. Zo kan ze bijvoorbeeld van je wegvliegen om verderop fakkels aan te steken of over een ravijn vliegen om je daarna naar haar toe te teleporteren.
Oh, en voor de coöpspelers onder ons: The Adventures of Elliot is met zijn tweeën te spelen. Iemand neemt dan de rol van Faie aan, maar waar in andere games zo’n tweede speler al snel de ‘kleine broer’ rol heeft (zoals bijvoorbeeld Pauline in Donkey Kong of Trip in Fantasy Life) heeft Faie ook daadwerkelijk een rol. Ze is onsterfelijk en kan maar kleine aanvallen doen, maar zij bepaald wanneer de magische vaardigheden gebruikt worden. Elliot heeft nog steeds de meeste macht, maar je zult goed samen moeten werken als je de puzzels op wilt lossen.
Grafisch een plaatje, goed sounddesign
Dit alles werkt uiteindelijk fantastisch samen, waarbij ook de HD-2D-stijl van Square goed aan bijdraagt. De game ziet er namelijk uit om door een ringetje te halen. De omgevingen zijn prachtig weergegeven, de pixel-avatars hebben goed lopende animaties en de art die wordt gebruikt wanneer personages praten is ook fantastisch. Ook het sounddesign is ontzettend goed gedaan. De muziek is sowieso alles wat je van een RPG verwacht: niet alleen klinkt het gewoon lekker, het weet ook precies wanneer het de wat bombastische of sinistere tonen van stal moet halen. Daarnaast heeft de game goede voice-acting. Al het verhaal heeft sowieso voice-acting, maar je tweede personage heeft ook op willekeurige momenten veel te zeggen. Op sommige momenten kan dit wat vervelend voelen (Ja Faie, ik weet dat ik bijna geen health meer heb en eigenlijk zou moeten healen, dankjewel), maar de hints die ze geeft vond ik bij tijden toch erg handig. Zo geeft ze bijvoorbeeld aan wanneer je een kerker beter in een andere tijd kunt proberen. Scheelt veel heen-en-weer geren!
Tot slot
Uiteindelijk is The Adventures of Elliot: The Millenium Tales een heerlijke game. Eigenlijk is het enige minpunt dat de game zoveel opstarttijd nodig heeft. Het begin legt veel focus op het verhaal, en alhoewel dat niet slecht is, zit het meeste plezier hem toch in het avonturieren. Het oplossen van de puzzels en het uitvogelen van de gevechten, en natuurlijk hopen die hoogste chain te behalen. De game heeft daarnaast ontzettend zijn best gedaan om een eigen identiteit neer te zetten. De puzzels zijn interessant, de vaardigheden zijn leuk om mee te spelen en de gimmicks die de game je voorschotelt kunnen bij tijden nog best uitdagend zijn. Content is er daarnaast ook genoeg, met meerdere side-quests, wapen upgrades om te vinden en wel vier tijdperken waar je in mag dwalen. Zeker een aanrader!
