Aanvulling: Kort voor het online gaan van deze review van Gecko Gods kwam de beloofde update uit. Die lost inderdaad het probleem met de automatische gamesave op en vermindert ook de flikkerende textures. Daarmee zijn niet alle issues opgelost, maar het begin is er!
Oorspronkelijke review: Het is alweer zo’n vier jaar geleden dat Gecko Gods in 2022 werd aangekondigd. Toen overigens onder de titel The Gecko Gods. De game is ontwikkeld door Inresin en wordt uitgegeven door Super Rare Originals, het indie publishing-label van Super Rare Games. Gecko Gods verschijnt morgen voor de Nintendo Switch naast andere consoles en pc. Een release waar we na een veelbelovend voorproefje op gamescom 2025 erg naar uitkeken. Inmiddels hebben wij de volledige game kunnen spelen en de grote vraag is of die versie ook weet te overtuigen. Dat lees je in deze review van Gecko Gods.
Op een onbewoond eiland
Gecko Gods is een puzzelplatformer met, hoe kan het het ook anders, een gekko in de hoofdrol. In de opening zien we onze kleine vriend op jacht naar zijn insectenmaaltje een boom in klimmen. Maar dan breekt de tak waar hij op zit af en valt hij in zee. Wonder boven wonder landt hij bovenop de tak zodat hij blijft drijven. Vervolgens dobbert hij dagenlang rond op zee, totdat de kleine gekko een onbewoond mysterieus eiland spot. Daar gaat hij aan land en dat vormt de start van ons puzzelavontuur. Want wat is dit voor bijzondere eilandengroep? Aan jou de taak om dat te ontdekken.
Geen haast
De gameplay bestaat uit verkennen, puzzelen en lichte platform-elementen. Door gewoon maar rond te lopen ontdek je vanzelf plekken waar je iets kunt doen, of je komt een vogel tegen die je voorziet van een hint. Gelukkig kun je als gekko overal komen. Je tippelt er rustig op los – over paden, muren, rotsen en plafonds. Alleen zwemmen vindt onze gekko niet zo fijn, maar daar heeft hij al snel zijn eigen zeilbootje voor. De makers hebben bewust voor een serene puzzelervaring gekozen. Zo is er geen tijdsdruk of actie (lees: gevechten). Het gaat vooral om ronddwalen, puzzels oplossen, insecten eten (het liefs zoveel mogelijk verschillende soorten) en relikwieën vinden. En jij bepaalt het tempo en de route.
Sfeervolle wereld
Gaandeweg leer je dat je terecht bent gekomen in de overblijfselen van een verloren beschaving. Door van eiland naar eiland te varen ontdek je de geheimen en geschiedenis van deze archipel. Het verhaal blijkt flinterdun, maar dat maakt niet uit. Want de focus ligt op het verkennen en oplossen van gevarieerde omgevingspuzzels. Zo heb je plekken waar je hendels moet gebruiken, door hoepels moet springen, of een doolhof moet doorkruizen. De wereld ziet er door de cel-shaded ‘Zelda-meets-Ghibli’-stijl sfeervol uit. Je vaartocht leidt je langs verborgen grotten, woestijngebied met mysterieuze tempels, groene tuinen en een vulkanisch eiland met zonovergoten ruïnes. De hele verhaallijn is in zo’n 4-6 uur te voltooien. Ga je voor alle verzamelobjecten, dan ben je meer dan 7 uur zoet met verkennen en puzzelen.
Camera en besturing werken niet mee
Tot zover klinkt het zeer positief. Vervolgens staat of valt alles met de besturing en hoe de game speelt. En daar gaat het helaas mis. Om te beginnen met de besturing. Die is allereerst conform niet-Nintendo consoles. Dan heb ik het vooral over het gebruik van de A- en B-knoppen. Op zich is dit overkomelijk, maar het voelt gewoon niet intuïtief. Je kan de controls ook niet aanpassen en daarbij is de game ook niet consequent. Op sommige momenten moet je juist weer op Y drukken om te bevestigen of te stoppen. Het eerste scheurtje in mijn speelplezier.
Een groter struikelblok vormt de camera en het besturen van de gekko in kleine ruimtes en op plafonds. Zoals gebruikelijk bedien je de camera met de rechter joystick en de gekko met de linker. Wanneer je alle hoeken en gaten wil ontdekken, is het fijn als je perspectief – en dus de camera – soepel en vlot meedraait. Maar zo behendig als je gekko is, zo stroef is de besturing van de camera. Wanneer je in een kleine ruimte vastzit kun je daardoor moeilijk overzicht krijgen en de uitgang vinden. En als je een poging waagt om via een gat in het plafond weer naar boven te klimmen, zorgt het gebrekkige perspectief ervoor dat je gekko keer op keer valt in plaats van zich vast te klampen.
Prestatie overschaduwt cozy vibe
Op die momenten laat de grafische kwaliteit ook te wensen over. Je gekko verdwijnt dan gewoonweg als rare texture in de achtergrond. Het is wel belangrijk om aan te geven dat ik voor het schrijven van deze review een pre-launch-versie van de game gespeeld heb. Die werd nog geplaagd door een aantal bugs, maar de makers benadrukten deze op release gefixt te hebben. Zo had ik last van flikkerende textures – al dacht ik eerst nog even dat dit de uitbundig stralende zon was. Een onfortuinlijker issue was de autosave. Je kan de game namelijk niet handmatig opslaan en alhoewel er regelmatig een autosave gemaakt zou moeten worden, gebeurde dat niet. Het resultaat: weg voortgang. Maar met de release-versie hebben spelers daar – als het goed is – geen last meer van.
De potentie is er
Bovengenoemde punten zorgen ervoor dat ik op dit moment terughoudend ben om Gecko Gods aan te bevelen. De game heeft zeker potentie gezien de sfeervolle wereld en leuke puzzels, maar komt op de Switch (nog) niet tot zijn recht. Liefhebbers van een cozy puzzelgame moedig ik wel aan om deze titel in de gaten te houden. Dat ga ik in ieder geval wel doen. Want ondanks de problemen ben ik erg gecharmeerd van de kleine gekko. Ik hoop van harte dat de day-one patch een flinke stap in de goede richting gaat zijn. Gecko Gods is vanaf morgen, 16 april voor €19,50 verkrijgbaar in de Nintendo eShop.
