[Review] sins of KALEIDO – Geweldige otome-game!

Uitgever Voltage brengt op hoog tempo otome-games naar de Nintendo Switch. Recent brachten we nog een review naar buiten van Havenfall is for Lovers?. Naast ports van oude games brengt Voltage ook regelmatig gloednieuwe games uit, die speciaal voor de Nintendo Switch (2) zijn gemaakt. Dit gebeurt onder het label AmuLit. Inmiddels zijn de volgende verschenen: even if TEMPEST, even if TEMPEST: Dawning Connections (review), The Red Bell’s Lament en Neon Clash -Echoes of the Lost- (review). Vorig week voegde sins of KALEIDO zich aan dit rijtje toe. In deze review neem ik sins of KALEIDO onder de loep en leg ik uit of deze zich weet te onderscheiden van de rest.

Witch Chronicles

Laat ik beginnen met een waarschuwing: sins of KALEIDO (afkorting: soK) is het derde deel in de Witch Chronicles-serie. Eerder in die serie verschenen even if TEMPEST (afkorting: eiT) en de fandisk even if TEMPEST: Dawning Connections. Om optimaal te kunnen genieten van soK is het verstandig om de vorige games gespeeld te hebben. Hoewel het losstaand speelbaar is, zou ik dat niet aanraden. In soK kom je verwijzingen en niet nader te benoemen zaken tegen die het de moeite waard maken om de serie op volgorde te spelen. Mocht je eiT en de fandisk dus nog niet gespeeld hebben, dan raad ik je af om deze review verder te lezen en vooral eerst die games te kopen en te spelen. Beide eiT-games hebben een geweldig verhaal en zullen je niet meer loslaten. In het vervolg van de review zullen lichte spoilers van de eiT-games voorkomen.

Yolca Yulewood en de love-interests

De heroine van soK is Yolca Yulewood. Hoewel ze alles is kwijtgeraakt, heeft ze een ontzettende drive om terug te pakken wat van haar was. Dit zorgt ervoor dat Yolca niet de typische, vlakke Otomate-heroine is, maar een sterke eigen persoonlijkheid heeft. Dit zagen we ook al in de eiT-games. Daar stal Anastasia de show met haar bad-ass persoonlijkheid. En daar houden de overeenkomsten niet op. Ook in deze game spelen heksen en bovennatuurlijke krachten een belangrijke rol. Meer daarover ga ik niet vertellen vanwege de spoilers. Het beste is om soK zo blind mogelijk in te gaan en gewoon te genieten van de rit.

In de common-route start je niet met Yolca, maar juist met de love-interests (LI’s), wat een interessante keuze is. Hierdoor leer je de LI’s gelijk van een andere kant kennen en bouw je een band met ze op. In totaal bevat de game vijf LI’s. Ze heten Tilkett Halmshaw, Kanoa Fortis, Heath Crescent, Eugene en Orsem Helhand. Persoonlijk vond ik het heel prettig om te zien dat ze zo van elkaar verschillen qua uiterlijk en gedrag. Ook hier komen weer sterke persoonlijkheden naar voren. Ik ben zeer tevreden met de hoeveelheid romantiek tussen de LI’s en Yolca.

Waar eiT echt aanvoelde als de persoonlijke reis van Anastasia, is soK veel grootser. Daarom wordt er in het begin veel informatie gedumpt, zodat je ondergedompeld wordt in de wereld van soK. Dit kan wat veel zijn, maar het went snel. Als ik dan een minpuntje moet noemen, dan is het dat ik toch wat losse eindjes heb opgemerkt. Hopelijk komt er ooit een fandisk waar dit wordt aangepakt, want dat zou soK naar een hoger niveau tillen.

Meer dan alleen lezen

Otome-games bestaan normaal alleen uit lezen. Het is niet voor niets dat ze als een interactief boek worden omschreven. Heel soms kom je een otome-game tegen waar ook daadwerkelijk gameplay-segmenten in zitten. In soK komen Mental Appraisal’s voor, waarbij je de emotionele status van de personage moet onderzoeken. Daarnaast komen er Art Appraisal’s voor. Daar moet je schilderijen onderzoeken om anomalieën te vinden. Deze gameplay-segmenten zorgen voor de nodige onderbrekingen en zijn een goede toevoeging voor het verhaal.

Visueel is soK een plaatje. Het heeft een eigen stijl wat onmiddellijk de aandacht trekt. Voor mij kwam dat vooral door het kleurgebruik, zoals te zien in de screenshots van de game.

Duistere gevoelens

Zoals gebruikelijk aan otome-games krijg je regelmatig een keuze voorgeschoteld die het verloop van de game bepalen. De game heeft meerdere soorten eindes: Bad End, Dead End, Sad Love End en Happy Ending. Om niet geheel vast te lopen is het aan te raden om met walkthrough te spelen. Op die manier voorkom je frustratie om het juiste pad te vinden.

Het verhaal kan je omschrijven als een duistere fantasy. Want duister is deze game zeker. Het deed me tijdens het spelen veel denken aan even if TEMPEST en Virche Evermore, omdat die beide de kunst van pijnigen uitstekend begrijpen. In soK weet het verhaal zo goed de pijn te vertellen en uit te beelden dat het haast als je eigen pijn voelt. Dit wordt versterkt door de talloze slechte eindes. Om de haverklap krijg je er eentje te verwerken. Bovendien kan je in je eerste playthrough niet het goede einde met de LI behalen. Dat kan pas nadat je de game hebt uitgespeeld.

Bij de LI’s is de pijn ook duidelijk merkbaar. Allemaal hebben ze wel iets waardoor ze “kapot” zijn en weer “heel” gemaakt moeten worden. Daardoor komen ook zware thema’s, zoals kannibalisme en emotionele manipulatie, voorbij en is dit geen game voor mensen met een zwakke maag. De voice-actors hebben mijns inziens ontzettend hun best gedaan om de personages aantrekkelijk te houden ondanks deze thema’s. De game is namelijk geheel ingesproken op de heroine na.

Al met al is sins of KALEIDO een geweldige otome-game. Het verhaal zit goed in elkaar en weet je mee te sleuren in een bizarre reis. Daarnaast hebben de LI’s allemaal wel iets om van te houden, waardoor er voor ieder wat wils tussen zit. Met zo’n 45 uur speeltijd krijg je voor €49,99 in de Nintendo eShop een uitstekende game. Ik kan niet anders zeggen dan dat je deze game gespeeld moet hebben als je ook van de eiT-games hebt genoten.